Çarpık Zihinler Kitap 3
Yazar
Cassandra Rock
Okur
84.7K
Bölüm
27
Cara, babasını öldüren mafya üyesi Luca Acerbi’nin çocuğuna hamile olduğunu öğrendiğinde hayatı karanlık bir yöne sapar. Toronto’ya kaçarak yeni bir başlangıç yapmayı umut eder, ancak Luca, çocuğunu sahiplenmeye kararlı bir şekilde onun izini sürer. Cara, mafya politikalarının ve aile sırlarının tehlikeli dünyasında yolunu bulmaya çalışırken, doğmamış çocuğunu şiddet ve kontrol dolu bir hayattan korumak için bir yol bulmak zorundadır. Gerilim tırmanırken ve sadakatler sınanırken, Cara’nın özgürlük mücadelesi bir hayatta kalma savaşına dönüşür.
Bölüm 1
Üçüncü Kitap: Sessiz Katil
CARA
Geçtiğimiz aylarda hayatımda çok şey değişmişti. Şikago’dan ayrılmıştım, yani ayrılmak zorunda kalmıştım. Mafyadan bir adamla, babamı öldüren adamla aynı yatağa girdiğimi öğrendikten sonra kaçmaktan başka çarem kalmamıştı.
Şikago’dan çok uzak değildi ama yeni bir şehre, yeni bir ülkeye, Toronto'ya taşınmıştım.
Şehir merkezindeki Fairmont Otel'de bir iş bulmuştum. Otel konser alanının tam karşısında olduğu için hafta sonları çok yoğun geçiyordu. Hamile olduğumu öğrendiğimde bir aydan biraz fazla süredir orada çalışıyordum.
Bu konuda hiç şüphe yoktu. Çocuğumun babası Luca Acerbi’ydi. O zamandan sonra başka biriyle birlikte olmamıştım. Bu da beraberinde yepyeni bir korkuyu getiriyordu.
Luca'nın hamileliğimi öğrenmesinden korkuyordum, doğmamış çocuğum için endişeleniyordum. Bu bebeği ondan, ailesinden ve peşime düşebilecek herkesten saklamak için her şeyi yapacaktım.
Planım sonsuza kadar Toronto'da kalmaktı. Amerika Birleşik Devletleri'ne asla dönmek istemiyordum. Bu Luca'ya daha da yakınlaşmak, çocuğumu kaybetmeye bir adım daha yaklaşmak demekti.
Mesele şu ki, bebeğimi tutmak gibi bir niyetim yoktu. Bu çok tehlikeliydi.
Doğum yapar yapmaz bebek kollarımdan alınacak, daha iyi bir hayata kavuşacaktı. Böylece ölümcül bir ailenin parçası olmadan güvenle büyüyebileceği bir yere gidecekti.
Her cuma gecesi olduğu gibi otel doluydu. Hâliyle cumartesi sabahı da yoğun geçiyordu.
Saat on birde çıkış yapacak müşteriler için erkenden otele gelmiştim. Konuklar otelden ayrıldığında ise diğer hizmetçilere katılıp oda oda dolaşmaya başlamıştım.
Odaların temizliği konusunda oldukça sıkı bir protokolümüz vardı, özellikle de bu kadar kalabalık bir otelde bu önemli bir meseleydi. Bu nedenle her odanın temizlenmesi neredeyse otuz dakika sürüyordu.
Listemdeki üçüncü odanın önüne geldiğimde kapıyı açmak için kartımı okuttum ve içeriye girdim.
İlk işim yatağa yeni çarşaf sermek oluyordu, bu yüzden kirli çarşafları söktüğüm gibi yere attım.
Temiz çarşaf almak için koridora yürürken karnımı okşuyor, her gün yaptığım gibi "This Little Light of Mine"ı mırıldanıyordum.
Küçükken annemle kiliseye giderdik, bu şarkıyı çok severdim.
O anlar benim için çok kıymetliydi, bunları çocuğuma anlatamayacaktım ama bir yandan da belki anne karnında duyduğu şeyleri hatırlar, ona söylediğim ilahiler kulağına tanıdık gelir diye umut ediyordum.
Sessizce, "This little light of mine," diye mırıldanırken çarşafı yatağa serdim ve yatağın üzerine eğilip çarşafı köşelere geçirmeye başladım.
Çarşafı son köşeye geçirirken kapının kapandığını duyunca omzumun üzerinden kapıya baktım. "Bu oda temizleniyor…"
Olduğum yerde donup kalırken cümlem yarıda kesildi. Tam karşımda dikiliyordu. İri cüssesi korkutucuydu, kahverengi gözleriyle bana bakarken dudaklarını sımsıkı birbirine bastırmıştı.
"Luca..."
Kızgın görünüyordu, bunu suratından görebiliyordum. Artık nasıl bir aileden geldiğini bildiğim için ondan delicesine korkuyordum. Olduğum yerde buz kesmiştim.
Luca CN Kulesi’ne bakan oturma alanına doğru yürürken hiçbir şey söylemiyordu.
Koltuğa oturmuş pencereden dışarıya bakıyordu. Beni hangisinin daha çok korkuttuğundan emin değildim, sessizlik mi yoksa karşımda duran adam mı beni daha çok korkutuyor bilmiyordum.
Kapıya doğru baktım. Luca kapıyı kapatmıştı. Buradan koşarak çıkmaya çalışmak uzun sürerdi.
Sanki aklımı okumuşçasına Luca sonunda sessizliği bozdu. "Bunu aklından bile geçirme. Aptalca bir şey yapmaya kalkarsan diye kapının önünde adamlarım var."
"Luca, seni görmek istemediğimi açıkça belirttiğimi sanıyordum. Ne zaman para göndermeye çalışsan reddettim. Telefonlarını açmadım ve sonunda numaramı değiştirdim."
"Lanet olası ülkeyi terk ettim Tanrı aşkına. Mesajı alman için daha ne yapmam gerekiyor Luca?"
Bu öz güvenin nereden geldiğini bilmiyordum ama Luca’yla konuşmak beni öfkelendirmişti.
Bu adam hayatımı altüst etmişti. Aylarca bana yalan söylemişti ve babamı öldürmüştü. Üstüne üstlük basit bir özrün her şeyi düzelteceğini düşünmüştü.
Koltuğa oturduğundan beri ilk kez, içeriye girerkenki ciddi surat ifadesiyle bana baktı.
Gözleri karnıma kaydığında bu ciddiyetin en büyük sebebinin bebeğim olduğunu fark ettim. Hamile olduğumu biliyordu, bu planladığım her şeyi değiştirecekti.
"Bana söylemek istediğin bir şey mi var?" diye sorarken şaşırtıcı bir şekilde sakindi.
Hayır anlamında başımı salladım, umursamaz davranacaktım ama bununla bir yere varamayacağımı çok iyi biliyordum.
Luca koltuktan kalkıp bana doğru bir adım attı. Gözleri gözlerimdeydi. Sonra bir adım daha attı.
Dimdik tam karşımda durana kadar hiç acele etmedi. Sessizdi. Bana ne yapabileceğini bilmiyordum. Ona bakarken sertçe yutkundum.
Luca beni yatağa ittiğinde çığlığı bastığım gibi onu üzerimden itmeye çalıştım.
Bir eliyle kollarımı başımın üzerine kaldırdı. Diğer eliyle elbisemin düğmelerini koparıp önümü açtı. Aylar sonra ilk kez beni böyle görüyordu.
Yüzünü benimkine yaklaştırıp kulağıma doğru tısladı. "Bu ne peki?" diye sorarken elini karnıma götürdü. Gözlerimi sıkıca kapatıp başımı salladım.
"Düşündüğün gibi değil."
"Orada bebek yok mu? Patates kızartmasını ya da Kanada karbonhidratını mı fazla kaçırdın yoksa?" dedikten sonra ayağa kalkıp yüzünde tiksintiyle bana baktı.
"Ne cüretle çocuğumu benden kaçırmaya çalışırsın? Bu nasıl bir cesaret Caroline? Böyle bir şeye cüret edemeyeceğini bilmen gerekirdi."
Yavaşça doğrulurken yırtık elbisemi göğsümün üzerine çekerek vücudumu olabildiğince örtmeye çalıştım. Luca'dan başka her yere bakıyordum. Ona bakamıyordum çünkü ne zaman ona baksam korku beni ele geçiriyordu.
"Hiçbir çocuk o yaşam tarzını hak etmiyor. Bunu sen de biliyorsun."
"Buna sen karar veremezsin!" diye bağırırken arkasını döndü ve çalışma masasının üzerindeki lambayı yere fırlattı. Tekrar yüzüme baktığında işaret parmağını yüzüme doğrulttu ve dişlerini sıkarak konuşmaya başladı.
"Bunu ben de seçmedim, çocuğum da seçmeyecek. Biz sikiştik, mafyayla sikişirsen olacağı budur bambina (küçük kız.)"
"Bilmiyordum!" derken yataktan kalktım. Şu anda beni çıplak görmesi umurumda değildi. Burada kendimi savunuyordum. Başından beri sanki bunları biliyormuşum gibi davranamazdı.
"Kim olduğunu bilseydim sana asla dokunmazdım. O tarafını çok iyi saklamıştın Luca. Kiminle yatağa girdiğimin farkında bile değildim. O yüzden bunu bana yıkamazsın."
Luca kıkırdadı ve kapıya doğru yürümeden önce ensesini ovuşturdu. Ne yaptığına dair hiçbir fikrim yoktu, bu yüzden durup bana bakana kadar öylece ona baktım. "Geliyor musun?"
Sözleri üzerine gülmekten kendimi alamamıştım. "Hayır. Şaka yapıyorsun, değil mi?"
"Peki, il mio amor (hayatım.) Nasıl istersen öyle olsun."
Kapıyı açtı ve koridorda kaybolmadan önce dışarıdaki adamlara İtalyanca birkaç kelime mırıldandı.
Saniyeler içinde silahlı adamlar içeriye dalarken büyük pencereye doğru geri çekildim.
Bunu bilmeliydim. Bunun olacağını tahmin etmeliydim. Mafyadan kaçmanın bir yolu yoktu ve içimden bir ses bunun bedelini ödeyeceğimi söylüyordu.
