Komşu Komşunun Külüne 3. Kitap: Sevgiyle
Yazar
Al Holland
Okur
180K
Bölüm
60
İlk gizli araştırması bir kazaydı ancak özel bir şeye dair o tek bir bakış; kontrolünü kaybedip daha fazlasını öğrenmek için eşyaları karıştırmaya başlayana kadar onu oraya buraya göz atmaya itti.
Bunu neden yapmıştı? Bunu neden saklamıştı? Böylesine önemli bir şeyi bunca zaman ondan nasıl gizlemişti? Aralarındaki her şey —ilişkileri ya da her neyse— bunun için miydi?
Lara ve Zavien, aralarındaki yadsınamaz bağa sadıktırlar. Gün geçtikçe yakınlaşır ve daha derin bir bağ kurarlar ancak Zavien’in hayatını çevreleyen hâlâ pek çok gizem vardır. Sorularından kaçar ve dikkatini başka yöne çeker ancak Lara, aradığı tüm cevapları bir şekilde alacaktır. Asıl mesele, cevapları bulduğunda neler yaşanacağıdır.
Bölüm 1: Yarıda Kesilen
LARA
İşten eve dönmek Lara için genelde hep aynıydı.
Gece vardiyasında çalıştıysa doğruca dairesine girer, üzerindeki hastane kokusunu yıkar, sonra da yüzüstü yatağa yığılırdı. Normal bir saatte eve gelirse, Zavien genelde onu bekliyor olurdu. En sevdiği günler buydu ve Dr. Lima'nın yanında çalışmaya başladığından beri bu günler daha da sıklaşmıştı.
Bu, rahatlamanın doğal bir yoluydu. Sinirlerini aşındırdığı onca şeye rağmen, Zavien ile ilgili her şey rahatla diye haykırıyordu. Filizlenen bir ilişki yerine ateşkes ilan ettiklerinden beri, sadece ara sıra sinir bozucu olan komşusunu görmek ona genelde huzur veriyordu.
Zavien gibi sakin davranmak onun için harika bir şeydi. Onun gibi kambur durmadığı sürece bu duruma minnettar kalacaktı. Onun yanında nefes almak çok daha kolaydı.
Her zaman bu kadar güzel kokması da işe yarıyordu.
Her zamanki gibi, yüzünü vücudunun neresine denk gelirse oraya gömmek için kendini koltuğun kenarından bıraktı. Bu sefer yüzü boynunun oyuğuna denk geldi. Derin bir nefes alarak onu kendine çekmek için bir elini sardı, ama alıştığı sıcak ve yumuşak beden yerine kaskatı bir bedenle karşılaştı.
Şaşkınlıkla, “Stresli misin?” diye sordu.
Zavien içini çekti ve omuzlarını oynatarak eklemlerinin çıtırtısından dikkatini dağıtmak için ona kocaman gülümsedi, ama Lara bu gülüşe çok kez kanmıştı. Ağzının köşeleri neredeyse kusursuz bir simetriyle kalkıyordu, ama dudakları dişlerinin üzerinde bir tık fazla gerilmişti.
Sonunda dokunuşuna yaslanarak, “İyiyim,” diye geçiştirdi. Tatlıydı ama Lara kolayca kanacak biri değildi.
Ciddi bir yüzle, “Zavien,” dedi.
O da karşılık vererek, “Lara,” dedi.
“Seni daha önce hiç stresli görmemiştim,” dedi. Elini onun gergin omuz kaslarına bastırınca Zavien titreyerek derin bir nefes alıp koltuğa gömüldü. “İş yüzünden mi?” diye yumuşak bir sesle sordu; hem endişelendiği için hem de onun kendisinden tamamen gizlediği bu yaşam alanına duyduğu doğal meraktan.
Sadece birlikte oldukları için soru sorduğuna ve onun bu kadar ketum davranmasının tuhaf olduğuna kendini inandırdı. Ama aslında ilkel bir yaratık olduğunu biliyordu; rekabetçi ve meraklı doğası, birinin onun bilmediği bir şeyi bilmesi fikrinden adeta kavruluyordu.
“Mmm,” diye homurdandı. Lara bunun evet demek olduğunu düşündü.
“Bunun hakkında konuşmak ister misin?” diye sordu. Omuzlarını ovarken merakını gizliyordu.
Kesin bir dille, “Hayır,” dedi. Sesi sertti ve yüzünü buruşturdu. Mutsuz bir sesle, “Konuşmaya değmez,” diye ekledi.
Lara omuzlarını ovmaya devam etti, gergin kaslarını çözerken parmaklarının altındaki kasların hissinin tadını çıkardı. Madem masaj yapıyordu, keyfini de çıkarabilirdi. Onu ovarken çıkardığı iç çekişler de, en hafif tabirle, oldukça keyifliydi.
Meraklı tarafı tatmin olmamıştı, ancak azgın tarafı —çok daha kurnaz ve gürültücü bir varlık— sevinçten havalara uçuyordu.
Dudaklarını boynuna indirdi ve nabız noktasında gezdirerek gerginliğini yavaşça eritti; sonunda onu koltukta yüzüstü yatıracak kadar yumuşatmıştı.
Koltuğun arkasından tırmanıp kalçasının üzerine oturduğunda hiç itiraz etmedi. Tam aksine, sırtındaki düğümleri çözmeye devam ettiği sürece ona mobilya muamelesi yapmasından gayet memnun görünüyordu.
Yastığa doğru usulca, “Daha sık stresli olmalıyım,” dedi.
Şakayla karışık, “Yani bu sana masaj yapmam için bir numaraydı, öyle mi?” dedi.
“Sen doğası gereği acımasız bir yaratıksın. Fırsat buldukça bundan yararlanmalıyım,” diye cevap verdi. Yüzünün yastığa gömülmemiş yarısında rahat gülümsemesi belirdi ve Lara bu sefer bunun gerçek olduğunu biliyordu.
Üzerine doğru eğilip gülümsemesinin kenarına bir öpücük kondurdu.
Fısıldayarak, “Hiç kurnaz değilsin, Crane,” dedi ve başparmaklarını kürek kemiklerinin arasındaki özellikle gergin bir noktaya bastırınca Zavien acı ve zevk karışımı bir inilti kopardı.
Belki de biraz acımasızdı. Onu bu hale getirmeye bayılıyordu. Kontrol tamamen elindeyken Zavien çok tatlı oluyordu.
Nadiren birine masaj yapardı, çünkü çoğu insan dayanamayacak kadar cılızdı. Ama Zavien iyi bir adaydı ve sadece çıkardığı seslerin onu sırılsıklam etmesi yüzünden değildi.
“Daha iyi hissediyor musun?” diye sordu, sırtının sıcak tenine yavaşça bir öpücük daha kondurarak gülümsedi.
Alaycı bir sesle, “Mmm, neredeyse,” dedi. Onu kışkırtmaya çalışıyordu. Ama Lara buna izin vermedi.
“İdare eder bir masörsün,” diye ekledi. Bu onu sinir etmeye yetmişti.
“İdare eder mi?!” diye bağırdı. “Ellerimde oyuncak oldun be!”
Zavien güldü, tüm bedeni altında sarsılınca Lara kalçasının üzerinde hafifçe zıpladı. Sırıtarak, “Sırtımdaki bütün düğümler çözüldü ama biraz gergin olan bir yerim daha var,” dedi ve aniden altında dönerek Lara'yı neredeyse koltuktan fırlattı.
Onu azarlayarak, “Sen iflah olmazsın,” dedi.
“Sen de ıslaksın.”
“Bunu bilemezsin,” diye itiraz etti.
“Götümdeki ıslaklık tam tersini söylüyor,” dedi. Yüzünde o kibirli ve sinir bozucu gülümseme vardı. Elleriyle onun bacaklarını okşuyordu.
“Kendi kazaların için beni suçlama.”
İnleyerek ellerini ondan çekti. “Bütün havamı bozuyorsun,” diye şikayet etti.
Lara gülmesine engel olamadı. Özür dilemek için eğilip onu öptü.
Elleri tam tekrar bacaklarına kaymıştı ki telefonu cebinin derinliklerinden titredi; bakış açısına göre talihsiz ya da şanslı bir şekilde, tam Lara'nın üzerine oturduğu kalçalarının altındaydı. Lara telefonun titreşimiyle hafifçe inleyip kıpırdanınca Zavien'in gözleri parladı.
Üzerinden kayarak, “Buna bakmalısın,” dedi. Zavien'in ihanete uğramış bakışı karşısında kendini suçlu hissetti.
“Hiç istemiyorum,” diye homurdandı ama yine de telefonunu cebinden çıkarıp bacaklarını yere indirdi. Aramayı açtıktan sonra düz bir sesle, “Alo?” dedi. İçini çekip Lara'ya özür dileyen ve kederli bir bakış attı, sessizce izin isteyerek yatak odasına kayboldu.
