Dark Souls MC
Yazar
Emily Dash
Okur
16.4K
Bölüm
33
Ellie ve Colt, ortak yaralar, gürültülü motorlar ve sarsılmaz bir sadakatle kendilerine bir aile kurarak yan yana büyürler. Birbirine sıkı sıkıya bağlı bir motosiklet kulübünün içindeki iki en yakın arkadaş olarak, birbirlerinin her bakışını, her alışkanlığını ve aldıkları her riski bilirler.
Düşüncesizce yaşanan tek bir gece her şeyin ritmini değiştirir, tanıdık bir güven hissini elektrikli bir gerilime dönüştürür. Ellie, duyduğu özlem ile güvendiği tek yuvayı kaybetme korkusu arasında bir denge kurmaya çalışırken; Colt suçluluk, arzu ve hiç planlamadığı dikkat dağıtıcı unsurlarla boğuşur.
Kulüp kuralları baskı yapar, tehlike hemen enselerindedir ve duygular yaz sıcağındaki kromdan daha sıcak seyretmektedir. Aşk şerit değiştirdiğinde, arkadaşlık bu yolculuktan sağ çıkabilecek midir?
Bölüm 1: Berbat
ELLIE
“Kendine çekidüzen ver artık,” diye mırıldanıyorum küçük dairenin kapısını açarken. Defterlerle dolu kocaman çantamı yere bırakıp banyoya koşuyorum. Kapı arkamdan kuru bir sesle kapanıyor.
Duş musluğunu açarken gıcırtı yapıyor. Çizmelerimi tekmeleyerek çıkarıyorum, duvara çarpıyorlar, hızla soyunuyorum. Yatak odamın kapısının açıldığını duyar gibi oluyorum ama emin olamıyorum. Kontrol etmek yerine yüzüklerimi ve kolyemi çıkarıp kaynar suyun altına giriyorum.
Sıcak su üzerime değdiği an yüzüm buruşuyor, gözyaşlarım duş suyuna karışarak akıyor. İçime büzülüyorum, ellerimle yüzümü kapatıp hıçkırığımı bastırmaya çalışıyorum.
David'in sözleri, savunmamda bir gedik bulmuş gibi birden yükseliyor.
“Sen biraz fazla… nasıl desem, soğuksun? Yani, bunu yaptığım diğer kızların hepsi her seferinde boşalıyordu.”
“Sadece yarrağım ağzındayken biraz daha istekli olmanı dilerdim, o kadar.”
“Bak, muhtemelen benim tuhaf davranmam, tamam mı? Eminim eninde sonunda alışırsın.”
“Nefret ettiğimi söylemiyorum! Sadece farklı şeyler denemeye daha açık olabilirsin diyorum, o kadar.”
O kadar. Neredeyse her eleştirisini “o kadar” diye bitirdi ve ben orada tekmelenmiş aptal bir köpek yavrusu gibi oturdum, neredeyse nefes bile alamıyordum, her şeyi mahvettiğimi düşünüyordum.
David tarafından terk edilme kaygısı göğsümde ağır bir yük gibi duruyordu. Görünüşe göre sekste ya da herhangi bir cinsel aktivitede berbatım, en azından David'e göre. Yani duygusal olarak yetersiz hissetmenin üstüne, bir de birini fiziksel olarak tatmin etmekte de berbat olduğumu bilmenin acısını çekiyordum.
Mantıklı değil. Hiçbir zaman mantıklı olmuyor zaten. Eğer mantıklı düşünseydim, David'in kendini sandığı kadar büyük bir ödül olmadığını fark ederdim. Daha bir hafta önce onunla ayrılmayı ciddi ciddi düşünmüyor muydum? Ama şimdi roller değişince, geriye düşen benim ve kendi kendime sorun ne diye soruyorum.
Peki bildiğim gerçekler neler?
David benim ligimde. Yakışıklı ama Colt ya da Brick gibi yakışıklı değil. Bir teknoloji firmasında çalışıyor, iyi para kazanıyor ve son birkaç aydır aramızda her şeyin yolunda gittiğini sanıyordum.
Bu geceye kadar. Onun koltuğunda oral seks yapmaya çalışırken beni durdurmasına kadar.
Tam ortasında durdurdu beni, hâlâ sert olan yarağını pantolonuna geri koydu, beni çekip koltuğa oturttu ve sonra neden zevk almadığını açıklamaya başladı. Neleri daha iyi yapabileceğimi söyledi, sonra daha önce yaptığımız şeyleri de gündeme getirip onların da pek iyi olmadığını belirtti.
Bana oral seks yaptığında orgazmımı taklit ettiğimi anlamıştı. Övünmeye çalışmıyordu ama kadınları ağzıyla tatmin etme konusunda hep harika yorumlar alırmış.
Tamam, yardım almadan beni tatmin edemedi. Genellikle ona yardım etmem gerekiyordu ama benim tam olarak iki cinsel partnerim olmuştu ve hiçbiri bunu yaptığımda şikayet etmemişti. Hatta Seth bunun seksi olduğunu söylemişti.
Fayans duvara yaslanıyorum, dizlerim titriyor, duş suyunun altında yere kayıp oturuyorum.
Sonra bu boktan günümün pastasının üstündeki çilek de geldi: anal seks meselesini yine açtı.
Öğk. Kesinlikle hayır.
David, “yavaş yavaş alıştırırsa” hoşuma gideceğini söyledi. Özel kayganlaştırıcısı varmış ve beni öyle tahrik edecekmiş ki “kısa sürede yalvarır” hale gelecekmiştim. O noktada tamamen donup kalmıştım. Dayanamıyordum. Ellerim titriyordu. Yüzümde kan kalmadığını biliyordum ve kusacak gibi hissediyordum.
Ben de en iyi yaptığım şeyi yaptım. Kaçtım. O lanet yerden defolup gittim.
Başta arabada şok halindeydim, sonra bu haklı bir öfkeye dönüştü.
Bunu yapmaya nasıl cesaret eder?
Bu öfkeyi tam beş dakika sürdürebildim, sonra tamamen utanca ve güvensizliğe gömüldüm.
Gerçekten bu kadar kötü müyüm? Yanlış bir şey mi yapıyorum? Çok mu mastürbasyon yapıyorum? Yani, yakışıklı motorcularla yaşıyorum. Onları her gün görüyorum ve kişilikleri pek parlak olmasa da, göz ziyafeti her kadının cinsel isteğini çıldırtmaya yeter.
Tabii ki baskı çok artınca rahatlatıyordum kendimi. İlişkilere ayıracak zamanım yoktu, rastgele erkekleri toplayıp tek gecelik ilişki için eve getirmeye de cesaretim yoktu. Bir de bunu denesem Colt'un damarı çatlardı zaten.
Ve asıl sorunum da buydu.
Coltrain Shepherd. Koruyucu aile düşmanımdan en yakın arkadaşıma dönüşen adam.
Colt, bir seksenin biraz üzerinde boyundaydı ve koyu kızıl kahverengi, dağınık, harika bukleli saçları vardı; benim başımda olsa canımı veririm dediğim bukleler. Uzun, gür kirpikleri vardı, ki bu da hiç adil değildi. Sıcak kahverengi gözleri insanı hemen rahatlatırdı.
Son yedi yılda orduya katılmıştı, beş yıl görev yapmıştı, son üçü Özel Kuvvetler'de. Bir şekilde ordu onu bir çöp adam görünümünden kaslı, iri, yakışıklı bir adama dönüştürmüştü.
Bütün sırlarımı bilir. Koruyucu ailede kurduğunuz bağ insanın peşini bırakmaz. Orduya gittiğinde her hafta iletişimimizi sürdürdüm. Temel eğitimdeyken mektup yazdım, sonra ileri eğitimde de. Almanya'ya gönderildiğinde de yazdım, Afganistan'a gönderildiğinde de. Üç turunun hepsinde. O da her fırsatta beni aradı.
İki yıllık üniversiteyi karşılayabilmemin sebebi Colt. Diplomamı almam için okul ücretini ödememe yardım etti. Terhis olmadan önce Carson'da konuşlanmışken, büyük Ford F250'siyle Illinois'e geldi ve eşyalarımı taşımama yardım etti.
Dark Souls'a katıldığında, muhasebecileri olmam için Brick'e beni övdü, bunu kabul ettirmek de zor olmadı. Gönderdiğim bütün o atıştırmalık ve kişisel bakım ürünleriyle dolu koliler hep paylaşılmıştı. Brick, Colt, Nash ve Rooster hep birlikte Afganistan'daydı.
Kardeş gibiydiler; ben de hiçbir koli isteğini geri çevirmeyen küçük kız kardeştim. Snickers mi? Hemen. Beş kiloluk Skittles poşeti mi? Tamam. Alüminyumsuz deodorant mı? Olur. Hatta o “evimi çok özledim” krizleri için internetten zor bulunan atıştırmalıkları bile bulup gönderiyordum.
Burada olmam, dağ manzaralı harika bir dairede yaşamam, sevdiğim bir işi yapmam, hepsi Colt sayesinde.
Ha, bir de on sekiz yaşımdan beri ona aşığım. O da var tabii.
Yani çoğu zaman, pislik davranmadığı zamanlarda onu seviyorum. Pislik davrandığı zamanlarda ise ciddi ciddi düşünüyorum çünkü insanı çıldırtabiliyor.
Öğk, ve şu an dışarıda olduğunu biliyorum. Odamda olduğunu, çıkmamı beklediğini biliyorum çünkü eve geldiğimde ona hiçbir şey söylemeden merdivenlerden koşarak çıkmam garipti.
Garip bir altıncı hissi var, bir şeylerin yanlış olduğunu hemen anlıyor. Aynı odada olmamız ya da bir okyanus ötesinde olmamız fark etmiyor. Almanya'ya uzun mesafe aramalar ucuz değildi ama yalan söylediğimi ve iyi olduğumu iddia ettiğimi her zaman anlardı. Depresyonda mı yoksa stresli mi olduğumu her zaman çözerdi.
Kısacası, son yedi yıldır dünyaya karşı ben ve Colt vardık. O benim değişmezimdi. En yakın arkadaşım. Ve bana bunun ötesinde hiçbir ilgisi yoktu. Ben hiç sahip olmadığı küçük kız kardeşiydim. Onun “seçilmiş” ailesiyidim.
Bunu söylediğinde benim için çok şey ifade ediyordu. Gerçekten. Ama bazen kendimi iki karış boyunda hissettiriyordu çünkü tek istediğim bana bakması, gerçekten bakması ve onu bundan fazlası olarak sevdiğimi görmesiydi. Bir partideki sürtük kızlar kadar çekici olduğumu görmesini istiyordum.
Sonra bu düşünceler aklıma gelir gelmez, onları derinlere, çok derinlere gömerdim çünkü bu ne kadar bencilce bir düşünceydi? Colt'u seviyorum. Hayatta erken öğrendim ki tanıdığınız hiç kimsenin, hayatınızda hangi konumda olursa olsun, yanınızda kalacağının garantisi yok. Hiç kimsenin. Ailenin bile.
Colt benim tek istisnâm.
İşler daha da kötüleşmeden ve o banyoya dalmaya kalkmadan önce duştaki acınası halime son veriyorum. Hızlıca yıkanıyorum ve kapının ardından duymasın diye gizlice burnumu silmeye çalışıyorum ama başaramadığımdan oldukça eminim.
Son birkaç saniye suyu soğuğa çeviriyorum, buz gibi suyun altında zıplayarak duruyorum ama yüzümü suyun altında tutuyorum, ağlamaktan oluşan kızarıklığı ve şişliği gidermeye çalışıyorum.
Duştan çıkıp bornozumu giydiğimde, o telaşla pijama ya da iç çamaşırı almayı unuttuğumu fark ediyorum. Başımı sallayıp fırçamı alıyorum ve banyo kapısını açıyorum. Colt yatağımın kenarında oturuyor.
Ve hiç mutlu görünmüyor.
