Hokey Ateşi
Yazar
C.l.o.x.a.
Okur
238K
Bölüm
65
(🌶️18+🌶️) Savannah "Sav" Carter, zeki ve hırslı bir yazar; ancak kabus gibi bir görevle karşı karşıya: hakkında hiçbir şey bilmediği bir spor olan hokey üzerine yazmak. Stresli ve bir kaçış arayışında olan Sav, bir gece eğlenmek için bara gider ve kendini kendini beğenmiş, dayanılmaz bir yabancıyla aynı yatakta bulur. İsim yok, bağlılık yok. Ya da o öyle sanıyordu.
Ertesi sabah ilk röportajına girdiğinde, yıldız forvet ve geceyi birlikte geçirdiği adam olan Wes Dalton’ın tam karşısında ona sırıtarak baktığını görür. Sav işleri profesyonel tutmaya çalışırken, takımın her şeyi sezen, sert ve ciddi defans oyuncusu Nolan Reed’in çekimine kapılır.
Wes’in alaycı kibri ile Nolan’ın sessiz derinliği arasında sıkışıp kalan Sav’in görevi; arzuların, bulanıklaşan sınırların ve yapmayı hiç beklemediği bir seçimin hakim olduğu tehlikeli bir oyuna dönüşür. Kariyer mi yoksa zevk mi? Şehvet mi yoksa daha fazlası mı?
Cehennemden Gelen Görev
SAVANNAH
E-postaya baktım, başım çatlayacak gibi ağrırken görevi üçüncü kez okudum.
Savannah Carter: Şehrin sevilen hokey takımı Denver Storm hakkında detaylı bir yazı. Oyuncu röportajları, kamera arkası erişimi ve sporun kültürel öneminin analizi.
Sporlardan nefret ederdim. Öyle abartılı, yumruk sıktıran, ömür boyu sürecek bir düşmanlık değildi bu. Sadece donmuş bir buz tabakası üzerinde diski kovalamanın çekiciliğini hiç anlamamıştım. Hiç tanışmadığım ve asla umursamayacağım oyuncular hakkında bitmek bilmeyen istatistikleri ezberlemek bana göre değildi. Benimki sıradan bir ilgisizlikti.
Lanet olsun, ben bir yazardım, spor muhabiri değil. Yine de bir şekilde, önümüzdeki üç ay boyunca peşimi bırakmayacak bir görev almıştım: Dışarıdan birinin gözüyle profesyonel hokeye derinlemesine, kamera arkasından bir bakış.
Hokey. Bula bula bunu bulmuşlardı.
Editörüm bunu yeni bir bakış açısı, alışılmış sert spor analizlerinden farklı bir şey olarak sunmuştu. Sırtıma vurarak sanki beni spor arafına mahkum etmemiş gibi, “Okuyucular buna bayılacak, Sav,” demişti. “Takımla iç içe olacaksın, oyuncularla konuşacaksın, oyunu gerçekten hissedeceksin. Bunu bir macera olarak düşün.”
Macera. Tabii. Daha çok sert bir vuruşla gelen yavaş ve acılı bir ölüm gibiydi.
İnleyerek ofis sandalyeme yığıldım ve sinirle şakaklarımı ovuşturdum. Hokey hakkında buz, sopalar ve endişe verici sayıda eksik diş içerdiği gerçeği dışında hiçbir şey bilmiyordum.
Yine de bir şekilde, bütün şehri parmağında oynatan takım hakkında uzun bir yazı yazmam bekleniyordu. Hiç baskı yok, değil mi?
Bir saatlik sonuçsuz bir araştırmadan sonra dizüstü bilgisayarımı gereğinden fazla bir güçle sertçe kapattım. Araştırmamın çoğu lanet olası “icing” teriminin ne anlama geldiğini çözmeye çalışmakla geçmişti. Ayrıca YouTube'daki vahşi buz üstü kavga videolarına dalarak dikkatim dağılmıştı.
Bir içkiye ihtiyacım vardı.
Ofisten çıktığımda sinirlerim iyice yıpranmıştı. Takımla resmi olarak iç içe geçmeden önce ilk röportajları yapmak için iki haftam vardı. Ayrıca hokey hakkında bilgiliymişim gibi nasıl rol yapacağımı bulmak için de iki haftam kalmıştı.
***
Nadiren kendimi bırakırdım. Hayatım; teslim tarihleri, gece yarısı yazma seansları ve sağlıksız miktarda kafeinden oluşan özenle hazırlanmış bir dengeydi.
Ama bu gece hokeyi unutmak istiyordum. Görevimi unutmak, viskinin boğazımdan aşağı akarken bıraktığı hoş yanma hissi dışında her şeyi unutmak istiyordum.
Rastgele girdiğim bar, benim alışık olduğum türden bir yer değildi. Loş ışıklıydı ve ağır baslı bir müzik yankılanıyordu. Şimdiden Cuma gecesi eğlencesine dalmış insanlarla doluydu. Havada dökülmüş bira, ucuz kolonya ve hafif dumanlı bir koku vardı.
Bir bar taburesine oturdum ve dirseklerimi aşınmış ahşap tezgaha dayadım. Sek bir viski sipariş ettim, çünkü şüpheli seçimler yapacaksam bunu tam anlamıyla yapmalıydım.
İkinci içkimin yarısına gelmiştim ve o yakıcı his damarlarıma yavaşça yayılıyordu. İşte o an onu fark ettim. Uzun boylu. Geniş omuzlu. Lüks bir spor dergisinin kapağına yakışacak türden bir adamdı. Ya da her yıl yok satan şu itfaiyeci takvimlerinden birine aitmiş gibi görünüyordu.
Koyu renk saçları biraz fazla dağınıktı. Sanki dalgınlıkla ellerini saçlarının arasından çok fazla geçirmişti. Çene hatları camı kesecek kadar keskindi ve hafif bir kirli sakalla daha da belirginleşmişti.
Barın diğer ucundan bana sırıttığında, karnımın alt kısımlarında bir şeyler kasıldı. Belki de viskidendi. Belki de görevin stresindendi. Belki de duruşundandı. Saf özgüven, çabasız erkeklik ve nabzımı hızlandırmaya yetecek kadar küstahlık yayılıyordu ondan.
Her ne ise, yanımdaki tabureye oturup bana bir soru sordu. “Zor bir gece mi?” diye sorduğunda kendimi dürüstçe cevap verirken buldum.
“Tahmin bile edemezsin.”
Başımı çevirdim ve adamın keskin mavi bakışlarıyla buluştum. Boyu uzun, saf baştan çıkarıcılıkla sarmalanmış bir bela gibi görünüyordu. Kötü kararlar vermeyi vadeden bir sırıtışı vardı. Umutsuzca arzuladığım türden bir kafa dağıtma fırsatı sunuyordu.
Bana bir içki daha ısmarladı. Konuştuk, gerçi ne hakkında konuştuğumuzu zar zor hatırlıyordum. Seyahat etmek hakkında, Montreal kışları hakkında, bu şehirde nasıl yeni olduğum hakkında bir şeylerdi.
Sesi tok ve pürüzsüzdü, kelimeleri üzerimden bal gibi akıyordu. Kolay, çabasız, takılma ve flörtle örülmüş karşılıklı bir sohbetimiz vardı. O gün ilk defa, görevimin ağırlığı altında boğuluyormuş gibi hissetmedim.
Ve sonra parmakları bileğime süründü. Hafif ama bilerek yapılmış, dokunuşunda sessiz bir soru barındıran bir hareketti. Dokunduğu yerde tenim yandı, kolumdan yukarı elektrik akımı gibi bir heyecan fırladı.
Hiç düşünmeden cevap verdim. Çok hafif, zor fark edilen ama onun fark etmesine yetecek kadar ona doğru eğildim.
Sırıtışı genişledi. Sesi daha da alçaldı, günah kadar pürüzsüzdü. “Belki bu gece, bir kereliğine düşünmeyi bırakırsın.”
Ses tonundaki imalı hava, omurgamdan aşağı bir ürperti gönderdi. Hayır demeliydim. Bunu asla yapmazdım. Barda bir yabancıyla tanışıp pervasız, düşüncesiz seçimlere kapılmazdım.
Ama bu gece farklıydı. Damarlarımda dolaşan alkolün etkisiyle ve görevimin ağırlığı üzerime çökmüşken başka bir şey hissetmek istiyordum. Stresli ve kaybolmuş hissetmek istemiyordum.
Bu yüzden bana daha çok yaklaşıp ılık nefesini kulağıma verdi. “Ne diyorsun, tatlım?” diye fısıldadığında, hiç tereddüt etmedim.
