Black Wolf Falls 2. Kitap
Yazar
H. Knight
Okur
327K
Bölüm
40
Bir kehanet Black Wolf Falls’un üzerine gölgesini düşürerek her bir kalp atışını pençesine alıyor. Poppy kaderi ve arzuları arasında sıkışıp kalırken, ikizi Paxton ise aşka dair her türlü şansını boğan suçluluk ve öfkenin esiri olmuş durumda. Aile bağları rekabete dönüşüyor ve keder, kehanetin ardında sendeleyen dostların arasında bir orman yangını gibi yayılıyor.
Kobalt gözlü bir yabancı her şeyi yerle bir eden o tek kelimeyi fısıldadığında —benimsin— Poppy’nin dünyası tehlikeli ve sarhoş edici bilinmezliklere savruluyor. Ay Tanrıçası gerçekten ikinci bir şans sunabilir mi, yoksa kader boyun eğmez olduğu kadar zalim mi? Tek bir seçim, tek bir bakış, tek bir fısıltı her şeyi sonsuza dek değiştirebilir.
Bölüm 1
POPPY
Gözlerimin önünde yaşanan olayları dehşet içinde izledim.
İçimde bir korku patladı ve beni derinden sarstı. Şok içinde dururken nefesim kesik kesikti. Ellerim titriyordu ve her şeyin gözlerimin önünde darmadağın olmasını izlerken dizlerimin bağı çözülmüştü.
İçimi kaplayan bu dehşet bana o kadar yabancıydı ki, hayatım boyunca beni bu kadar sıkı korudukları için ailemden nefret etmekten kendimi alamadım.
Henüz on sekiz yaşındayken hayatın bu kadar acımasız olabileceğini hiç bilmiyordum. Sadece yirmi dört saat önce on sekizinci yaş günümü kutluyordum. Ruh eşimi kendi sürümün içinde bulmuş olmamın sevincini yaşıyordum. Buna inanmak çok zordu.
Bunun kader olduğunu düşünmüştüm. Bunun bir peri masalı olduğunu sanmıştım.
Mutluydum... değil mi?
Bir kereden fazla konuşmamıştık bile. Ama onun benim geleceğim, benim cankurtaranım olduğunu biliyordum. İlk şoku atlattıktan sonra, eşimi kendi sürümün sınırları içinde bulacak kadar şanslı olduğum için heyecanlıydım.
Eğer zamanda geriye gidip bunun olmasını bir şekilde engelleyebilseydim, yapardım.
Yine de neyi farklı yapabilirdim, hiçbir fikrim yoktu.
Matthew, Alfa pozisyonu için Paxton'a meydan okumuştu. Ve bir meydan okumadan geri dönüş yoktu. Bunun ne anlama geldiğini biliyordum; daha önce bunlarla ilgili şeyler okumuştum. Sadece bir tanesi ayakta kalabilecekti.
Diğeri ise karanlık ve trajik bir kaderle yüzleşecekti.
Bunu durdurmanın, bitirmenin veya es geçmenin hiçbir yolu yoktu.
Paxton'ın Alfa töreni henüz yapılmamış olsa da, bunun çok yakında olduğunu hepimiz biliyorduk. Alfa unvanı sıradan bir unvan değildi. Onun özünde kim olduğuyla ilgiliydi ve bu onun doğuştan gelen hakkıydı.
Dürüst olmak gerekirse, bunu engellemek için yapabileceğim hiçbir şey olmadığını biliyordum. Yüzleşeceğimi bildiğim bu sonuca beni hiçbir şey hazırlayamazdı.
Kalbim paramparça olacaktı.
Eğer Matthew ölürse ve Paxton doğuştan gelen hakkını korursa sonuç benim için aynı olacaktı. Veya Paxton ölür ve Matthew Alfa olarak başa geçerse de sonuç değişmeyecekti. Ölümüm çok yakındı. Ya ikizimi ya da eşimi kaybedecektim. Benim için bunun ortası yoktu.
Annem ve babam, sürünün iki kurdun etrafında oluşturduğu derme çatma çemberin diğer tarafında duruyordu. Neredeyse benim kadar perişan görünüyorlardı. Sürü üyelerinin hepsi olmasa da çoğu Paxton'ı destekliyordu. Ama Matthew'u destekleyen birkaç kişi de vardı ve bu beni şaşırtmıştı.
Yine de bu benim meselem değildi.
Ben Alfa ya da Luna değildim. Ailemin kim ve ne olduğunun dışında önemli biri de değildim.
Sürü üyelerimin gözlerinin çemberdeki kurtlardan bana kaymasını dehşet içinde izledim. Çünkü bunun bana ne yapacağını biliyorlardı. Bunun aileme ne yapacağını da biliyorlardı.
Annemle babamın benden kardeşime bakışlarını dehşet içinde izledim.
Onlar da bunun bize, özellikle de bana ne yapacağını biliyorlardı.
Bağı henüz tamamlamamış olabilirdik. Lanet olsun, henüz birbirimizi resmen kabul bile etmemiştik. Tanrıça'nın ikimizi kutsal bir şekilde eşleştirmesini de onaylamamıştık. Ama bunun bir önemi yoktu. Artık yoktu.
Ruhumun derinliklerinde, kurdum ve ben bir şeyi çok iyi biliyorduk. Eğer eşimi kaybedersem, kalbimi ve yaşama amacımı da kaybedecektim. Tanrıça eşleri bu şekilde tasarlamıştı. Bunu değiştirmek için yapabileceğim hiçbir şey yoktu.
İkizimi kaybedersem ne olacağını da biliyordum. Benim bir parçam da orada onunla birlikte ölecekti.
Matthew bana ne yaptığını bilmiyor muydu? Umurunda değil miydi?
Eşimin bu meydan okumayı kazanamayacağını zaten biliyordum. Yine de orada durup dehşet içinde izledim. Bir heykel gibi hareketsizce durdum ve her şeyin gözlerimin önünde olup bitmesini seyrettim.
Eşim son nefesini verirken, bir daha asla aynı kişi olmayacağımı biliyordum.
Etrafımdakilerin gözlerinin artık ağlayan ve boşalan bedenime dönmesini beklemedim. Dönüştüm ve hiç düşünmeden oradan uzaklaştım.
Gidecek hiçbir yerim ve evim diyebileceğim hiçbir yer yoktu. Veda bile etmeden oradan ayrıldım.
OCTAVIUS
Black Wolf Falls. Eski sürüm olan Montana'daki Stonewood Sürüsü'nden sekiz saat uzaklıkta saklı bir yerdi. Başka bir deyişle, minnettar olduğum yeni bir başlangıçtı. Sonunda buraya geleceğimi hiç hayal etmemiştim. Ama yeni bir baş savaşçı aradıklarını başkalarından duyduğumda, içimden geldiği gibi Braxton'a ulaştım.
Şimdi burada olacağımı hiç beklemiyordum. Kendi mutluluğuma doğru bir adım atmak üzereydim.
Temiz bir sayfayı hak ettiğimi düşünmüyordum. Buna ihtiyacım olduğunu da sanmıyordum. Ama buraya geldiğim ilk an, olmam gereken yerin burası olduğunu anladım.
Eğitim merkezine yürüdüm ve büyük odadaki en kaliteli ekipmanlara hayran kaldım. Savaşçı grupları etrafa dağılmış, kendi aralarında konuşuyorlardı.
Bana normal eğitim programlarından bahsetmişlerdi. Bugün grup eğitimi günü değildi. Yine de eski Gamma ve baş savaşçı olan Braxton, onlara üçümüzle tanışmak için burada olmalarını söylemişti.
Bu sürü bölgesinde henüz yirmi dört saatten daha az bir süredir bulunuyordum. Ama şimdiden burayı seveceğimi biliyordum. Bu benim için önemli bir şeydi.
Dün gece geç saatlerde geldiğimde Alfa Paxton ile tanıştım. Ona karşı bir çekim hissettim. Neredeyse birbirimizden uzak kalmış eski arkadaşlar gibiydik.
Bunun üzerinde çok fazla düşünmemeye çalıştım. Çünkü kurdum bir yıl sonra ilk defa varlığını belli etmişti. Bir arkadaşımın olabileceğini hiç hayal etmemiştim. Ama Alfa Paxton arkasında Braxton ile çift kanatlı kapıdan içeri girdiğinde içimde tuhaf ve mutlu duygular uyandı. Buna engel olamadım.
Alfa Paxton beni selamlarken sırtıma hafifçe vurarak, “Tanışma işini Braxton'a bırakıyorum,” dedi.
Kurdum Roman bu dokunuşla huysuzlandı ve bu beni şaşırttı. İçimi bir aşinalık ve sakinlik hissi kapladı.
Eşcinsel olmadığımı biliyordum. Ama bu adamda beni çeken bir şeyler vardı ve bu kafamı sikmeye başlamıştı. Kadınlardan hoşlanırdım... Kadınlara bayılırdım.
Bir erkekle sikişmek gibi bir arzum yoktu, bu bir gerçekti. Bu yüzden kurdumun böyle tepki vermesi beni fena halde korkutmuştu.
Göremediğim bir şeyler olmalıydı. Ona karşı bu aşinalığı hissetmemin bir nedeni olmalıydı.
Braxton, “Sıraya girin,” diye bağırdı.
Savaşçılar anında düz bir çizgi halinde sıraya girdiler. Kusursuz bir düzende, tam bir dikkatle hazır olda bekliyorlardı.
Eski sürümle bir derdim yok. Ama bir savaşçının rolü söz konusu olduğunda asla bu kadar dikkatli ve düzenli değillerdi. Braxton'ın burada kurduğu bu düzeni takdir ediyordum ve ona çok büyük bir saygı duymaya başlamıştım.
Braxton, “Bildiğiniz gibi, bir sonraki sürü koşusuna kadar baş savaşçı ve sürü Gamması görevlerimden ayrılacağım. Uzun bir yolculuktu. Ancak emekli olmaya ve zamanımı eşim ve çocuklarımızla geçirmeye hazırım,” dedi.
“Alfa Paxton'ın yardımıyla sonunda yerimi alacak değerli birini bulduk. Bu geçiş aniden olmayacak. Bana duyduğunuz saygıyı yeni Gammanıza da duyacaksınız. Evimden ayrılmaya niyetim yok... Bu sürü benim için her şey demek. Bu yüzden buralarda olacağım. Ve size şunu garanti ederim, yerime geçen bu değerli kişiye zerre kadar saygısızlık ettiğinizi görürsem pişman olursunuz.”
Onun sözleri üzerine içimde kabaran gurur dalgasına engel olamadım. Bunun bir tehditten çok bir söz olduğunu biliyordum. Ancak bu rolü üstleneceğimi bilmek beni gururlandırdı.
Bu büyük odadaki hava gurur ve heyecanla doluydu. Braxton'ın devralması zor ve önemli bir görev bıraktığını biliyordum. Ancak ben bu görevin altından kalkacaktım, hem de fazlasıyla.
Braxton, “Yeni sürü Gammanız ve baş savaşçınız Octavius Roman'ı size tanıtmaktan gurur duyuyorum,” dedi.
Savaşçıların önünde elimi sıkmak için uzanırken başıyla beni işaret etti.
Kurdum canlandı. Geçmişimin geçmişte kaldığını ve artık burasının benim evim olduğunu biliyordum.
Evim.
Bu hem acı hem de tatlı bir histi. Tatlıydı, çünkü yeni bir yerde baştan başlıyordum. Kendimi değerli ve istenen biri olarak hissettiğim bir yerdeydim. Ama acıydı, çünkü tamamen yalnız başıma sıfırdan başlıyordum.
Geçmişime veda edip geleceğime merhaba demiştim. Arkamda bıraktıklarım için hiçbir şey hissetmiyordum. Bu da acı ve üzücü bir durumdu.
Bu yeni başlangıcı, bu yeni sayfayı hak ettiğimden emin değildim. Ama bunun için minnettardım ve bunu boşa harcamayacaktım.
Mutlu olmayı hak ettiğimi biliyordum. Artık hayat akıp giderken öylece oturup beklemeyecektim. Kendimin o eski hali yok olup gitmişti.
Artık yeniden başlama ve yaşamaya başlama zamanıydı. Black Wolf Falls bunun için mükemmel bir yerdi.
