İntikam Ateşi Kitap 2
Yazar
A. K. Glandt
Okur
15,7K
Bölüm
36
Eski Krallığın hareketli şehrinde, gizemli bir geçmişe sahip yetenekli bir suikastçı olan Cleo, tehlike ve aldatmaca dolu bir dünyada yol almaktadır. En yakın arkadaşı Terrin, bir zamanlar ona ihanet eden güçlü bir kurt adam olan Hakota'ya karşı çözülmemiş duygularıyla yüzleşmesi için ona yalvardığında hayatı dramatik bir dönüş alır. Cleo geçmişine ve kurt adamlar ile Avcılar arasındaki süregelen savaşa daha derinlemesine daldıkça, intikam mı alacağına yoksa kurtuluşa giden bir yol mu bulacağına karar vermek zorundadır. Sırlar ortaya çıktıkça ve ittifaklar değiştikçe, Cleo'nun yolculuğu tehlikeler ve beklenmedik ifşaatlarla doludur.
Birinci Bölüm
İkinci Kitap: Işığın Dışında
Cleo, hem gerçek hem de mecazi anlamda ölmüştü. Artık o, Eski Krallık’ta, refah içinde yaşayan suikastçı Rala'ydı. Anıları tekrar yakalamadan yeni hayatını daha ne kadar yaşayabilecek? Hakota'yı masum olduğuna ikna edebilecek mi yoksa aralarındaki tutkulu aşkın ölmesine izin mi verecek?
CLEO
Uyanmak benim için her zaman günün en zor kısmı olmuştur. Tembel olduğum veya sabah insanı olmadığım için değil. Gitmem gereken bir işim olduğu için de değil.
Gözlerimi açmak beni gerçekliğe geri dönmeye zorluyordu. Uyku ise benim için bir sığınak, alternatif bir gerçeklikte yaşamayı mümkün kılan bir araç haline gelmişti. Eğer rüya görmeseydim, muhtemelen uzun zaman önce delilik mertebesine ulaşmış olurdum.
Aslında birçok kez Hakota'nın başladığı işi bitirmeyi düşündüm. Bıçağı boğazıma dayayıp her şeyi bırakmaya hazırdım ama asla yapmadım. Lycanlara borçluydum. Onlara olan borcumu ödeyebilmemin tek yolu hayatta kalmaktı.
Hakota’yla aramızdaki bağı kabul ettiğimden bu yana koparmamıştım. Bu yüzden yılda dört kez çiftleşme dönemine giriyordum. Böylece tüm sürü istediğini elde edebiliyordu.
Cleo, Hakota'yı en son gördüğüm gün, avluda öldü. Hem gerçek hem de mecazi anlamda öldü. Kalbimin atışı durdu yani teknik olarak ölüydüm. Fakat Coda huzur içinde gitmeme izin vermeyi reddetti.
Ağzımı zorla açıp üzerinde eşimin kanı olan bir bıçağı dilime sürmüştü. Ölümden geri döndüğümdeyse artık aynı kişi değildim.
Eşimin, öldürecek kadar benden nefret ettiğini bilmek içimde bir şeyleri değiştirmişti. Hiçbir şey hissedemeyen boş bir kabuğa dönüşmüştüm.
Kavga etmeyi denedim. İnsanları bana vurmaları için bilerek kışkırttım ama bu bile beni tatmin etmiyordu.
Kemiklerimin kırıldığını hissettiğimde ya da kanın tenimden aşağı süzülüşünü izlediğimde bile hiçbir şey hissetmiyordum. Bu yüzden buna bir son verdim. Bir şeyler hissedebilmenin bir yolunu bulmak için çok uğraştım ama ne kadar denesem de kendime olan nefretimi yenmeyi başaramadım.
Tek hissedebildiğim, içimi kemiren, bitmek bilmeyen bu derin nefret duygusuydu. Neredeyse delirmeme sebep olacak bu duyguyu içime hapsetmeye çalışırken bir daha asla bir şeyler hissedemeyeceğimi kabullendim.
Adımı, eski dilde "duygusuz" anlamına gelen Rala olarak değiştirdikten sonra yeni hayatıma başladım. Cleo'yu geri getirmeye çalışmadım, onu kendi haline bıraktım. Orman Krallığı bana çok fazla anıyı hatırlattığından Eski Krallık’ta kalmayı tercih ettim.
Yataktan kayıp çıktım. Çarşaflardan kurtulup yanımdaki adamı yalnız bıraktım. Giyindikten sonra kahvaltı hazırladım. Ardından her zaman yaptığım gibi o daha tam uyanamadan işe gitmek üzere evden ayrıldım.
Evden çıkıp iş yerime yürümeye başladım. Dip dibe inşa edilmiş taş evlerin yanından geçip sokaklar boyunca ilerledim.
Eski Krallık’ta her yer betondu. Etrafta hiç yeşillik yoktu.
Nedense insanlar burayı seviyordu. Sersemce koşturuyor, işe gidiyor, dişlerini tırnaklarına takarak daha zengin olmaya çalışıyorlardı.
Her ne kadar yaşam tarzımdan belli olmasa da ben de oldukça zengindim. İşim iyi para kazandırıyordu. Hiçbir zaman müşteri eksikliği çekmiyordum. Ne de olsa, Eski Krallık’ta insanlar ellerini kirletmek istemiyorlardı.
Sorunlarıyla ilgilenmesi için birine para ödemeyi tercih ediyorlardı. Yaşamımın çoğunu geçirdiğim krallıkta bir sorunu çözmek için birini öldürmek hayatın normal bir parçası olduğundan bu bana ilk başta biraz garip gelmişti.
Tamamen farklı bir yaşam tarzına alışıp zamanla bu konuda nasıl başarılı olabileceğimi öğrendim.
En iyi yaptığım şeyi yapıyordum: insanları öldürmek...
Bir avcı en iyi suikastçı türüdür. Zehirli ısırıklarımızla tırmıklarımız, hızlı reflekslerimiz, ihtiyatlı kelimesini anlamayan kurt adam suikastçılardan çok daha fazla talep görmemizi sağlıyordu.
Ofisimin bulunduğu üst kattaki küçük stüdyoya vardığımda anahtarımı çıkarıp kapıyı açtım. Alt kattaki yeri kiralayan yaşlı kadın Berma çoktan hazırlıklara başlamıştı.
Meyveli hamur işleriyle meşhur bir fırını vardı. Ben tatlı yemekten hiç hoşlanmazdım ama dükkânından yayılan kokular hoşuma giderdi.
Neşeli selamına mırıldanarak karşılık verdikten sonra merdivenlerden çıkıp ofisimin abanoz giriş kapısına ilerledim.
Kapımdaki dört kilidi açtım. İçerisi büyük bir masa ile önündeki bir sandalye dışında neredeyse bomboştu.
Beyaz ayı postundan bir halı, siyah mobilyalar, ahşap zemin… Hepsi birbiriyle tezat oluşturuyordu. Sandalyeme oturup ayaklarımı masanın üzerine uzattım. Çekmecemi açıp suikast taleplerini içeren dosyaları karıştırmaya başladım.
Birçoğu oldukça sıkıcıydı. Benimse sıkıcı şeyler yapmak gibi bir isteğim yoktu. Bu yüzden onları sonra değerlendirmek üzere masaya geri bıraktım.
Ofise direkt gelen müşterileri tercih ediyordum. Onların gözlerinin içine bakmak benim için her zaman daha zevkliydi.
Karşımda kıvranmalarını ya da sahte kabadayılık ve özgüven gösterilerini görmek hoşuma giderdi. Bazıları benimle rütbe olarak sanki onlardan aşağıdaymışım gibi konuşma cüretini bile gösterirdi.
Kapı açıldığında ofise taze ekmek kokusu doldu.
Kurt adam içeri girdiğinde başımı bile kaldırmadım. Masama kahverengi bir kâğıt torba bıraktıktan sonra diğer sandalyeye yaslandı.
"Eğer sandalyemi bir daha kırarsan, bedelini ödersin," diye söylenerek dosyayı kapatıp çekmeceye bıraktım.
Kahverengi kağıt torbayı açıp bana ne getirdiğine bakmadan önce ona sert bir bakış attım. İçime çektiğim baharatlı etin güçlü kokusu burun deliklerimi dolduruyordu. Kaşlarımı kaldırıp sırıtan kurt adama baktım.
"Geyik mi buldun?"
"Senin için, tam ağzına layık," diye yanıt verdi neşeyle. Öne eğilerek, "Tabii ki paylaşmanı bekliyorum," diye de ekledi.
Torbayı kapatıp ayaklarımın dibine koydum.
"Ben senin annen değilim Terrin. Seni beslemek benim işim değil."
Cılız kurt adam sırıttı. "Hayır ama sen benim en iyi arkadaşımsın. En iyi arkadaşlar paylaşır."
Gözlerimi devirip dosyalarımı okumaya devam ettim. "Haberler iyi mi?" diye sordum.
Eski Krallık’tan ayrıldıktan sonra tekrar normal hissetmeme yardımcı olabilecek bir şeyler bulmaya çalışırken vazgeçip ormana dönmüştüm.
Terrin'i o zaman buldum, daha doğrusu o beni buldu. Bir şelalenin tepesinde durup atlamaya, hayatta kalıp kalmayacağımı görmeye hazırdım.
Ona, olan biten her şeyi, babamın bana nasıl tuzak kurduğunu, onu nasıl öldürdüğümü, Hakota'nın beni nasıl öldürmeye çalıştığını anlattım.
Terrin maceramda bana eşlik etti. Yaşattığım onca olumsuzluğa rağmen benimle kaldı.
Eski Krallık’a döndüğümüzde işime başladım. Terrin de bir casus oldu, para karşılığı bilgi topladı. Tabii ki öğrendiği her şeyi bana anlatıyordu. Üstelik bana her zaman öğle yemeği de getiriyordu.
"Üst sınıflar arasındaki gereksiz çekişmeyle tehditlere yenileri eklenmiş. Başımı kaldırıp ona bakarak, "Hiçbir işe yaramaz, en azından bizim için," dedim. Masamdaki kağıt ağırlığıyla oynuyordu.
İç çekip parmaklarımı birbirine geçirdikten sonra dosyayı kapattım.
"Dün gece başka bir şeyle meşguldün, değil mi?" diye sordum.
Terrin homurdanarak, "Hayır," diye mırıldandı.
"Gözün seğiriyor," dedim. "Sadece belli bir Lycan’ı düşündüğün zaman böyle yapıyorsun."
Syn iki yıl boyunca Terrin'in izini sürmüş, temas kurmak için sayısız çaba sarf etmişti. Sonunda Terrin'in kendisiyle hiç ilgilenmediğini anladığında daha az nazik ve anlayışlı olmaya başlamıştı.
"Pekâlâ, Syn dün gece geldi, tamam mı?" dedi kollarını huysuzca kavuşturarak.
"Eee," dedim sorar gibi. Bana ayrıntıları anlatmasını bekliyordum.
"Daha fazla saçmaladı! O kadınla yattığım için bana bağırdı."
Ellerini havaya kaldırıp, "O kadını nereden öğrendi ki? Alnımda 'biriyle yattım' yazan bir tabela mı var?"
"Bu küçük kaçamakları yapıp üstüne bir de kendinden memnun bir şekilde sırıtıyorsun," diye söylendim.
Arkadaşım başını arkaya atarak inledi. "Yarım ay aşkına, neden beni rahat bırakmıyor?"
"Sen onun eşisin," dedim ona kabul etmeyi reddettiği gerçeği hatırlatmak isteyerek.
Elleriyle yüzünü kapattı.
"Neden? Bu doğru olamaz, bir hata olmalı. Ben erkeklerden hoşlanmıyorum! Kızları seviyorum. Onlarla ilgili her şeyden hoşlanıyorum. Erkek olmaktan hoşlanıyorum. Syn'in altta kalacak biri olduğunu sanmıyorum."
"Bu seksten daha fazlası Terrin," diye azarladım. Syn benim için hâlâ önemliydi. Eşin tarafından istenmemenin nasıl bir his olduğunu bildiğimden üzülüyordum.
"Bu senin eşcinsel ya da heteroseksüel olmanla da ilgili değil. Aşk, belli bir cinsiyete duyduğun çekimle değil, bir insana karşı hissettiklerinle belirlenir."
"Senin için söylemesi kolay," diye homurdandı Terrin.
"Terrin!" diye uyardım.
"Anlamıyorum," diye patladı Terrin.
"Onları hâlâ nasıl umursayabiliyorsun? Hakota seni ölüme terk etti, hepsi sana sırtını döndü. Onlar senin mutluluğunu umursamazken sen neden onların mutluluğunu umursuyorsun?"
Gözleri bir yığın yara izinin kirlettiği boynumdaydı. Elim bilinçsizce boynumu örtmek için uzandı. Terrin hemen gözlerini kaçırdı. Yüzünde suçluluk ifadesiyle, "Özür dilerim," dedi.
İç çektikten sonra elimi serbest bıraktım.
"Senin mutlu olmanı istiyorum Terrin. Şu anki yaşam tarzın tatmin edici değil, bir ailen yok."
"Sen varsın," diye itiraz etti Terrin hemen.
Ona sert bir bakış attım. "Elbette, ben varım ama bu gurur duyulacak bir durum değil."
"Ben seninle gurur duyuyorum, Cleo," dediğinde, duyduğum isim karşısında irkilsem de bir şey söylemedim.
"Çok şey atlattın ama bak hâlâ hayattasın," diye söylenerek ayağa kalktıktan sonra odada volta atmaya başladı.
"Diğer taraftan, tatmin edici olmayan hayat bahsini açma bence! Hakota'dan kaçarak hayatta kalmanın yaşamak olduğunu mu düşünüyorsun?"
Bir elini saçlarında gezdirirken bana döndü. Diğer elini kalçasına koydu. Bir zamanların cılız çocuğu bu iki yıl içinde çok değişmişti.
O da benim gibi büyümüştü. Bunu şimdi gerçekten görebiliyordum. Gelişen kasları vücuduna daha iyi oturuyordu. Artık sırık gibi dümdüz değildi. Aslında olduğundan daha yaşlı görünüyordu. Belki bir kısmı benim hatamdı.
Benim için fazla endişeleniyordu. Endişesinin sebebi, Lycanların -ya da herhangi birinin- hayatta olduğumu, bulunduğum yeri öğrenme ihtimaliydi.
"Lycanların Alfası senin bedenini bulmak için dünyayı yok ediyor. Sen onların yaşadığı lanet olası Eski Krallık’ı terk etmeyi reddettiğin için kıçını korumak zorunda kalan benim."
İki avucunu da masama vurarak burun buruna geleceğimiz şekilde öne eğildi.
"Bu aptal savaşta her iki taraf da seni arıyor. Hayatın her gün, her saniye tehlikede. Sense burada, bu lanet ofiste oturup insanları öldürmek için para alıyorsun."
Terrin'in içini dökmesine izin verirken sessiz kaldım. İçini dökmesi iyi olabilir, belki biraz rahatlamasına yarayabilirdi.
"Dahası, seninle bu kadar uzun süre kaldığına göre çok anlayışlı bir adam olması gereken o aptal kurt adamla yatıyorsun."
"Seni işaretlemesine izin vermeyip başka bir erkek uğruna lanet olası çiftleşme dönemine katlandığın gerçeğiyle barışık ol."
Sözlerini bitirdiğinde ortalık sessizleşmişti. Söylediği her şeyi özümsemek için bir an bekledim. Ardından, "Ne söylememi istiyorsun?" diye sordum.
Terrin titrek bir nefes verdi. "Mutlu olduğunu söylemeni istiyorum. Yeniden gülümseyebilmeni istiyorum."
Terrin'in ses tonu yalvaran bir hal almıştı. "Neredeyse iki yıl oldu, Cleo. Ya yüzleş ya da unut," dedi.
