Buz duvarının ötesinde
Yazar
Kayce Schrupp
Okur
19.8K
Bölüm
31
Antarktika'yı çevreleyen buz duvarının bir efsane, bilimin gömmesi gereken bir düz dünya komplo teorisi olduğu sanılıyordu. Genç kadın, bunun gerçek olmadığını kanıtlamaya yardımcı olması için güneye gönderildi.
Bunun yerine, duvar çöküyor.
Gizli bir keşif heyeti yasak sınırı geçtiğinde, duvar arkalarından yıkılarak geçidi sonsuza dek mühürlüyor ve kadınları hiçbir haritada var olmayan donmuş bir vahşi doğada mahsur bırakıyor. Askeri refakatçilerinden kopmuş, aç ve donmak üzereyken kadının vücudu iflas etmeye başlıyor; bu durum, anlamadığı tehlikeli bir biyolojik tepkiyi tetikliyor.
Adam onu bulduğunda, kadın onun bir halüsinasyon olduğuna inanacak kadar kendinden geçmiş durumda.
Ama adam gerçek.
Uzun boylu, solgun, kürklerin ve otoritenin içine bürünmüş bu figür neredeyse bir insan gibi görünüyor, ancak kuşkusuz "başka" bir şeye ait. Kadının dilini konuşmuyor ama onun neye dönüştüğünü tam olarak biliyor. Kadının bedeni, türünün unuttuğu ve karşılanmazsa onu öldürecek olan bir bağa hazırlanıyor.
Bu yüzden adam onu alıyor.
Onu buz duvarının ötesine, diğer kıtalara açılan kapıyı koruyan gizli bir dünyaya taşıyarak; onun sığınağı, ısısı ve hayatta kalmak için tek şansı oluyor. Çünkü duvarın ötesinde bekleyen şey, inanmanızı beklemez.
O, hak iddia eder.
Bölüm 1: Var Olmaması Gereken Duvar
DR. ROWAN HALE
Buz duvarının asla gerçek olmaması gerekiyordu.
Dibinde dururken beni sakinleştiren tek düşünce buydu. Çılgın internet forumları ve karmaşık komplo şemaları dışında var olmaması gereken bir şeye dümdüz yukarı bakıyordum. Duvar üzerimde yüzlerce metre yükseliyordu. Yüzeyi koyu mavi ve beyaz katmanlardan oluşuyordu. Donmuş sudan ziyade, katı bir şekle sıkışmış çok eski bir buz gibi görünüyordu.
Ön yüzünde yukarıdan aşağıya uzanan çizgiler vardı. Çok eski basınç çizgileri birbirine o kadar yakın dizilmişti ki, devasa boyutlara ulaşmış bir ağacın halkalarına benziyorlardı.
Yanımdaki Jules, koruyucu gözlükleri kapüşonundan neredeyse düşecek gibi olana kadar başını geriye yaslayarak, “Yani,” dedi. “Bu tuhaf bir buzul şekli olsa bile, bu kadarı... resmen delilik.”
“Delilik artık bilimsel bir terim mi?” diye cevap verdi Myra. Ama sesinde hiç neşe yoktu. O çoktan notlarını almaya başlamıştı bile. Eldivenli parmakları tabletinin üzerinde hızla hareket ediyordu. “Sadece bu katmanlaşma bile sahip olduğumuz tüm bilimsel kurallara aykırı.”
Çantamın kayışlarını düzelttim ve kendimi yavaşça nefes almaya zorladım. Maskemin içindeki hava soğuk ve tertemizdi. “Hemen sonuca varmayalım. Buraya gerçekleri kontrol etmeye geldik, tahmin yürütmeye değil.”
Eliza hafifçe kıkırdadı. “Bunu sanki ufku boydan boya saran gerçek bir buz duvarının önünde durmuyormuşuz gibi söylüyorsun.”
Haksız da sayılmazdı. Duvar her iki yöne doğru kıvrılarak uzanıyor ve savrulan karların içinde kayboluyordu. Bu da her şeyin etrafını gerçekten sarıyormuş gibi ürkütücü bir his veriyordu. Görünürde bir sonu ya da kenarı yoktu; sadece buz üstüne buz vardı.
Biz aslında tuhaf bir ekiptik. Jules tek bir buz parçasından yüz bin yıllık hava durumunu okuyabilirdi. Myra görüntüleme ve uzaktan algılama işlerine bakıyordu. Eliza hava verileriyle ilgileniyordu. Ve ben, buzul bilimci Dr. Rowan Hale, yönetim kurulunu bu tuhaf buzun yanına gelmemize izin vermeleri için ikna eden kişiydim.
Askeri korumalar birkaç metre arkamızda kaldılar. Bilerek geride duruyorlardı. Toplantı sırasında yetkilerinin sınırda bittiğini açıkça belirtmişlerdi. Sınırın ötesindeki her ne ise, yalnızca bizim sorumluluğumuzdaydı.
Ve yine de işte tam buradaydı. O giriş.
Duvarın içinden devasa bir yara gibi geçiyordu. Dar, şekilsiz ve kesinlikle oraya ait değilmiş gibi duruyordu. Normal bir buzul çatlağı veya yavaş bir su aşınması bunu açıklayamazdı. Hafif bir açıyla aşağı ve içeri doğru inen bir geçitti bu. Duvarları bazı yerlerde pürüzsüz, bazı yerlerde ise keskin ve pürüzlüydü. Sanki hem kasıtlı hem de çok güçlü bir kuvvet tarafından oyulmuş gibiydi.
Sessizce, “Bunu eriyen sular yapmamış,” dedi Myra. Kenarları incelemek için dizlerinin üzerine çöktü. “Basınç izleri birbirini tutmuyor.”
“Yer kabuğu basıncı olabilir,” dedi Jules, ama sesinde pek emin bir hal yoktu.
Daha da yaklaştım. Eldivenli elimle buza dokundum. Burası daha soğuktu, hava yoğun ve ağırdı. Ses, sanki duvar onu içine çekiyormuş gibi tuhaf bir şekilde boğuk çıkıyordu. “Uydu görüntüleri bunu tuhaf bir kırılma olarak işaretledi,” dedim. “Belgeliyoruz, içinden geçiyoruz ve geri dönüyoruz. Planda değişiklik yok.”
Eliza tek kaşını kaldırdı. “Bunu sanki geri dönmemiz garantiymiş gibi söylüyorsun.”
Bunu duymazdan geldim.
Teker teker geçide girdik.
***
Duvarın içinde, dünya sadece buz ve yankıdan ibaret bir yere dönüştü. Işık, üzerimizdeki kalın katmanlardan süzülerek geliyor, her şeyi mavi bir renge bürüyordu. Bu da mesafeleri ve derinliği anlamayı zorlaştırıyordu. Sıcaklık gözle görülür şekilde düştü; soğuk artık keskin bir şekilde can yakmıyor, aksine üstümüze doğru baskı yapıyordu. Sürekliydi ve insanın nefesini kesiyordu.
Jules, neredeyse bir saatlik aralıksız yürüyüşün ardından, “Sizce bu daha ne kadar böyle devam eder?” diye sordu.
Verilerimi kontrol ederken, “Kalınlık tahminlerine göre bir ila iki kilometre arasında bir yerlerde olmalı,” dedim.
Myra ofladı. “Yani dünyanın en sinir bozucu buz tünelinde yürüyoruz.”
Eliza yanından geçerken parmaklarını duvarda gezdirdi. “Bu buzun ne kadar eski olabileceğinin farkında mısınız? Yazılı insanlık tarihinden daha eski katmanlara bakıyoruz.”
Bu düşünce içimi ürpertti ve bunun soğukla hiçbir ilgisi yoktu.
Çizmelerimin altındaki ilk sarsıntıyı fark etmeden önce bir otuz dakika daha geçti. Hafifti, görmezden gelmesi kolaydı. İçgüdüsel olarak yavaşladım; sarsıntıyı tekrar hissettiğimde kalbim hızla çarpmaya başladı. Bu sefer daha derindendi, sanki devasa bir şey ağırlığını yerinden oynatıyormuş gibiydi.
“Bunu hissediyor musunuz?” diye sordum.
Daha kimse cevap veremeden duvar inledi.
O ses geçit boyunca yankılandı; hem kemiği hem de buzu titreten, alçak ve tok bir sesti. Yukarıdan ince ve pırıl pırıl kar tozları yağdı. Ardından buzun keskin kırılma sesi duyuldu.
Biri, “Hareket edin!” diye bağırdı.
Çatlaklar duvarlar boyunca hızla yayılırken geçit şiddetle sarsıldı. Büyük buz kütleleri korkunç bir hızla içeri doğru devriliyordu. Koşmaya başladık. Altımızdaki zemin parçalanmaya başlarken çizmelerimiz kayıyor, koca parçalar karanlık derinliklere doğru düşüyordu.
Geçidin genişleyen sonuna neredeyse varmıştım ki ayaklarımın altındaki zemin tamamen çöktü.
***
Zemin altımdan kayarken çığlık attım. Buz aniden aşağı doğru eğimli bir boşluğa dönüşmüş ve daha ben kendimi toparlayamadan vücudumu öne doğru fırlatmıştı. Sertçe yan tarafımın üzerine düştüm. Hızım kollarım ve bacaklarım üzerindeki kontrolümü elimden aldı. Geçit keskin bir şekilde aşağı doğru kıvrıldı. Artık bir koridor değil, duvarın derinliklerine doğru oyulmuş dönen bir kaydıraktı.
Tünel etrafımda dar ve baş döndürücü bir kavisle dönüyordu. Yerçekimi tüm kontrolü ele alırken, buz mavi ve beyaz bir bulanıklık içinde hızla akıp gidiyordu. Bir kez döndüm, sonra bir kez daha. Yavaşlamak için çizmelerimi, eldivenlerimi ya da herhangi bir şeyi buza geçirmeye çalışırken omzum acı verici bir şekilde duvara çarptı.
Hiçbir işe yaramadı. Buz basınç ve zamanla cilalanmış gibi çok pürüzsüzdü. Tünel daralıp tekrar kıvrılarak daha da derinlere inerken, parmaklarım çaresizce kaydı.
Çığlıklarım korkuyla ve acıyla içimden dökülüyor, kapalı alanda delice yankılanıyordu. Arkadaşlarımdan gelen sesleri arkamda duyabiliyordum: Jules'un adımı haykırışını, Myra'nın anlayamadığım bir şeyler bağırışını ve Eliza'nın dehşetle keskinleşen sesinin çöken buzların gürültüsünde yutulmasını...
“Buradayım!” diye çığlık atarak karşılık verdim. Tünelin kıvrımından onları görebilmek için çaresizce arkama dönmeye çalışıyordum. Ama hiçbir şey yoktu; sadece beni her saniye daha da uzağa çeken, acımasızca dönen o kaydırak vardı.
Duvar devasa ve canlı bir şeymiş gibi etrafımda inledi. Geçit parçalanıp şekil değiştirmeye devam ederken üzerimde buzlar çatlıyordu. Büyük parçalar hızla yanımdan geçiyor, duvarlara çarpıp parçalanıyor ya da aşağıdaki karanlıkta kayboluyordu. Bir kez daha uzandım ve avucumu buza o kadar sert vurdum ki koluma bir acı saplandı. Ancak o kaygan yüzey bana tutunacak hiçbir yer vermiyor ve hiç acımıyordu.
Tünel keskin bir şekilde aşağı doğru eğildi. Kavis dikleştikçe midem ağzıma geldi. Nefesim göğsümden sökülene ve arkamdaki çığlıklar önce cılızlaşıp sonra tamamen kaybolana kadar kaydırak hızlandı da hızlandı.
“Hayır... hayır... hayır...” diye hıçkırdım. Dünya sadece hız, buz ve dehşetten ibaret kalırken gözyaşlarım anında yanaklarımda dondu. Duvar beni bütün olarak yutarken, bedenim hırpalanmış ve çaresiz bir haldeydi.
Sonra tünel bitti. Buz beni şiddetle dışarı attı ve hiçbir uyarı yapmadan açık havaya fırlattı. O dehşet verici ilk anda altımda hiçbir şey yoktu; sadece rüzgâr, beyaz bir gökyüzü ve tanıdığım herkesten tamamen ve geri dönülemez bir şekilde koptuğumun o korkunç hissi vardı.
