Güzel Cazibe
Yazar
Jessica Carter
Okur
217K
Bölüm
31
Kritik bir finans zirvesinde Everett Sawyer, bir zamanlar kalbini çalan... ve onu bir daha hiç geri vermeyen parlak stajyer Tameka Green ile yüz yüze gelir. Tameka şimdi son derece güçlü bir CFO'dur; peki ya müzakere ettikleri şirket birleşmesi? Sadece, kızışan tek şeyin bu anlaşma olmadığını söylemekle yetinelim. Kıvılcımlar uçuşur, öfkeler alevlenir ve toplantı odası, geçmişteki pişmanlıkların ve şimdiki arzuların çarpıştığı bir savaş alanına dönüşür. Tameka, Everett'ın ihanetini unutmamıştır; Everett'ın ise kanıtlaması gereken çok şey vardır. Kariyerleri, itibarları ve kalpleri tehlikedeyken, bu ikili her şeylerini kaybetmeden eski yaraların ve yeni cazibelerin üstesinden gelebilecek mi?
Bölüm 1
EVERETT
Asansörden inip kendi katıma adım atıyorum. Çalışanların hiçbirinin olmaları gereken yerde olmadığını görüyorum. Herkes başka bir çalışanın masasının etrafında toplanmış. Neden bu kadar ilgilerini çektiğini merak ediyorum.
Amy'nin herkese, “Kocam bunun doğum kilosu olduğunu söyledi,” dediğini duyuyorum.
“Hayır, bu sadece yağ, bebeğim.”
Gözlerim hızla Tameka’nın başının arkasına kayıyor. O benim katımdaki tek stajyer. Benimle dalga geçiyor olmalı. Sinirle homurdanıp şakaklarımı ovuyorum.
Yeni bir şikayet almasına izin veremem. İnsan Kaynakları'ndan Priscilla onu kovmam için zaten tepeme binmiş durumda.
Hızlıca kalabalığa doğru yürüyorum. Ayakkabılarım pürüzsüz ofis zemininde yüksek sesler çıkarıyor. “Yeter!” diye bağırıyorum. İstediğimden daha yüksek bir sesle bağırıyorum ama işe yarıyor. İnsanlar gözleri fal taşı gibi açılarak başlarını çeviriyorlar. Korkmuş kuşlar gibi masalarına kaçışıyorlar. Sadece Tameka, dudaklarında kibirli küçük bir gülümsemeyle öylece duruyor.
“Neler oluyor burada?” diye sertçe soruyorum. İçimde yanan ateşe rağmen sesim buz gibi çıkıyor.
“Sadece biraz şakalaşıyorduk patron,” diyor Tameka ağır ağır. Sesi sahte bir masumiyetle dolu ama buna kimse inanmıyor.
Ona öfkeyle bakıyorum. “Odama. Hemen.” Bu bir rica değil.
Gözlerini deviriyor ama itaat ederek peşimden geliyor. Kapı arkamızdan kapanır kapanmaz ona dönüyorum. “Ne cehennem yaptığını sanıyorsun Tameka? Zaten ipin ucundasın.”
Ben normalde hiç ciddi biri değilimdir. Ama o benim bu yönümü ortaya çıkarıyor ve beni çileden çıkarıyor.
“Sadece bir şakaydı, yani sayılır.” Bana gülümsüyor. Masanın üzerine zıpladığında sarımsı kahverengi kıvırcık saçları çılgınca hareket ediyor.
Bedenini hafifçe döndürüyor. Gözlerimi kaçırıyorum. Bununla nereye varmaya çalıştığını biliyorum. Bazı günler, beni oraya götürmesine izin vermeyi düşünüyorum. Tameka büyük bir güzellik ama topuklu ayakkabı giymiş tam bir baş belası.
Topuklu ayakkabı demişken, bugün zümrüt yeşili olanları giyiyor. Bu benim onda en sevdiğim renklerden biri. Altın rengi esmer tenini tamamlıyor.
“Lütfen bir sandalyeye otur.” Boğazımı temizliyorum.
“Neden? Düşeceğimden mi korkuyorsun, yoksa pis şeyler mi düşünüyorsun?” diyerek sözcükleri uzatıyor. Aklım anında bel altı çalışmaya başlıyor.
“İyi,” diyorum hızla. “Orada kal.”
Sessizce kıkırdıyor. Yemin ederim beni yaşlandıracak.
“Ee, sorun ne?” diye soruyor masumca.
“Sana iş yerinde uygunsuz şeyler söylemek hakkında ne demiştim?”
“Bir haftadır seninle flört etmedim. Neden bahsediyorsun?”
Ona sınırı aşmak istediğime dair bir izlenim verdiğimi hiç sanmıyorum. Onun çalışan, benim ise patron olduğumu açıkça belirttim. İşi zevkle birbirine karıştırmak bana göre değil. İnsanların dediği gibi: Yediğin kaba pislememelisin.
Oyun mu oynuyor bilmiyorum ama bu sürekli bir savaş. Onunla seks yapmayı gerçekten çok istiyorum. Ama ben artık böyle biri değilim.
“Kendimden bahsetmiyorum. Amy’ye söylediğin şey yanlıştı.”
“Hadi ama.” Dirseklerinin üzerine geriye doğru yaslanıyor. “Sanki kendi kaşınmadı.”
“Kaşınmadı.” Başımı iki yana sallıyorum. “Senden büyüklere saygı göstermeye başlamalısın. Burasının bir ofis olduğunu hatırla, ucuz bir bar değil.”
“Amy masasında öylece oturup dünyanın sonu gelmiş gibi yiyor. Sonra da diğer insanların arkasından atıp tutuyor. Daha geçen hafta Lorraine’e bağırdı ve gerçekten ırkçı bazı şeyler söyledi. Bayan Rainey çok tatlı bir kadın. Amy'yi şikayet etmedi ve benden de hiçbir şey söylemememi rica etti. Ben de bir şey söylemeyeceğim, o yüzden sorma.
“Yani Amy'ye şişman derken aslında kibar davranıyordum. Ona şişman, lanet olası aç bir su aygırı da diyebilirdim.” Gözlerini deviriyor ve sinirleniyor. “Ama demedim, çünkü kibar biriydim.”
“Tameka, burada sadece sekiz aydır çalışıyorsun ve bir düzineden fazla şikayet aldın. Priscilla seni kıçından tekmelemek istiyor. Sen kendine hiç yardımcı olmuyorsun, üstelik stajyersin. Senin için sürekli kendimi tehlikeye atamam. Kendine biraz daha hakim olmalı ve hiçbir şey söylememeliydin. Ya İnsan Kaynakları veya CEO katıma gelmeye karar verseydi? İşinden olurdun.”
Bakın, Tameka hakkındaki gerçek şu ki, o ürünlerle ilgili her şeyde çok iyi. Anketler ve özel tekliflerle müşterilere ulaşma konusunda çok girişken. Şirketin müşteri kaybetmesine neden olabilecek her türlü sorunu çözmek için önceden çaba gösteriyor.
Ürün bölümündeki tüm çalışanlar arasında, mağazalara ve depolara gidip doğrudan işin içinde olmayı dert etmeyen tek kişi o. Stajından sonra onu elimizde tutmamız gerekirdi, ancak çenesini kontrol altına almalıyız.
Masadan atlayıp bana doğru yavaşça yürüyor. Birkaç adım geri gidip duvara çarpıyorum. Aramızdaki mesafeyi kapatan Tameka, bana kibirli bir şekilde gülümsüyor.
“Kıçımı nereye koymayı çok isterdim, biliyor musun?” diye mırıldanıyor seksi bir sesle. Ceketimin yakalarına yapışıyor.
Kalbim göğsüme hızla çarpıyor. Aramızdaki sessiz gerilimde bu ses çok gürültülü. Sertçe yutkunuyorum. Otoritemi korumaya çalışarak alçak bir fısıltıyla konuşuyorum. “Tameka, burası bu tür konuşmaların yeri veya zamanı değil.”
“Ama olabilir,” diye hızla karşılık veriyor. Parmakları çok cesur bir satranç oyunu oynuyormuş gibi ceketimin kumaşına hafifçe dokunuyor. “İnsan Kaynaklarını unut. Priscilla'yı unut. Burada sadece sen ve ben varız, değil mi?”
Sırtımı soğuk duvara daha çok bastırıyorum. Mantıklı yanım onu itmemi haykırıyor. O profesyonel sınırları kalın ve net çizgilerle yeniden çekmemi söylüyor. Ama diğer yanım, onun parfümünde boğulan ve o delici gözlerin tuzağına düşen yanım, ona daha da yaklaşmak istiyor.
“Tameka,” diye yeniden başlıyorum. Bu kez sesim daha sert. O tehlikeli düşünceleri uzaklaştırmaya çalışıyorum. “Sen yetenekli, hatta zeki birisin. Bunu, aramızdaki bu şey her neyse, onunla mahvetme.”
Gülüyor. Bu ses odanın içinde benimle alay ediyormuş gibi yankılanıyor. “Bir şeyleri mahvetmek bakış açısına bağlıdır.” Ceketimi bir an için daha sıkı kavrıyor, sonra bırakıyor. Geriye doğru bir adım atıyor ama gözlerimi hala esir tutuyor. “Ben sadece diğer herkesin yüksek sesle söylemeye çok korktuğu şeyi söylüyorum.”
Kapı aniden çalınıyor ve ardından açılıyor.
En iyi arkadaşım Tristan başını içeri uzatıyor. “Hey, bir dakikan var mı?” Tristan’ın gözleri ikimiz arasında gidip geliyor, sessiz bir soru sorarcasına tek kaşı kalkıyor.
“Evet, burada işim bitmek üzereydi,” diyebiliyorum sadece. Ceketimi düzeltip boğazımı temizliyorum. Tameka bir adım daha geriye gidiyor. Kibirli gülümsemesi, felaketle flört etmek yerine çeyrek dönem raporlarını tartışıyormuşuz gibi daha profesyonel bir gülümsemeye dönüşüyor.
“Haklısınız, Bay Sawyer. Amy'ye bunu asla söylememeliydim. Öğle yemeğinden döndüğünde ondan özür dileyeceğim. Size söz veriyorum, bu bir daha olmayacak,” diyor tatlı bir sesle kapıya dönmeden önce. “Hey, Bay Beckett, kravatınıza bayıldım.” Neşeyle sekerek ofisten çıkıyor.
Lanet olası dişi şeytan.
Tristan içeri giriyor ve arkasından kapıyı kapatıyor. “Her şeyin yolunda olduğuna emin misin?” diye soruyor.
“Evet, sadece bir çalışanı azarlıyordum,” diye yalan söylüyorum. Azarlamak ve Tameka aynı cümlede yan yana gelmiyor. Onun ihtiyacı olan şey, elimin ona zevkle vereceği farklı türden bir disiplin. Ancak bir çalışanı tokatlamak pek hoş karşılanmaz.
Eğer Tameka onu, onun beni istediği kadar çok istediğimi bilseydi, ben kırılana kadar beni zorlamaya devam ederdi. Lanet olsun, hiç farkında bile olmadan beni o noktaya getirmek üzere.
“Bana hakaret etme,” diye alay ediyor. “Sen mi, o küçük vahşi kediyi azarlayacaksın? Asla. Onunla bu küçük kedi fare oyununu oynamaya bayılıyorsun. Doğru, çizgiyi aşmayacaksın ama eğer yeterince zorlarsa... Korkarım Evie, ona teslim olacaksın. Seninle yatmak istediği zaten biliniyor.”
Doğru, bunu nasıl unutabilirdim? Buradaki üçüncü haftasında işten çıkıyordum. Tameka binanın dışında telefonla konuşuyordu. Benim ne kadar seksi göründüğümden ve aklı başından gidene kadar onu sikmemi ne kadar çok istediğinden yüksek sesle bahsediyordu. O günden beri, onun yanındayken ne söylediğime ve ne yaptığıma dikkat ediyorum.
Tristan’ın alaycı gülümsemesi bir bıçak kadar keskin. O sessiz gerginliği kesip atıyor. “Bunun seni heyecanlandırmayacakmış gibi davranma Evie. İşin tehlikesi, gizliliği tam sana göre.”
Yüzümü buruşturuyorum. Beni bu kadar iyi okuyabilmesinden nefret ediyorum. “O kadar basit değil,” diyorum. Serin cam masaya yaslanıyorum. “Şirket politikasını biliyorsun—”
Elini umursamazca sallayarak sözümü kesiyor. “Lütfen, politikalar sadece rehberdir. Ayrıca, burada patron sensin. Sana kim karşı çıkacak?”
Bu düşüncenin tehlikeli bir cazibesi var, tıpkı uzansam tutabileceğim yasak bir meyve gibi. Ancak çok düşüncesizce, inanılmaz derecede aptalca. “Eh, bu olmayacak. Benim için çok genç.”
Tristan gülüyor. Bana bir saniye bile inanmadığını gösteren derin, her şeyi bilen bir gülüş bu. “Yaş sadece bir sayıdır Evie. Her şey aradaki elektrikle ilgili ve siz ikiniz? Gökyüzünü aydınlatmaya hazır havai fişekler gibisiniz.”
Başımı iki yana sallıyorum. Sözlerinin zihnimde canlandırdığı canlı görüntüleri dağıtmaya çalışıyorum. Gece geç saatlerde ofis, masalar ve gölgeler, sessizliğin ortasındaki fısıltılar. Hayır, bunu yapmayı göze alamam.
Tameka ile olmaz. Hiç kimseyle olmaz.
“Fakat mesele sadece benim ne istediğim değil,” diye itiraz ediyorum. Sesim daha sıkı çıkıyor. “Aşamayacağımız bir sınır var. Profesyonellik her şeyden önce gelmeli.”
“Bu ne zamandan beri senin motton oldu?” diye takılıyor.
“O tahmin edilemez biri ve çok uygunsuz davranıyor.” Duraklayıp ona bakıyorum. “Bir kadında en sevmediğim iki özellik.”
“Eğer bunu on yıl önce söyleseydin, sana yalancı derdim ama benim sevgili Evie'm büyümüş. En iyi arkadaşım Antonella'nın bekar olduğunu biliyorsun. Belki onu arayabilirsin? Onu yemeğe çıkar, yedirip içir. Ama onunla yatmayacaksın.”
“O zaman onu neden yemeğe çıkarıyorum ki?”
“Göt herif. O zaman Hyejin'e ne dersin? Dün ya da bu gece şehre uçacağını duydum ve hepimiz seni istediğini biliyoruz. Bu senin için bir kazanç. Artık Charlotte'ın çocuklarının bakıcısı da değil ve artık içki içebilecek yaşta. Onu bir ara.”
Kapının altından sızan bir gölge görüyorum. Tameka'nın gizlice bizi dinlediğini anlamak için dahi olmaya gerek yok.
“Haklısın. Onu şimdi arayacağım.” Belki de ihtiyacım olan şey budur, seks yapmaktır. Ancak Tameka'nın onunla asla birlikte olamayacağımızı anlaması gerekiyor.
Ofisin kapısına tekme atılıyor ve Tameka bana pislik diyor. Yemin ederim bu kızı kovacağım.
***
Cep telefonum titrerken masama bakıyorum. On beş dakikadır titriyor ve ben her seferinde görmezden geldim.
Annem evlenip yuva kurmam için başımın etini yiyor. Ben de her seferinde neden vaktim olmadığına dair bir bahane uydurdum. Geçen yıl ona yuva kuracağıma dair söz verdim ama kadını kendim bulacağımı da söyledim. Annemin sürekli büyüyen bir kadın listesi, yani potansiyel gelin adayları listesi var.
Bunu daha ne kadar erteleyebilirim bilmiyorum. Sonsuza kadar erteleyebilseydim, yapardım. Kadınlara güvenilmez.
Sadece iki şeyden birini isterler; ya paranızı ya da seksi. Daha önce ihanete uğradım ve bunun tekrar yaşanmasına izin vermeyeceğim.
Ofis telefonum bip sesi çıkarıyor ve asistanımın sesi duyuluyor. “Patron, anneniz birinci hatta. Onu görmezden gelmeye devam ederseniz Georgia'ya uçacağını söyledi. Aramayı bağlayayım mı?”
Başımı eğip şakaklarımı ovuyorum. “Aramayı bağla.”
“Everett!”
“Sana da merhaba, anne.”
“Aman, bana merhaba falan deme. Neden telefonunu açmıyorsun? Beni görmezden mi geliyorsun?”
Evet. Evet, öyle yapıyorum. “Hayır anne, yapmıyorum. Sadece meşguldüm. Tatil dönemi için hazırlanıyoruz. Her yıl bu zamanlar meşgul olurum. Beş dakika içinde bir toplantım var. Sana nasıl yardımcı olabilirim?”
“Bir arkadaşımın kızı birkaç hafta içinde Georgia'ya gelecek. Ona senin—”
Kapım çalınıyor.
“Bir saniye, anne.” Telefonun sesini kapatıyorum. “Gir.”
Tameka içeri giriyor, dudakları iğrenmiş gibi kıvrılmış. Bir kolunda dosyalar, diğer elinde çantası var. İçeri girmesi için elimle işaret ediyorum. “Çıkmadan önce Clo Parfüm satışlarıyla ilgili dosyaları bırakmak istedim. Benim—”
“Onun için mükemmel bir adam. Oğlum Opal Group'un kurucularından biri,” diyor annem yanındaki kişiye. “Öyle görünmeyebilir ama umutsuz bir romantiktir.”
Ahizeyi kaldırıp telefonun sesini tekrar açıyorum. “Anne. Kapatmam lazım. Ayrıca, lütfen bana kör randevular ayarlamaya çalışma. Ben zaten ciddi bir ilişki içindeyim.”
“Kimmiş o? Kaç yaşında? Seninle mi çalışıyor? Senin için mi çalışıyor?” diye peş peşe soruyor annem.
Tameka masama doğru yavaşça yaklaşıyor ve dosyaları bırakıyor.
“Şirket için çalışıyor,” diyorum hiç düşünmeden.
Tameka olduğu yerde kalakalıyor ve gözleri kocaman açılıyor.
“Kapatmalıyım anne.” Aramayı sonlandırıyorum.
“İyi akşamlar.” Arkasını dönüyor. Ben daha ahizeyi yerine koyamadan ofisten o kadar hızlı çıkıyor ki.
Bu bir ilk. Ne cinsel bir ima, ne de kötü bir tavır. Yanlış bir şey mi söyledim?
