Hayat Bir Oyun Değil
Yazar
Kara Verbeek
Okur
6,6M
Bölüm
41
Charlotte çifte bir hayat yaşıyor. Çevrimiçi dünyada o, Mars: bir gamer, usta bir stratejist ve gruptaki erkeklerden biri. Gerçek hayatta ise tek bir kelime bile edemeyecek kadar utangaç. Takımında o kusursuz biri. Okulda ise bir ucube. Ancak ülkenin öbür ucuna taşınmaları ona kendini baştan yaratma şansı verir—ta ki yeni arkadaşının yakışıklı erkek kardeşiyle yaşadığı kaderini belirleyen bir çarpışma tüm dünyasını altüst edene kadar. Havalı futbolcu TJ ile çıkacak cesareti bulabilecek mi? Yoksa onun bir erkek olduğunu sansa bile çevrimiçi aşkı Tony'ye mi bağlı kalmalı?
Erkekler Böyledir
CHARLOTTE (CHARLIE)
Arenaya adım attım. Tam savaş zırhı giymiş, iki metrelik bir orktum. Güvendiğim üç dostumun yardımıyla rakiplerimi yok etmeye hazırdım.
Yıllardır birlikte savaşıyorduk. Zirveye çıkmak için hep birlikte çok çabalamıştık. Herhangi birine canımı emanet edebilirdim. Zaten onlara canımı emanet ediyordum. Beni sayamayacağım kadar çok kez kurtarmışlardı. Tıpkı benim onları kurtardığım gibi.
Diğer üç arkadaşım da oyuna girmiş olsaydı, rakiplerimi kesip biçmeye çoktan hazır olurdum.
“Çok üzgünüm, Mars. Şimdi giriyorum. Koç antrenmanı uzattı,” dedi en yakın arkadaşım Jupiter. Kısaca ona Jup derdik. Bunu bana sesli sohbet üzerinden söyledi.
“Sonunda katılman ne güzel—Sen ne giyiyorsun öyle?”
Normalde kara elf karakteriyle oynayan en yakın arkadaşımın yerinde, bir metrelik, parlak mavi bir tavşan duruyordu. Kaslı, korkutucu bir tavşan bile değildi. Düpedüz pofuduk bir Paskalya tavşanıydı.
“Ah, kahretsin. Kız kardeşim ayarlarımla oynamış olmalı. Hemen dönüyorum.”
Hızla oyundan çıktı. Sonra standart elf kıyafetleriyle yeniden oyuna girdi.
“Bundan diğer çocuklara sakın bahsetme,” diye yalvardı Jup. Ama ben gülmekten kırıldığım için ona cevap bile veremedim.
Üçüncü takım arkadaşımız Pluto’nun oyuna girmesi birkaç dakika daha sürdü. Genellikle kadın bir karakterle oynardı. Bu karakter uzun kızıl saçlı, kıvrımlı bir insandı. Fakat bugün parıltılı kırmızı bir elbise giymişti. Normalde karakterinde tuhaf bir şey olduğunu düşünmezdim. Ancak elbise ve saç uyumu beni daha da çok güldürdü.
“Hey, Jessica, Roger'ı az önce kaçırdın,” demeyi zor başarabildim gülme krizlerimin arasında.
“Ne?” diye sordu Plut, kafası karışmış bir hâlde.
“O konuya hiç girme,” diye cevap verdi Jupiter ters ters ve ben sadece gülmeye devam ettim.
“Hey, bu kadar komik olan ne çocuklar?” diye sordu takımın son üyesi Neptune. Oyuna girdiğini fark etmemiştim bile.
En yakın arkadaşımı ele verirsem beni gerçekten öldürebileceğini biliyordum. Bu yüzden konuyu kapatmak için ona döndüm. Ama karakterini görünce olduğum yerde kaldım. Tıpkı Plut gibi o da dolgun hatlı bir kadınla oynuyordu. Ama onunkisi sarışındı ve şu anda üzerinde kıyafet yoktu.
“Şey, karakterini o kadar açık saçık iç çamaşırlarına kadar soymayı nasıl başardın?” diye sordum.
“İstek varsa çare de vardır, sayın bayım,” diye cevap verdi sırıtarak.
“Neyse, artık hepimiz burada olduğumuza göre, savaşa başlamaya hazır mısınız çocuklar?” diye sordu Jup.
Şu sıralar bağımlısı olduğumuz oyunun adı Strike from Above idi. Bu, birinci şahıs nişancı yani FPS oyunuydu. Ayrıca içine RPG yani rol yapma oyunu özellikleri eklenmişti. Dört oyunculu bir takım oyunuydu. Bu yüzden dördümüz bir araya gelip The Romans takımını kurduk. Bu isim, Roma tanrılarından esinlenen isimlerimize bir göndermeydi.
Oyuna önce RPG tarafını oynayarak başlamıştık. Ama kısa sürede karakterlerimizi ve silahlarımızı en üst seviyeye çıkardık. RPG tarafında tamamlayacak bir şey kalmamıştı. Biz de PVP, yani oyuncuya karşı oyuncu moduna geçtik. Artık PVP e-spor turnuvalarında yarışıyorduk.
Oldukça iyiydik. Şu anda ülkede beşinci sıradaydık. Ama bunun asıl nedeni, sadece oyunun çevrimiçi tarafında yarışmış olmamızdı. Yüz yüze turnuvalara katılamamıştık. Bunun en büyük sebebi de annem ve babamın meşgul olmasıydı. Ayrıca yalnız seyahat etmemi istemiyorlardı.
Sponsorumuz yaklaşan bir turnuvaya katılmamızı ayarlamaya çalışıyordu. Bizi o turnuvada görmeyi çok istiyorlardı. Sanırım gelecek yıl Pluto’nun yaşadığı yerin yakınlarında bir turnuva vardı. Annemin gitmeme izin vereceğini umuyordum. Çünkü onun ailesi beni misafir etmeyi teklif etmişti.
En büyük sorun, katılma hakkı kazanmak için önce bölgesel bir turnuvada yarışmamız gerekmesiydi. Ve coğrafi olarak hiçbirimiz aynı bölgede değildik.
Annem üç takım arkadaşımın da ailesini tanıyordu. Çünkü annem bir avukattı. Şu anki sponsorumuz ve menajerimizle anlaşmadan önce sözleşmelerimizi o incelemişti. Onlarla konuşurken sırrımı açık etmemesini anneme özellikle söylemiştim.
Çocuklar aslında benim bir kız olduğumu bilmiyordu.
Jupiter ile yedi yıldır en yakın arkadaş olduğumuz düşünülürse bu biraz tuhaftı. Ancak cinsiyet konusu konuşmalarımızda hiç geçmemişti. Hepsi benim bir erkek olduğumu varsaymıştı ve ben de aksini söylememiştim. Bana farklı davranmalarını gerçekten istemiyordum.
Son zamanlarda sohbet ederken ses değiştirici kullanıyordum. Böylece sesim daha kalın çıkıyordu. On yaşındayken buna gerek yoktu. Ama artık bir erkekten çok, on yedi yaşında bir kıza benziyordu sesim.
Yani bizim takımda lider Jupiter’di. Diğer adıyla Tony. Ben ise strateji uzmanı ve en iyi keskin nişancıydım. Çocuklar gerçek adımı kullandıklarında bana Charlie diyorlardı. Gerçek hayatta Charlie ismini kullanmayı birkaç yıl önce bırakmıştım. Bugünlerde Charlotte olarak biliniyordum. Ama elbette onlara bu değişiklikten hiç bahsetmedim.
Neptune namıdiğer Cory ve Pluto namıdiğer Frank, takımın diğer iki üyesiydi. Onlar orta mesafe ve yakın dövüşte daha iyiydiler. Bu iyi bir şeydi, çünkü hepimiz keskin nişancı olamazdık.
Çocukların gerçek isimlerini bilmeme rağmen, oyun oynarken sadece oyuncu isimlerimizi kullanırdık. Ailelerimizle konuştuğumuz zamanlar dışında gerçek isimlerimizi nadiren söylerdik.
Antrenmanları ayarlamak dışında, oyun dışında Neptune veya Pluto ile pek konuşmazdım. Fakat Jupiter ile neredeyse her zaman konuşurdum. O muhtemelen tanıdığım en tatlı çocuktu. Ama benim tam zıttım gibi görünüyordu. Bana attığı mesajlardan, onun çok popüler olduğunu ve Amerikan futbolu oynadığını anlıyordum.
Ben ise gerçek hayatta insanlarla hâlâ konuşamıyordum. Yani kelimenin tam anlamıyla yabancıların yanındayken ağzımı açıp ses çıkaramıyordum. Bu yüzden zamanımın çoğunu ders çalışarak geçiriyordum.
“Charlotte, akşam yemeği hazır,” diye seslendi aşağıdan Margot. Kendimi bildim bileli bakıcım oydu. On yedi yaşında olduğumu söyleyip, neden hâlâ bir bakıcım olduğunu anneme sorup dururdum. Fakat annem artık Margot'u aileden biri olarak görüyordu ve onun gitmesine izin vermek istemiyordu.
“Hemen geliyorum!” diye karşılık verdim.
“Dostum! Kulaklarımızda bağırmadan önce mikrofonunu kapat!” diye azarladı beni Nep.
“Kusura bakmayın, çocuklar. Unutmuşum. Ama gidip yemek yemem lazım,” dedim.
“Görüyorsunuz işte, bu yüzden mikrofonumu hep kapalı tutuyorum. Biz oynarken odamdan gelen inlemeleri yanlışlıkla duymanızı hiç istemem,” diye cevap verdi Nep.
“Bu çok iğrenç. Ayrıca hayal etmek istediğim bir şey de değil,” diye sertçe karşılık verdim.
“Geceleri elinle fazla mı mesai yapıyorsun?” diye takıldı Jup.
“Çok komik. Bilginize, onca ateşli kız kendini bana atarken elim biraz ihmal edilmiş hissediyor,” diyerek böbürlendi Nep.
Yani, Neptune biraz... şey, büyük bir çapkındı. Jup gibi o da spor yapıyordu. Ama o, bu popülerlik işinin kafasına vurmasına izin vermişti. Mikrofonunu kapalı tuttuğunu iddia ediyordu ama çok sık “yanlışlıkla açıyor” gibiydi. Bence ne yaptığını duymamızı istiyordu. İğrenç.
“Peki akşam yemeğinde ne var, zengin çocuğu?” diye takıldı Jup.
Evet, o benim en yakın arkadaşımdı. Ama fırsat buldukça insanlara takılmayı çok severdi.
“Emin değilim ama bir tür makarna gibi kokuyor,” diye cevap verdim.
“Çok kıskandım. Annem son zamanlarda o kadar meşgul ki asırlardır yemek yapmıyor. Biraz İtalyan yemeği için neler vermezdim,” diye yakındı Pluto.
Sohbetten ayrılmadan ve AFK, yani klavyeden uzak konuma geçmeden önce onlara, “Kusura bakma, Plut. Neyse, görüşürüz çocuklar. Bir buçuk saat kadar sonra tekrar gelirim,” dedim.
Aşağı indiğimde, Margot’un bana bir tabak lazanya bıraktığını gördüm. Ama geri kalanını dolaba kaldırmış ve ortalığı çoktan toplamıştı. Tabağı aldım ve mutfak masasına geçip oturdum. Her zamanki gibi yalnız başıma yemeğimi yedim.
Buzdolabı sessizce uğuldamaya başladı. “Naber Buzdolabı, günün nasıl geçti? Hep aynı tas aynı hamam mı?”
Tam o sırada buz makinesi tıkırdadı ve ben de, “Ah, bu çok kötü. Evet, benim okulda geçen günüm de biraz berbattı,” dedim.
Sesim sessiz mutfakta tuhaf geliyordu. Bu yüzden konuşmayı kestim.
Üstelik diğer çocukların fısıldaştığını ve ben bakmıyorum sanıp beni işaret ettiklerini görmek bazen beni çok kötü hissettiriyordu. Bunu buzdolabına bile itiraf etmeye utanıyordum. Bu durum hemen hemen her gün bir iki defa başıma geliyordu. Kendime buna alıştığımı söylüyordum. Ama bir insanın böyle bir şeye nasıl alışabileceğini de aklım almıyordu.
Belki de hiç gerçek bir sosyal etkileşimim olmadığı için sosyal açıdan bu kadar beceriksizdim. Ama ev aletleriyle pratik yapmanın da bana bir faydası olmayacaktı.
Margot’un yanımda olması da pek işe yaramıyordu. Margot daha çok bir hizmetçi gibi davranıyordu. Benimle gerçekten yüz yüze iletişim kurmuyordu. Annem ve babam birlikte oturup masa oyunları veya kâğıt oynadığımızı sanıyordu. Sonuçta bu, en başından beri Margot’un iş tanımının bir parçasıydı. Ancak Margot tüm bunlardan yıllar önce vazgeçmişti.
İşleri biter bitmez Margot’un doğruca odasına gidip kapıyı kapattığını anneme ve babama hiç söylememiştim. Onları üzmek ya da Margot'un başını derde sokmak istemiyordum.
Ailemi neredeyse hiç görmüyordum. Onları seviyordum ve bu kadar başarılı olmalarını da seviyordum. Ama kendi alanlarında en iyisi olmaları yerine, evde daha çok vakit geçirmelerini tercih ederdim.
Doğrusu, sahip olduğum tek sosyal etkileşim oyun sohbetleri veya Jup ile mesajlaşmaktı.
Çok şükür o vardı. Yoksa yapayalnız kalırdım.
