Dünyanın Sonunda Kitap 2
Yazar
E. J. Lace
Okur
17,6K
Bölüm
54
Savannah, sevdiği birinin cinayetinin ardından adalet arayışındadır. Müttefiklerinin yardımıyla, sorumlu kişi olan Mathias ile yüzleşmek için Hell Raiders'ın karargahına sızar. Motosiklet çeteleri, yoğun çatışmalar ve kişisel intikamlarla dolu bir dünyada ilerlerken, Savannah'nın kararlılığı ve kurnazlığı sınanır. Bu süreçte, seçtiği ailesinin gücünü ve kendi dayanıklılığının derinliğini keşfeder. Aradığı adaleti bulabilecek mi, yoksa bedeli çok mu ağır olacak?
Adalet Dedim Ama İntikam Da Olur
Savannah
"Birini öldürmüyorsun, Savannah!"
Grave bunu asla geri alamayacak olduğumu ve vicdanıma nasıl ağırlık yapacağı hakkında konuşuyor. Ya biri öğrenirse? Bu beni uzun vadede nasıl etkiler?
Matthias'ı öldüren kişi olmakta ısrar ediyor.
"Mathias’ı buradan çıkmaya ikna edip onu senin öldürebileceğini nasıl düşünebilirsin? Hı? Kolay olsaydı, Lucien yapardı. Şimdi beni dinle."
Planımı açıklamaya başlıyorum. Grave'e vajinanın, özellikle de gerçek bir porno gibi bir seks yaşama ihtimalinin erkekleri nasıl aptallaştırdığını anlatıyorum.
"Yani aklına gelen fikir Cehennem Yağmacılarının mekanının önünde arabaya arıza yaptırmak ve araç çekici beklerken Barns'ı yolun kenarında sevişmeye ikna etmek öyle mi? Şaka mı yapıyorsun?" diye soruyor Grave.
Dudaklarımı hayır diyerek ~patlatıyorum ve kalçamı dışarı çıkararak kollarımı önümde bağlıyorum.
"Porno biliyorum, ne kadar seksi olduğumu da. Tek yapmam gereken sahneyi ayarlamak. Motorcuları tanıyorsun, yardım etmek ister misin? Beni onlara yeterince yaklaştır. Arabayla yeterince uğraş ki kameralarının görüş hizasında arızalansın. Dediklerimi teyit etmelerine izin verelim.
"Zaten yalan söylemekten nefret ediyorum,” diyorum. "Gerçeğe mümkün olduğunca yakın konuşmalıyım. Kasabaya gittiğimi, arabanın arızalandığını ve bir çekiciye ihtiyacım olduğunu söyleyeceğim."
"Araba kulübün önünde arızalanır, ben de üzgün gözüküp zor durumda kalmış gibi yaparım. Kapıya gidip: 'Merhaba? Lütfen telefonumu şarja takabilir miyim? Şarjım bitti ve çekiciye falan ihtiyacım var. Ben buraların yabancısıyım.' derim.
"Bu da benim kulübe girmemi ve numaramın işe yaramasını sağlar. Böylece Mathias'la tanışırım. Ben de: "Merhaba" deyip beni sanki becerilmek istiyormuş gibi onun üzerine gideceğim, o da yemi yutup her şeyi yapmama izin verecek: 'Ama çekici yakında burada olacak. Hadi arabamda sevişelim.'
"Bu da onun kapılardan çıkmasını sağlayacak. Hala orada olduğu için kendini yeterince güvende hissedecek. Bizi kameranın açısından çıkarıp onu vurabilirim. Tam kafasından. Nina adaleti."
Dane başını sallıyor, başka bir şey için olmasa bile manevi destek için burada.
"Peki ya sonra? Ceset ne olacak? Kulübün olanları duyması? Kan? Dışarı çıktın diyelim, sadece bir polis rozetimiz ve takip edilen resmi bir aracımız var, eşkâlini biliyorlar; kavgayı, savaşı kulübümüze ve Jonah’a getirmek için senin peşine düşecekler."
Dilimi şıklatıp düşünüyorum.
"Tamam, tamam, öyle... Birincisi, bunu o başlattı. Nina'yı öldürdü."
"Fark etmez ki Savannah. Her seferinde adaleti sağlayamazsın. Her zaman kesin bir öç alma durumu olmayabilir. Bu zengin bir çocuğu yapay bir penisle dövmeye benzemez. Bu bir cinayet. Birini öldürmek."
Gıcık olup sinirleniyorum ama kendimi tutamıyorum. Bu beni kızdırıyor. Mathias Nina'nın canını aldıktan sonra yaşamaz. Bu işler böyle yürümez ve buna izin vermeyi reddediyorum.
Annem öldü, bunun için özellikle kimseyi suçlayamıyorum.
Damon, Dane, Daxon ve Darrion suçlayabilir. Annelerinin ölümü için adaleti hak ediyorlar. Herkesin hak etmesi gerektiği gibi.
Lucien annemin adını lekelemeyi bırakmayacak, bu adam öldürülene kadar benden ve ailemden nefret edecek.
Bir yolu olmalı.
"Önemli olan bir yol bulmak değil, Savannah, bunun sonuçları. Sonra ne olacak? Bunu düşünmelisin."
İyi şanslar o zaman. Hepimizin bildiği gibi bu benim güçlü yanım değil.
"Sevdiğim insanlara zarar verdi. Nina'yı öldürdü. Dane'in annesi yokken, o bir ömür boyu mutluluk içinde yaşayamaz. Damon onun ölümünü izlemek zorunda kaldı. Daxon artık annesine sarılamaz, Darrion'un sadece Lucien'i örnek alabilir, onu değil.”
"Büyükanne yapayalnız kaldı ve öldüğünde dükkanı kapanacak. Matthias, Nina'yı sevenler acı çekerken yaşayamaz. Lucien, onu iyi tanımıyorum ama karısıyla birlikte öldüğüne bahse girerim, değil mi?”
"Bu, Mathias'ın annelerini ve babalarını onlardan aldığı anlamına geliyor. Yani Lucien'in bana yaptığı her şey Mathias'ın suçu. Bedelini ödemek zorunda. Her zaman bir yolu vardır."
Grave'e gözlerimi kilitleyip bir adım daha yaklaştım. Eminim beni okumaya ve ne düşündüğümü anlamaya çalışıyordur.
Birbirimize bakıyoruz, o beni izliyor, ben bu konudaki düşüncemin arkasındayım. Bir yolunu bulabiliriz.
Her zaman bir yolu vardır.
Her zaman.
"Biz bunu yapabiliriz, sen benim dediklerimi yap. Bu konuda seninle kavga etmeyeceğim Savannah. Ne yaptığımı biliyorum" diye hırlıyor. İçindeki ayı/kurt karışımı şey ortaya çıkıyor.
Gözlerimi devirip ofluyorum, ama kabul edip bana planı söylemesine izin veriyorum.
***
"Bu saçmalığa inanamıyorum,” Grave yolcu koltuğundan tekrar söylenmeye başlıyor. Pencereler açık ve radyo bangır bangır çalıyor. Soğukkanlılığımı daha önce de yaptığım gibi korumaya çalışıyorum.
Hala araba kullanmaya alışık değilim, ama şu anda başka bir seçeneğim yok. Damon'ın beni ilk kez motoruna bindirmeye çalıştığını hatırlıyorum. Arabaların kafes olduğunu ve motorunun arkasında olmanın iyi bir ilk adım olduğunu söylemişti.
Şimdi, Equinox model bir araç kullanıyorum. Yolcu koltuğunda ya da arka koltukta olmayı hazmedemedim ama arabayı kullanırken, kontrolde olan benim.
Meleğim ne kadar da haklıydı?
~
Onu özlüyorum. Buna bir son vermeliyim ki erkeğime geri dönebileyim.
"Dırdır etmeyi keser misin?" diyorum. "Bunu olduğu gibi kabul et. Baba-kız kaynaşması gibi bir şeymiş gibi düşün."
Gözlerimi onunkine odaklıyorum ve onun yüz ifadesinin kelimelerimi duyunca bocaladığını görüyorum. Ne dediğimi biliyorum.
Jeremiah her zaman babam olacak.
Ama Grave de aynı zamanda benim babam... Böylece onu biraz daha benimseyebilirim, değil mi?
Bu babamı başka bir babayla aldatmak değil. Kimsenin benden alamayacağı bir babam var.
"Baba-kız kaynaşması mı?" Sanki onu mutlu etmemiş gibi tekrar ediyor. Ne aptal bir adam.
"Babam ve ben birlikte insanları öldürüyoruz. İşte bağlanma zamanı," diyor Dane, Grave ve ben sadece gülüyoruz ve aracı sürmeye devam ediyorum.
"Ne yapmalıyız biliyor musun? Planın üzerinden tekrar geçmeliyiz," diyor Grave.
Dur ışığına yanaşıyorum ve müziğin üzerinden söyleniyorum.
"Ne yaptığımı biliyorum. Seni anlıyorum. Bu ciddi bir şey ve öldürülebilirim. Neyi riske attığımı biliyorum. Bugün burada herhangi bir şeyde başarısız olursam ailemin tehlikede olduğunu ve hiçbir koruma olmadan bırakıldıklarını hatırlatmana gerek yok.”
"Anlıyorum. Umursamaz ve öfkeli görünüyor olabilirim ama değilim. Bugün ne yaptığımı biliyorum. Bu beni sonsuza kadar değiştirecekmiş gibi davranmayı bırak. Sanki ölüm yiyen olmuşum gibi davranıyorsun.”
"Ellerimde zaten kan yokmuş ya da bu benim için çok zor olacakmış gibi davranıyorsun. Mathias hiç hatası olmayan tatlı bir çocuk değil. Soğukkanlı bir katille karşı karşıyayım.”
"Rastgele birini öldürmüyorum. Adaleti yerine getiriyorum ve fark da bu. O yüzden çeneni kapat ve bırak işimi yapayım. Tamam mı?"
Dur lambasının önünde bekleyip ona bakıyorum.
Onun ela gözleri benimkine bakıyor, onunkiler daha kahverengi ve benimkiler ise daha çok yeşile çalıyor. Annemin mavi gözleri onun kahverengi gözleriyle karıştı ve benimkini oluşturdu.
Yüz ifadesi, neredeyse acı çekiyormuş gibi görünen yarım bir somurtmaya dönüyor.
"Şimdi, lafı daha fazla uzatmadan..." Şerefsiz biri gibi davranarak yola doğru el kol yapıyorum ve sokakta gitmeye devam ediyorum.
Sola dönüp konuştuğumuz kontrol noktasına gidiyorum.
Bunu düzeltmenin zamanı geldi.
Tamam. Tamam. Tamam. Bu iş bende.
~
Sadece işimi yapıp ve bunu bitireceğim. Adaleti yerine getirip eve gideceğim.
Bu iş bende.
Arabadan inerken, her şeyin olması gerektiği gibi olduğunu biliyorum. Grave ve Dane'in bu yolu çevreleyen ormanların hemen arkasında saklandıklarını biliyorum.
Ben zaten ortamı hazırladım - şeytan ayrıntılarda gizli ve ben zor-durumdayken-şaşkın-ve-kaybolmuş-görünen-güzel-kız rolünü oynadığımdan emin oldum.
Arabam arıza yapmadan önce, yolun yanından üç kez geçip sokağın ortasında durup "tabelayı okumak" için dışarı çıktığımdan emin oldum.
Şimdi, arabamın kaputunun altından gelen seslerle durağa yaklaşıyorum, tam da buraya yerleştirdikleri kameraların açısına giriyorum. Şimdi rolüme girme zamanım.
Arabanın kapısını açıp sonra hızlıca kapatarak hüsrana uğramış gibi davranıyorum. Kapıyı tekmeliyorum, sonra parmak arası terliğimi çıkarıyorum ve bağırıp küfrederken arabanın yan tarafına vuruyorum.
Kaportayı kaldırıyorum, ne yaptığımı bilmiyormuşum gibi davranıyorum, düzeltmek için çabalıyorum ve popomun yanaklarını kameraya doğru gösteriyorum... Arka tarafımı göstermek için gömleğimin sıyrılmasına izin veriyorum.
Şortum kesinlikle kısacık, kısa üstüm ise aşırı havalı. Şelalede arkadaşlarıyla buluşacakken kaybolan, telefonunun şarjı biten ve arabası bozulan liseli kız rolü oynuyorum.
Bir erkeğin yardımına ihtiyacım var. İğrenç.
Parmak arası terliklerimi atıp hüsranla etrafa bakmadan önce gökyüzüne bağırıp telefonumu açmaya çalışıyorum.
Numara yapmıyorum, telefonum kapandı, şarj etmem gerekiyor.
Lanet kulübenin elektriği yok ve buna dayanamıyorum.
Cehennem Yağmacıları’nın yerleşkesinin demir kapılarını görünce ayakkabılarımı alıp o tarafa gidiyorum.
Çok şanslıyım. Cehennemin girişine doğru yürüyorum.
Tanrım... Meleğim beni öldürecek.
~
