Pençe Tacı - The Hollowborn Lycans I
Yazar
E. Hereygers
Okur
229K
Bölüm
71
Canavarları tanıdığını sanıyordu. Sonra onlarla tanıştı.
Black Skulls tacı olmayan krallardı... kemiklerine kazınmış büyüyle kırılmış, güzel ve acımasız. Güçleri yakıyor. Açlıkları asla dinmiyor. Ve bir kez onlara ait olduğunuzda, artık güvenli diye bir şey kalmıyor.
Şunlarla dolu karanlık bir aşk serisi: – ahlaki açıdan gri anti-kahramanlar – takıntılı, sahiplenici bir aşk – güç dengesizliği ve tehlikeli bağlılık – şiddetle harmanlanmış seçilmiş bir aile – vahşileşen yavaş tempolu bir gerilim – ve canavarı seçmenin hayatta kalmanın tek yolu olduğunu öğrenen bir kadın kahraman – karanlık temalar – cinsellik
Bölüm 1: Neondaki Kan
BECKHAM
İhtiyacımın en son ne zaman bu kadar arttığını hatırlamıyordum. Sadece bir istek değil... ihtiyaçtı. Kirli, içimi kemiren, derimin altına işleyen bir ihtiyaç. Sol avucumun altındaki Burnmark elektrik yüklü bir tel gibi kaşınıyor, sağdaki Breakmark ise soğuk soğuk atıyordu.
Ortalık sessizleştiğinde bana hep böyle yapardı: beni adını koyamadığım, sadece sikişerek dindirebildiğim bir açlıkla doldururdu.
Yağmur, Dominion sokaklarını kayganlaştırıyor, neon ışıkları ıslak kaldırımdaki su birikintilerine karışıyordu. Havanın ozon gibi bir tadı vardı ve her şeyi kokusuyla sarıyordu. Buradaki her gölge beni tanırdı. Her kamera da öyle.
Beckham Cross olmak demek kapıların açılması, içkilerin su gibi akması ve bacakların aralanması demekti. Bu sadece spor salonunda geçirdiğim saatler veya geniş omuzlarımı saran şık takım elbisemle ilgili değildi; bu ismimizle ilgiliydi. Bizim ismimizle. Black Skulls. Şehirdeki en büyük, en acımasız ekipti. Dominion bizimdi ve herkes bunu biliyordu.
Sonunda bu geceki durağımı gördüm. Siyah bir kapının üzerinde mavi bir ampul. Benim barım, benim ilacım. İçeri girdiğimde sıcaklık yüzüme bir yumruk gibi çarptı. Ağır bir parfüm, bolca ter kokusu ve göğsümde gümbürdeyen bas sesi.
İçeri adım attığım saniye kafalar bana döndü. Bazıları bakışlarını kaçırdı, bazıları çok uzun süre baktı. Barın sonundaki birkaç adam ismimi dişlerinin arasından bir küfür gibi mırıldandı. Kırmızı elbiseli, uzun sarı saçlı bir kız dikleşti, sanki beni bekliyormuş gibi gözleri çoktan bendeydi. Zaten hep beklerlerdi.
Ünüm beni bir am mıknatısına dönüştürmüştü; yüzüm ve vücudum beni bir silaha çevirmişti. Ve bu gece onu bir kez daha kullanmak üzereydim.
Gözlerimi tuvaletlere giden koridora doğru bir kez çevirmem yetti. Sarışın beni takip etti, topukluları fayansın üzerinde silah sesleri gibi tıkırdıyordu.
İki dakika sonra, elleri tuvalet kabininin duvarına yaslanmıştı ve kırmızı elbisesi belinde toplanmıştı. Yumruklarım kalçalarını kavradı ve kemiklerimi sarsan tüm o birikmiş öfkeyle içine girdim.
Her itişim onu fayanslara çarpıyor, kabin bu darbeyle sarsılıyordu. İnce ve keskin inlemeleri dökülüyordu ama kafamın içinde uğuldayan o puslu hali zar zor delip geçiyordu.
Onu düşünmüyordum bile. Sadece Burn. Sadece Break. Ve boşluktan başka bir şey hissetme ihtiyacı.
Tatlı parfümü boğazımı tıkadı. Şakağımdan çeneme doğru ter süzüldü. Göğsümü sırtına bastırdım, dişlerimi sıktım ve kenetlenmiş çenemden homurtular çıkardım. Kalçalarım bir piston gibi onu sikiyordu, sanki sadece deşarj olmam için gereken bir araçtan ibaretti.
Utanç derimin altında dolaştı ama yavaşlamadım. Utanç bu ritüelin bir parçasıydı. Benim ritüelimin. Asla vazgeçemediğim bir ihtiyaçtı. Benim lanetimdi.
“Siktir! Beckham!” diye inledi.
Ona istediğini verdim. Daha sert. Acımasızca. Kimin dinlediği umurumda değildi. Halka açık bir yerde olmamız umurumda değildi. Bunun yaşanması gerekiyordu ve hemen şimdi olması gerekiyordu.
Başımı geriye attım, gözlerimi sımsıkı yumdum. Kapalı göz kapaklarımın ardında görebildiğim tek şey Dominion’ın silüetiydi, ışıklar neon bir haç gibi uğulduyordu. Avucumun içindeki kaşıntı çığlık atıyordu ve onu orada, onun vücudunda, o sıcaklığın ve ıslaklığın içine gömmeye çalışarak daha derine ittim.
Telefonum titredi.
Buna hırladım ama hareket etmeye devam ettim. Tekrar titredi, ısrarcıydı. Cebim onun kalçasına çarpıp ses çıkardı. Ve bunun durmayacağını biliyordum.
Bir küfür savurarak tek elimle telefonu çıkardım, diğer elim hâlâ onun belini sıkıyor, hâlâ refleks olarak hareket ediyordu. Ekrana zar zor baktım. Johnny Vega. Tabii ki.
Başparmağımla telefonu açtım, sesim boğuk bir hırıltı gibiydi. “Ne var?”
Bir cızırtı, ardından Johnny'nin derin, boğuk sesi duyuldu. Ses kesik kesikti, sanki koşuyormuş gibi pürüzlüydü. “Beck. Saldırıya uğradık.”
Bir darbenin ortasında donakaldım, göğsüm hızla inip kalkıyordu. “Saldırı mı? Kim tarafından?”
“Birisi Grayson'ı almış.”
Dünya kendi üzerine çöktü. O kaşıntı, o yanma, kafamın içindeki tüm gürültü... gitmişti. Onun kelimeleri göğsümden aşağı inerken geriye sadece buz gibi bir his kaldı. Burnmark sıcak bir şekilde parladı, Breakmark ise dondurucu bir soğukluktaydı.
Kız altımda inledi, geriye doğru kıvrandı, o da beni sikerek karşılık veriyordu. İşin ortasında ondan çaldığım şey için çaresizdi. “Durma, lütfen, Beckham, lütfen!”
Onu dinlemiyordum. Vücudum mekanikleşti, kalçalarım yeniden, hatta daha sert ve daha hızlı vurmaya başladı. Johnny'nin sesi telefondan bağırıyordu ama bu duruma kıyasla sadece bir arka plan gürültüsüydü. Kafamın netleşmesinden önce, içimdeki Skull parçasının yeniden devreye girmesinden önce boşalmam gerekiyordu. Bu lanet içimde çıldırmışken odaklanamıyordum.
Ona acımasız, cezalandırıcı darbelerle çarptım, kabin yerden kopacakmış gibi sarsılıyordu. Çığlıkları kulaklarımda keskin bir şekilde yankılanıyordu, acı sınırındaydı ama ben zaten o sınırda yaşıyor ve sikişiyordum, bu işler böyleydi.
Elimi sıkıca bastırdım, kalçasındaki eklemlerim bembeyaz olmuştu. Onun üzerine eğildim, boynunun kıvrımında soluk soluğa kaldım. Telefon kulağıma bastırılmıştı ve Johnny daha fazla bağırıyordu.
Görüşüm daraldı, kenarlar siyah ve kırmızıya büründü. Avucumdaki kaşıntı had safhaya ulaştı, diğer elimdeki soğuk cam gibi kesiyordu. Vücudum kasıldı, koptu ve tam zamanında kendimi geri çekerek, beline boşalırken inleyip işimi bitirdim. Sıcak ve dağınıktı, içindeyken kendime asla izin vermediğim bir şekilde ona sahip olmuştum.
Asla içine değil. Ne ona. Ne başkasına. Ne burada. Ne de başka zaman.
Derin bir nefes aldı, duvara yaslanarak titredi ve duymadığım bir küfür mırıldandı. Göğsüm hâlâ hızla inip kalkarken ben çoktan toparlanıyordum.
Telefon hâlâ kulağımdaydı. Johnny'nin lafını yarıda keserek, “Arabayı Crossing'e getir,” diye gürledim. “Yoldayım.”
Ona bakmadım. Omurgasından aşağı damlayan pislik, yanağına bulaşan ruj ya da sesindeki o açlık umurumda değildi.
Kabin kapısını iterek açtım, kırık pencereden içeri sızan neon ışıkların aydınlattığı koridora geri döndüm. Lanetli yırtıcı gitmişti. Geriye sadece Skull kalmıştı.
Ve Grayson dışarıdaydı. Kaçırılmıştı.
Bu da bu gece Dominion sokaklarında kan akacağı anlamına geliyordu. Diğer işaretim yandı, çünkü biraz cinayet işlemeye hazırdı.
