Silahlı Banter
Yazar
SJ Wilke
Okur
60.1K
Bölüm
51
Banter, Corey onu ateş hattından çektikten sonra sakin bir hayata alışmaya çalışıyor; ancak kovalamaca için yaratılmış bir kadın için sakinlik asla uzun sürmez. Yeni bir katil kaos yarattığında ve vakalar bir türlü mantıklı bir zemine oturmadığında Corey; güven, gerilim ve biraz da bela karışımıyla onu tekrar ateşin içine çeker. Ceset sayısı arttıkça Banter'ın içgüdüleri alevlenir, ancak peşindeki bir takipçi etrafında dolanmaktadır ve her gölgeyi bir uyarıya dönüştürür. Artık avcı av olmuştur ve bir adım önde kalabilmek için keskin zekasına, eski becerilerine ve beş yaşındaki kararlı bir çocuğun beklenmedik bilgeliğine güvenmek zorundadır. Tehlike büyür, gizem daha da düğümlenir ve Banter doğrudan fırtınanın tam ortasına adım atar.
Bölüm 1
KİTAP 2: SİLAHLI BANTER
Banter, arabanın parkın önünden üçüncü kez geçişini izledi.
Aynı arabaydı: soluk metalik mavi, dört kapılı bir sedan. Direksiyonda bir adam vardı ama sıradan beyaz-bej bir beyzbol şapkası alnına kadar çekilmişti, yüzünü tanımlanamaz kılıyordu.
Corey'nin en küçük oğlu Kyle ile birlikte olmasaydı muhtemelen fark etmezdi bile. Kendini korumacı hissediyordu. Kyle onun küçük yol arkadaşıydı.
Üstelik parkta sadece ikisi olduğu için muhtemelen bu kadar dikkatli davranıyordu. Nisan ortasının erken öğleden sonrasıydı, hava çok güzeldi.
Kyle'ı sabah anaokulundan alıp öğle yemeğinden sonra en sevdiği parka getirmişti. Bir saat daha kalıp sonra eve yürüyerek Kyle'ın ağabeyi Colo'yu okul servisinin durağında karşılamayı planlıyorlardı.
Banter, salıncak setinin üstüne tünenmemiş olsaydı arabayı fark etmeyebilirdi. Kyle altında var gücüyle sallanırken o yukarıdan tüm bölgeyi kuş bakışı görüyordu.
“Gördün mü?” dedi Banter Kyle'a.
“Neyi?”
“Bir araba geçtiğinde onu izlemeli ve daha önce görüp görmediğine bakmalısın.” Kyle'a dikkatli olmayı öğretiyordu. Kyle herkese çok fazla güveniyordu.
“Ha. Mavi olanı mı?”
“Evet.”
“Beyzbol şapkalı mı?”
“Evet.”
Banter gülümsedi. Kyle ona şaka yapıyormuş, aslında izliyormuş. Bu onu memnun etti. Kyle çok zeki bir çocuktu, sıradan beş yaşındaki çocuklardan çok daha zeki.
Kyle'ın ağabeyi Colo'yu düşündü. Colo sekiz yaşındaydı ve babasının oğlu olduğunun tüm işaretlerini gösteriyordu; muhtemelen zamanı gelince kendisi de polis dedektifi olacaktı.
Ama Kyle, Banter'a tamamen hayrandı ve onun yaptığı her şeyi yapıyordu. Bu durum onu biraz endişelendiriyordu.
“Salıncağı benim kadar yükseğe çıkaracak mısın?” dedi.
Kyle kıkırdadı, konsantrasyonunu ve hızını kaybetti. Kocaman bir sırıtışla ona baktı, artık salıncağı olabildiğince yükseğe çıkarmaya çalışmıyordu. Siyah saçları yüzünde uçuşuyordu. Babasıyla aynı kahverengi gözlere sahipti. Aslında hem Kyle hem de Colo, babalarının tıpatıp kopyasıydı.
“Atlayabilir miyim?” dedi.
“Hayır. Ben atlamıyorsam sen de atlamıyorsun.” Banter dalgalı kahverengi saçlarını geriye attı.
Ayağa kalktı ve salıncak setinin üzerinde denge tahtasında yürüyormuş gibi yürüdü. Sonunda bir ayağını salıncak setinin desteğine koydu, eğilip tutundu ve kendini yere kaydırdı.
“Gitmemiz mi gerekiyor?” dedi Kyle inleyerek. Ayaklarını yere sürüyerek salıncağı tamamen durdurdu. Salıncak setinin altındaki talaş tabakası aşınmış görünüyordu, muhtemelen çocuklar Kyle gibi ayaklarını sürüdüğü için.
“O araba beni tedirgin ediyor. Plakayı gördün mü?”
Kyle başını salladı. “Görmedim.”
“Evet,” dedi, içi rahatsız olarak. Adam plakayı çamurla örtmüştü. Sadece aynı eyaletten olduğunu anlayabilmişti.
“Ninja oynayabilir miyiz?” Gözleri parladı.
Banter gülmemek için kendini zor tuttu. Bu sadece onunla Kyle'ın oynadığı bir oyundu. Oyun, Kyle'a toplum içinde, özellikle yabancıların yanında dikkatli olmayı öğretiyordu. Bazen hareket halindeyken görünmez kalma oyununa dönüşüyordu. Farklı durumlar ortaya çıktıkça oyun da değişiyordu.
“Oynayabiliriz. O arabanın nerede olduğunu bulmamız ve farklı bir yöne gitmemiz gerekiyor,” dedi.
Kyle salıncaktan fırladı. “Hadi gidelim.” Gözleri heyecanla parlıyordu. “Yüz puan. Araba görmeden parktan çıkmamız lazım.”
Oyun oynadıklarında, Kyle'ın kazanması için hedefler ve puanlar belirliyordu. Puanlar Kyle'ın ihtiyacı olan tek motivasyon gibi görünüyordu. Banter, ne zaman puanlara bağlı bir ödül isteyeceğini merak ediyordu.
“Hangi yöne gidiyoruz?” Kararları onun vermesini seviyordu.
Kyle etrafına bakındı ve arabanın en son gittiği yönün tersine, karşı sokağa doğru koşmaya başladı. Banter onu takip etti, kolayca ona yetişti. Kyle kaldırımda kayarak durdu.
Hızla iki yöne de baktı, sonra karşıya koştu. Kyle park halindeki bir arabanın etrafından dolanmak zorunda kaldı. Sonra yere yattı.
Banter de ona katıldı, yanına karnının üzerine uzandı. Arabanın altından izleyebiliyorlardı. Bu pozisyon, her iki yönden de bir arabanın gelip gelmediğini görmelerini sağlıyordu. “Aferin.” Banter, oyun oynarken Kyle kadar heyecan duyuyordu. Onun vereceği kararları görmeyi seviyordu.
Kyle ona sırıttı. On beş dakika sessizce beklediler. Kyle, onunla vakit geçirmekten ve ninja oyunundan alışılmadık bir sabır geliştirmişti. Beklerken kıpırdamadı bile.
Banter, ne kadar süre orada oturabileceğini ya da araba tekrar görünene kadar beklemeye karar verdi. “Araba,” dedi fısıltıyla.
Aynı mavi araba yavaşça geçti, parkın etrafını dolanmak için dönüş yaptı ve diğer taraftan ilerledi. Geldiği yönde kayboldu.
“Şimdi ne yapacağız?” dedi.
“Ninja moduna geçmeliyiz.”
“Peki, ne yapıyoruz?”
“Onu takip edelim. Zaten baktığı yere bir daha bakmayacak.”
Mantığı sağlamdı ve Banter etkilenmişti. Onaylayarak başını salladı. Kyle kocaman sırıttı.
“Adam muhtemelen gittiğimizi düşünüyordur,” dedi. “Hadi gidelim.”
İkisi de arabanın gittiği yönde sokak boyunca hafif koşmaya başladı. Kyle hafifçe eğilerek kaldırıma park etmiş her arabayı siper olarak kullanıyordu. Banter eğlenmişti çünkü gerçek bir siper olacak kadar araba yoktu.
Yine de, Kyle'ın yapması gerektiğini hissettiği şeyi yapmasına izin verdi, kendisi de etrafı gözetlemeye devam etti. İki blok sonra köşede durdular, bir ağacı kullanarak bir taraftan görünmez oldular. Burada dönmeleri gerekiyordu.
“Şimdi ne yapacağız?” dedi Kyle'a.
Kyle eğildi. “Araba,” dedi fısıltıyla.
Banter de hemen eğildi. Kyle, tam Banter konuşurken arabayı duymuştu. Aynı metalik mavi dört kapılı araba, ağacın kör noktasından onlara doğru geliyordu.
Kyle'ı kendine çekti ve araba geçerken büyük, olgun bir akçaağacın etrafında döndüler. Banter araba gözden kaybolana kadar bekledi. Sürücü onları fark etmemiş gibiydi. “Bu taraftan,” dedi ve hafif koşarak karşıya geçti.
Kyle ile yaya olarak hareket etmenin tek sorunu, onun Banter kadar hızlı ya da uzun mesafe gidemeyişiydi. Banter, oldukça hızlı bir tempoda uzun mesafeler koşmaya alışkındı. Ama Kyle'ın dayanıklılığını geliştirmeye çalışıyordu.
“Bu kadar hızlı koşmak zorunda değilsin,” dedi Kyle arabalardan saklanmadığı için olabildiğince hızlı koşmaya çalışırken. “Daha yavaş ve daha uzun da aynı işe yarar. Eve kadar dayanmamız lazım.”
Kyle, bir bloktan fazla sürdürebileceğini bildiği bir tempoya düşünce memnun oldu. Başka bir ağacın yanında durana kadar dört blok koştu. Banter onu dinlendirdi.
Arabanın son geçişinde plakaları her iki taraftan daha iyi görmüştü. Biri plakaları çamurla örtmüş olsa da bazı rakamlar ve harfler daha netti. Gördüklerini aklının bir köşesine attı, sonra üzerinde düşünecekti.
“Hazırım,” dedi Kyle.
Banter, onun daha uzun mesafeler koşma ve aralarda daha az dinlenme konusunda giderek daha iyi olduğunu kabul etmeliydi. “İki blok daha gidince ana caddeye çıkıyoruz. Artık kulaklarımızı kullanamayız, sadece gözlerimizi kullanacağız,” dedi.
Kyle başını salladı ve hafif koşmaya başladı. Banter arkasından koştu, arkadan bir araba yaklaşırsa diye dikkatle dinledi.
Yine de her altı adımda bir arkasına baktı, her ihtimale karşı. Ana caddeye arabayı görmeden ulaştılar. Kyle yaya geçidi düğmesine bastı.
“Bence iki yüz puan kazandık,” dedi Banter, Kyle'ın ne kadar uzadığını fark ederek. Anaokulu sınıfındaki en uzun çocuktu. Bu onu şaşırtmadı, çünkü anne babası da uzun boyluydı.
Kyle gülümsedi. Banter da ona gülümsedi. Mutlu bir çocuktu, özellikle onunla birlikteyken. “Arabayı görmeden eve varırsak beş yüz puan,” dedi Kyle.
Banter bunun zor olacağını düşündü. Neden takip edildiklerini merak etti. Adam onu çocuk mu sanıyordu? İki çocuğu takip ettiğini düşünen bir sapık mı? Öyle olmalıydı. Neden bir yetişkini ve bir çocuğu takip etsin ki?
Banter bir buçuk metreden biraz uzundu ve oldukça inceydi. Sık sık çocuk sanılırdı. Salıncak setinin üstünde oturduğu için de çocuk görüntüsü vermişti. Hangi yetişkin salıncağın üstüne oturur ki?
Ayrıca saçlarını uzatıyor ve açık bırakıyordu. Bu muhtemelen bazı yüz hatlarını gizliyordu ve kaç yaşında olduğunu anlamayı zorlaştırıyordu. Kahverengi gözleri oldukça büyüktü, bu da yirmi sekiz yaşında olmasına rağmen genç görünme yanılsamasını güçlendiriyordu.
Işık değişti ve hafif koşarak karşıya geçtiler. “Eczane,” dedi, Kyle'ı yönlendirerek.
Yarım blok ötede bir eczane, tek bir benzin istasyonu ve oturdukları siteye hizmet veren bir zincir market vardı. Evler üst-orta sınıf düzeyindeydi.
Mahalle güzeldi. Banter koşuya çıktığında bazen yaşlı komşuların güvenlik kontrolünü yapardı. Tabii komşular onun sadece ziyarete geldiğini düşünüyorlardı.
Kyle ile eczaneye girdiler. Kasadaki kadınlar onları tanıyordu ve el salladılar. Banter el sallarken Kyle'ı takip etti. Kyle reyonları boydan boya dolaşmayı severdi. Banter, onun sonunda oyuncak reyonuna yöneleceğini biliyordu.
Orada çalışan yeni bir adamın yanından geçtiler. Adam, onun yetişkin olduğunu anlayıncaya kadar onları takip etti.
Kyle oyuncak reyonunda yeni ne var diye bakmak için durdu. Banter, bakmanın ve dokunmanın sorun olmadığını çoktan belirlemişti. Ama bir şey almasını isterse sızlanmaya boyun eğmeyecekti.
İki çocuk da bunu çoktan anlamıştı. Kyle bütün oyuncaklara baktı ama hiçbiri onu heyecanlandırmadı. Banter bunun alamayacağını bildiği için olduğunu düşündü.
“Hadi gidip Colo'yu karşılayalım,” dedi Banter bir süre sonra.
