İntikam Ateşi Kitap 5
Yazar
A. K. Glandt
Okur
211K
Bölüm
13
Kurt adam sürülerinin güç ve hayatta kalma mücadelesi verdiği bir dünyada, Avcılar'ın alfa'sı Coda, Orman Kralı'ndan bir çağrı alır ve bu da toplumlarının hassas dengesini bozmakla tehdit eden bir dizi olayı tetikler. Coda, siyasi entrikalar, potansiyel eşler ve sürü içi dinamiklerle boğuşurken, kendi arzularıyla ve kurt adamlarla yaklaşan savaş tehdidiyle yüzleşmek zorundadır. Sadakat ve hakimiyetin söz konusu olduğu bu yolculuk, tehlike, ihanet ve beklenmedik ittifaklarla doludur.
Birinci Bölüm
Beşinci Kitap: Ay Işığında Gizli
Orman Krallığı’nın kralı Coda ile bir ittifak kurmak ister. Coda, Orman Krallığı’na tek başına yolculuk etmek ve siyasetle uğraşmak zorundadır. Bu sırada romantik hayatında beklenmedik gelişmeler olur...
CODA
Beni sanki bir köpekmişim gibi ayağına çağırıyordu. Orman Kralı beni, Avcıların alfasını huzuruna çağırıyordu. Hayır, bunu emrediyordu.
Sanki bunu kabul etmekten başka seçeneğim yokmuş gibi, sanki ben sıradan bir kurt adammışım gibi bunu talep etmeye cüret ediyordu.
Homurdandım.
Yardımıma muhtaç olduğu için benden yardım isteyecekti ama sanki gerçek niyetini anlayamayan bir moronmuşum gibi beni küçük görüyordu.
Davetiyeyi buruşturdum ve öfkeyle kapıya doğru fırlattım.
Kâğıt topun kapıya değil de bir insana isabet etmesi elbette sadece bir tesadüftü.
Kesinlikle betamın yaklaştığını duyduğum için kâğıdı o yöne fırlatmamıştım! Kapıyı açtığında suratına çarpan kâğıtla Regan irkildi.
Bu özel Avcı uzun zaman önce bana ters ters bakmayı bırakmıştı, bunun yüz kasları için sadece enerji kaybı olduğunu fark etmişti. Gerçi onu bütün gün bana ters ters bakmaya devam ederse yüzünün bir gün öyle kalacağına ikna etmiş de olabilirim.
Buruşturduğum kâğıdı yerden aldı ve açıp düzelterek yüksek sesle okudu.
“Coda, Orman Krallığı’nın talebi üzerine, olası bir ittifak için lütfen kralımızla görüşmeyi kabul edin. Müzakereler açık olacak. Görüşmeyi gerçekleştirirken en iyi şekilde ağırlanacaksınız.”
“Bir alfa olduğunuzu ve kısıtlı zamanınız olduğunu biliyoruz. Uzak olduğundan krallığa gelmek sizin için zor olacak, bu yüzden bizi dinlemeye istekli olursanız biz sizi ziyaret edeceğiz.”
“Saygılarımızla, Orman Krallığı.”
Regan notu katlayarak masama vurdu. “Bu kadar kibar ve düşünceli olabileceğini düşünmemiştim. Sana çok ihtiyaçları olmalı.”
Diplomatik görüntünün ardındaki gerçek niyeti anlayacak kadar zeki olmam benim suçum değildi. Belki mektubun kendisi kibar ve saygılıydı ama arka yüzünde kurnaz piçin içini görebiliyordum.
Avcılar benim gibi bir alfaları olduğu için şanslıydı.
Aksi takdirde, hepsi betam kadar aptal olur ve bunun zaman kaybı olduğunu anlamazlardı. Ormancılar savaş için benden yardım isteyecek ve Lycanlarla yaptığımız barış anlaşmasını bozacaklardı.
“Düşünceli mi? Aptal mısın sen?” dedim ona açık açık. İtiraz edemeden elimi kaldırdım. “Regan, sen lanet olası bir aptalsın.”
“Sana bana ters ters bakman konusunda ne demiştim?” Yüzündeki ekşimsi ifadeye bakarak devam ettim. “Her neyse, çirkin suratın daha da kötüleşecek değil ya.”
Karşımda duran Regan gözlerini devirerek bana dik dik bakmayı bırakmıştı. Kollarını açarak masanın üstüne dayadı.
“Gelip seninle konuşmak istiyor. Hatta sana gelecek ve Eski Krallık’ta seyahat etmeyi göze alacak.”
Bir elimi yüzümde gezdirdim ve avucumun içine üfledim.
Betama ‘geri zekalı mısın sen?’ bakışı atmadan önce, “Etrafım aptallarla çevrili,” diye mırıldandım kendi kendime. İç çekerek ağırlığımı, masaya yasladığım ellerime verdim.
Küçümseyici bir şekilde, “Regan,” derken numaradan gülümsedim. “Sence kral neden buraya gelmek istiyor? Eski Krallık’ta suikast riskine değecek ne var?”
Kaşlarını çattı ve cevap vermek için ağzını açtı.
“Hayır,” dedim o daha tek kelime edemeden. “Tekrar tahmin et.”
Ama betam beni dinlemedi. “Bir ittifaka ya da en azından savaş çıkarsa Lycanlara yardım etmeyeceğimize dair bir anlaşmaya ihtiyacı var. Bizim güvencemiz olmadan boku yer, bu yüzden Eski Krallık’ta seyahat etme riskine değer.”
“Regan,” dilimi şaklattım ve derin bir nefes verdim. Sonra ona acır gibi baktım, ki doğrusu bu bakış acımaktan yoksundu.
“Konu çiftleşmeye geldiğinde boku yediğini biliyorsun. Yakışıklı değilsin ve az önce de belli ettiğin gibi gerçekten beynin kıt.”
Bana kasvetli bir bakış atarken aynı derecede donuk bir ifadeyle, “Coda, Cleo bunu söylemek için artık burada olmayabilir ama sana huysuz yaşlı piç demem için beni kışkırtmana gerek yok,” dedi.
“Bana hakaret etmene gerek kalmadan da sana öyle biri olduğunu her gün hatırlatacağım.”
Onu görmezden geldim. “Sana bir ipucu vereyim. Kral, Cleo’nun benim çocuğum gibi olduğunu biliyor, bu yüzden ona asla yardım etmem. Peki, o zaman cevabımı bildiği hâlde neden benimle buluşmak için ısrar ediyor ve Eski Krallık’ta maceraya atılma riskini alıyor dersin?”
“Çünkü…” Regan sorumu düşünürken kaşlarını çattı. “Çünkü…” dedi konsantre olmaya çalışarak.
“Çünkü?” dedim başımı sallayıp onu cesaretlendirirken. Sonuca kendi başına varabileceğini umuyordum.
“Şey,” derken yüzünü buruşturdu ve çaresizlik içinde iç çekerek başını salladı. “Aslında seni Orman Krallığı’na davet etmek yerine neden bu kadar aptalca bir şey yaptığı konusunda hiçbir fikrim yok.”
Yumruklarımı sıkarak masaya vurdum. “İşte tam da bu yüzden buraya gelmesine izin verirsem planı işe yarayacak. Bu kadar kıt olmana inanamıyorum.”
“Bir kez olsun beni küçümsemeyi bırakıp açıklayabilir misin?” diye sordu huysuzca.
“Pekâlâ,” dedim avuçlarımı masanın üzerine koyarak. “Beni Lycanlarla savaşmaya asla ikna edemez ama buraya gelirse belki…”
“Avcılardan bazılarını sürüden ayrılmaya ve ona yardım etmeye ikna edebilir!” dedi Regan cümlemi tamamlayarak. “Bu aslında mantıklı olabilir çünkü çoğumuz hâlâ o Lycanlardan nefret ediyoruz.”
“Eninde sonunda bunu başarabileceğini biliyordum,” dedim. “Bu akşam yemekte sana fazladan bir kurabiye vereceğimden emin olabilirsin.”
Esprimi geçiştiren betam dudaklarını büzdü. “Peki, ne yapacaksın? Buraya gelmesine gerçekten izin vermeyeceksin, değil mi?”
“Hayır,” diye cevap verdim. “Daha senin aptallığa bir çare bulamadım. Kral gelmeden önce bu sürüdeki herkese akıl da dağıtamam. Öyle bir sihirli değneğim yok.”
“Yani, bizi Orman Kralı’nın kendisine katılmaya ikna etmesinden kurtaracak, Kral’ın kendini öldürtmemesi için ona yardım mı edeceksin?” diye sordu Regan, umutla.
Ayağa kalkarak masamın etrafında yürüdüm ve yanağını okşadım. “Sanırım alfanız olarak görevim bu.”
Ofisimden çıkarken beni itaatkâr bir şekilde takip etti. “Orman Krallığı’na gidip o krala birkaç şey söyleyeceğim. Sürüye iki hafta göz kulak ol. Eğer olamazsan kendime yeni bir beta bulurum.”
Her ne kadar öyle desem de betama güveniyordum. Regan çok zeki olmayabilirdi ama liderlik konusunda iyiydi.
Sürüm ona saygı duyar ve itaat ederdi. Güçlü bir savaşçıydı ama merhametliydi, bu da onu benden çok daha sevimli yapıyordu.
İnsanlar kendi yararlarına olmadığı sürece benim zekâmı ve alaycılığımı gerçekten takdir etmezdi.
“Sen yokken çırağını eğitim için kimin yanına vermemi istersin?”
Bir elimi salladım. “Umurumda değil. O dişiyi zaten bırakacaktım.” Cleo’dan sonra başka dişi avcı kalmamış olsa da, sürümüzde hâlâ dişiler vardı ve onları avcılarımız ve erkek kurt adamlarımızla birlikte eğitiyorduk.
Hepsi zehir yeteneğine sahip olmasa da, yine de onları muhteşem savaşçılara dönüştürmüştük. Ama ne yazık ki hiçbiri beni etkileyecek ve kendimi onları eğitmeye adamamı sağlayacak kadar iyi değildi.
“Çıraklara ara mı veriyorsun, yoksa sen onları sepetleyene kadar tacizlerine katlanacak mazoşist birini mi bulmamı istiyorsun?” dedi Regan alay ederek.
Parmaklarımı şıklattım. “Biliyor musun? O kaltak... Adı Saliva mıydı?”
“Sylva mı demek istiyorsun?” dedi homurdanarak.
“Evet, o serseri çocuğuma zorbalık etmişti, ta ki kızım hepsinin canına okuyana kadar,” dedim. “Eski çırağımın sorumluluğunu ona ver. Sally’nin…”
“Sukkie,” diye düzeltti Regan, eski çırağımın gerçek adını söyleyerek.
“Ayrıca o yavru umutsuz vaka. Ne zaman ciddi olduğumu ya da ne zaman dalga geçtiğimi anlamıyor. Zekam boşa gidiyor.”
“Yani sırf şakalarını anlamıyor diye mi onu bırakıyorsun?”
“Ayrıca gözlerinin çok büyük olduğunu düşünüyorum ve ona her baktığımda bir böcekle konuşuyormuşum gibi hissetmek beni rahatsız ediyor.”
Derin bir iç çekti. “Tamam. Ona çok yavaş öğrendiğini düşündüğünü söyleyeceğim.”
“Geri döndüğümde sürüm tek parça olsun,” diye uyardım onu. Ona bakmak için arkamı döndüm. “Geri döneceğim, sakın aklına başka bir şey gelmesin.”
Betam bana selam verdi. Sürümün emin ellerde olduğunu biliyordum.
