Evlilik Teklif Edildi, Aşk Reddedildi
Yazar
Elle Fielding
Okur
509K
Bölüm
33
“Paramı mı istiyorsun?” Sebastian Winters arkasına yaslanıyor. “Evlen benimle.” Bunu sanki kahve siparişi verir gibi söylüyor; bu hem kaba... hem de tuhaf bir şekilde çekici.
Olivia Monroe, omuzlarında çökmekte olan aile şirketinin yüküyle ve toplum içinde ağlamayı reddeden akmış maskarasıyla cam duvarlı bir ofise giriyor. Bir kredi istiyor. Adam reddediyor. Sonra daha beter bir şey teklif ediyor: Bir evlilik sözleşmesi, halka açık bir düğün ve sanki üç aylık bir hedefmiş gibi bir varis. Olivia kapıyı çarpıp çıkmalı. Ama yapmıyor. Çünkü babası yoğun bakımda, telefonu durmadan çalıyor ve aniden, bu soğuk, muhteşem adam her şeyi düzeltebilecek güce sahip tek kişi haline geliyor. Ve adam, Olivia’nın boynuna elmas bir gerdanlık takıp aynı yatağı paylaşmaktan bahsettiğinde, siz de fısıldayacaksınız: “Aman Tanrım, Olivia, yapma.”
Vale kapıyı açıyor, Sebastian’ın eli Olivia’nın beline yerleşiyor ve şampanya kadehini eline aldığı an tüm davetliler dönüp onlara bakıyor.
Sebastian ona böyle bakarken, Olivia bunun sadece iş olduğunu daha ne kadar sürdürebilir?
Bölüm 1: Her Şeyi Yaparım
Elbisemi düzelterek Sydney Limanı'nın en yüksek binası olan ve geleceklerin tek bir kelimeyle kurulup yıkıldığı The Orien'ın merdivenlerini hızla çıkıyorum. Kendi geleceğimin pamuk ipliğine bağlı olduğunu hissediyorum. Mideme kramplar giriyor ve avuçlarım terliyor. Onu daha görmeden kontrolümü kaybetmeyi göze alamam.
Sebastian Winters sadece zengin, başarılı ve güçlü bir Sydney iş adamı değil. Aynı zamanda dengeleri birinin lehine çevirebilen ya da onu dibe çekebilen türden bir adam. Ve bugün, ondan her şeyi değiştirebilecek bir şey istemem gerekiyor.
O, erkek arkadaşımın ağabeyi, yakında da kayınbiraderim olacak, bu yüzden düşman bölgesine giriyormuşum gibi hissetmemeliyim. Ancak öyle hissediyorum. Utanç derimin altında karıncalanıyor; burada olmak bile tamamen yanlış geliyor ama gurur yapma lüksüm yok.
Kırkıncı kattaki resepsiyon masasına ulaştığımda nefes nefeseyim.
“Size yardım edebilir miyim?” diye soruyor resepsiyonist soğuk bir sesle, kızarmış yüzüme ve iş kıyafetlerime onaylamayan bir bakış atarak.
“Bay Winters ile saat birde randevum var.”
“Bayan Monroe?”
“Benim.”
“Geciktiniz.”
Saatimi kontrol ediyorum. Saat biri ancak bir dakika geçmiş ama elbette Sebastian bir dakikanın bile lafını eder. “Bir kaza vardı. Zamanında geçemedim. Özür dilerim. Olabildiğince hızlı geldim.” Aslında arabayı kilometrelerce uzağa park edip buraya kadar koşmak zorunda kalmıştım.
“Bay Winters bekletilmeyi sevmez.”
“Lütfen Bay Winters'a burada olduğumu söyler misiniz? Lütfen ona geciktiğim için çok üzgün olduğumu ve eğer isterse gideceğimi ama onunla gerçekten konuşmam gerektiğini söyleyin.”
Shaun bir keresinde bana ağabeyinin soğukluğunu kişisel algılamamamı, aralarının zaten pek iyi olmadığını söylemişti. Aralarında bir şey olmuştu, Shaun'un hakkında konuşmak istemediği bir şeydi ve ben de sormamayı çabucak öğrenmiştim.
Yani belki de Sebastian benimle görüşmek bile istemeyecek. Ama toplantıyı kabul etti ve bunun bir anlamı olmalı.
Yüzünü hoşnutsuz bir ifadeyle buruşturan resepsiyonist isteksizce telefonu açıyor ve Sebastian'ı arıyor. En azından aradığı kişinin o olduğuna eminim çünkü selamlaması kısa, sert ve sinirli.
“Saat bir randevunuz burada.” Resepsiyonist önce bana, sonra da arkama bakıyor. “Bunun farkındayım, kendisi de öyle. Bir kaza yüzünden geciktiğini söylüyor.”
“Ona üzgün olduğumu ve kendisiyle konuşmaya çaresizce ihtiyacım olduğunu söylemeyi unutmayın,” diye hatırlatıyorum.
Telefonu kapattıktan ve mesajımı iletmedikten sonra, İskandinav sarısı saçlarını sımsıkı bir atkuyruğu yapmış kadın ayağa kalkıyor ve onu takip etmemi işaret ediyor. Rahat bir nefes veriyorum ve adeta peşinden koşuyorum.
Halı kaplı bir koridor boyunca yürüyoruz, boş ofisleri geçip en sondaki ofise geliyoruz. Duvarlar camdan yapılmış ama içerisi görünmesin diye renklendirilmiş.
Resepsiyonist kapıyı çalıyor ve Sebastian'ın huysuzca “Gir,” demesini bekliyor, ardından kapıyı açıp içeri giriyor. Sebastian'ın resepsiyoniste veya bana bakma zahmetine bile girmediğini fark ederek onu takip ediyorum.
“Teşekkürler, Nicole. Bizi yalnız bırakabilirsin.”
“Peki, efendim.”
Nicole dışarı çıkmadan önce bana son bir onaylamayan bakış daha atıyor ve beni kendini bilgisayarına kaptırmış Sebastian'a bakarken orada ayakta bırakıyor.
Bazıları kalbinin milyonlarca parçaya bölündüğünü ve bir daha asla sevemeyeceğini, bu yüzden toplantı odasında bu kadar acımasız olduğunu söylüyor. Diğerleri ise babasının onu bu role hazırlarken uyguladığı zalimce yöntemlerle onu katılaştırdığını ve yıprattığını söylüyor.
Ona her ne olduysa bir sır ama etrafındaki karanlık çok güçlü. Simsiyah saçları dağınık ama özenli görünecek kadar uzun, iş dünyasına uygun olacak kadar kısa. Gözleri de kalbi kadar siyah.
Ve başını kaldırıp bana keskin bir bakış attığında, odadan koşarak çıkma isteği neredeyse beni esir alıyor.
“Bana dik dik bakmayı bırakıp oturacak mısın, Olivia?”
Bu adamdan başka kimse bana Olivia demez. Ben Liv ya da Livvy demelerini tercih ederim. Ve Sebastian'ın bunu söyleyiş tarzı alaycı, sanki gençliğimi vurguluyor, sanki yirmi üç yaşında olmak beni saf ve önemsiz yapıyormuş gibi.
Onun adı ise Plüton, Hades ya da... tam anlamıyla şeytanın dölü olmalı. Çünkü öyle görünmese bile, bu adam tehlikenin ve şeytanın vücut bulmuş hali. Nüfuz edilemez biri. Yine de ona bana yardım etmesi için yalvarmak üzereyim.
Yumuşak, pelüş gri halıdaki her bir adımımın farkında olarak, bu büyük ve geniş ofisteki tek mobilya olan masaya doğru yavaşça yürüyorum.
“Shaun iyi mi?”
“Evet, o... şey, iyi.” Ayrıca burada olduğumdan tamamen habersiz. Shaun bana yardım etmek istiyor ama gereken miktarı sunacak parası ya da konumu yok. Aylardır evlenme teklif etmekten bahsediyor. Umarım Sebastian bunu müstakbel yengesine yardım etmek için bir fırsat olarak görür.
Eğer Shaun'a ne planladığımı söyleseydim, beni bundan vazgeçirmeye çalışırdı ve ben de ona izin verebilirdim. Çünkü çıktığımız neredeyse bir yıl boyunca, ağabeyi bana bir kez bile kendimi hoş gelmiş gibi hissettirmedi. Ve görünüşe göre şimdi de başlamaya niyeti yok.
“O zaman ne istiyorsun?” diye çıkışıyor, sesi sabırsızlık dolu.
Bu konuşmayı o bana bakarken yapmayı tercih ederdim ama işine devam etmeye kararlı görünüyor ve bir dakika geciktiğim için sanırım tüm dikkatini talep etmeye hakkım yok.
Sadece istediğim şey çok büyük bir şey ve ne kadar zor olacağını bilsem de, yardım istediğimde en azından bana bakacağını düşünmüştüm. Şeytanla göz teması kurmaktan kaçınmak daha kolay olsa bile, bana bakmazsa ondan nasıl evet demesini bekleyebilirim ki?
Ellerimi eteğimde gezdiriyorum. Bakışları hızla yukarı kalkıyor, bana dik dik bakıyor ve ben terliyorum.
“Bekliyorum, Olivia. Bu randevuyu sen istedin ama geç kalıyorsun, hala benimle görüşmekte ısrar ediyorsun ve sonra hiçbir şey söylemiyorsun.”
En azından şimdi bana bakıyor. Derin bir nefes alarak onun mutsuz bakışlarına karşılık veriyorum. “Sizden borç istemeye geldim.”
Kısa bir sessizlik boyunca ne dediğimi duymazdan geliyor. Sonra, sanki ondan beni bir su parkına götürmesini istemişim gibi, sanki babamın hayatı onun kararına bağlı değilmiş gibi, Sebastian başını iki yana sallıyor. “Hayır.”
Bu tek kelimelik bir cevap, bir açıklama bile değil. Belki de bir açıklama istemeye hakkım yok ama boğazım düğümleniyor. Onu nasıl ikna edeceğimi bilmiyorum ama buna ihtiyacım var. Mecburum. Yutkunuyorum.
“Bunun çok fazla olduğunu biliyorum ama bir borç, babam kaybettiğimiz parayı telafi edene kadar bizi ayakta tutabilir. İşleri yoluna koyabileceğimizi biliyorum; sadece bunu yapmak için bir şansa ihtiyacımız var.”
Siyah gözleri benimkilere bakıyor. “Olivia, babanın şirketinin ne kadar büyük bir belada olduğu hakkında en ufak bir fikrin var mı?”
“Orada çalışıyorum, Sebastian. Elbette biliyorum.”
“O zaman bozuk paradan bahsetmediğimizi anlıyorsundur.”
Başımı sallıyorum. Ama Sebastian'ın yardımı olmazsa ailem mahvolacak, hem de sadece maddi olarak değil. Babam bütün gün süren içki krizlerine yeniden başladı, annem sinir krizi geçirmek üzere ve erkek kardeşim Johnny, paramızı geri kazanmaya çalışırken kumar borçları biriktiriyor.
Ailemin gözümün önünde parçalanmasını izliyorum ve bir şeyler yapmak zorundayım.
“İstemezdim ama başka kimse yok,” diye ekliyorum, çaresizliğim bu büyük odada yankılanıyor.
“Yani senin son can simidin benim öyle mi?”
“Evet,” diyerek onaylıyorum. “Ve söz veriyorum, elimden geldiğince çabuk, her bir kuruşunu geri ödeyeceğim.”
Başını iki yana sallıyor. “Ya hiçbir zaman ödeyemezsen? Ya o parayı geri alamazsan, Olivia? Sana bu parayı borç verirsem ve hiçbir işe yaramazsa ne olacak?”
“O zaman başka bir ödeme şekli bulurum.”
Gözleri kocaman oluyor ve bunun kulağa nasıl geldiğini fark edince kızarıyorum.
“Yani,” diye hemen açıklıyorum, “Size geri ödemenin bir yolu olmalı. Şirketinizde çalışırım, kişisel asistanınız olurum, hizmetçiniz olurum. Her şeyi yaparım. Size borcumu ödemenin bir yolunu bulacağıma söz veriyorum.”
“Büyük bir borçtan bahsediyoruz ve benim bir hizmetçiye, bir asistana ya da başka bir çalışana ihtiyacım yok. Bunlara zaten sahibim.”
“İhtiyacınız olan bir şey olmalı.” Ağzımdan çıkan kelimeler yüzünden yine yüzüm kızarıyor. Ve masum duyulmadıkları konusunda kesinlikle haklıyım çünkü Sebastian tek kaşını kaldırıyor.
Aramızdaki sessizlik uzadıkça beni ateş basıyor, bu bana onun kaç kadınla birlikte olduğunu hayal etmem için çok fazla zaman veriyor.
O, akıl almaz derecede güce sahip bir milyarder. Onu fazla ciddi ve korkutucu bulsam da, güçlü burnu, köşeli çenesi ve keskin elmacık kemikleriyle magazin basını ondan dünyanın en seksi milyarderi olarak bahsetmeyi seviyor.
Sırf dergi satmak için yapmayacakları şey yok. “Kulağa masum gelmedi,” diye patlıyorum, yanaklarım hala alev alev. “Öyle demek istemedim... Sadece sahip olmadığınız bir şey olmalı diye düşündüm. İstediğiniz bir şey.”
“Yok.” Tek bir bakışla beni başından savarak ekranına geri dönüyor.
Ağzım açık kalıyor ama şaşkınlığımı belli etmemeye çalışarak hızla kapatıyorum. Bu konuşmanın kolay olacağını hiç düşünmemiştim ama beni bu kadar çabuk reddetmesini de beklemiyordum.
Çok düşük bir ihtimal olsa da, onu ikna edebileceğime inandırmıştım kendimi. Şimdi ise kendimi kandırmış olabileceğimden endişe ediyorum.
“Lütfen,” diyorum, ağzımdan sadece bir fısıltı gibi çıkıyor.
Sessizlik.
“Para her şeyi çözemez,” diye ısrar ediyorum. “Yapabileceğim bir şey olmalı. İhtiyacınız olan bir şey.”
Gözlerini kısıyor. “Bana bunu teklif edebilecek konumda değilsin.”
Sözleri bir yem gibi önüme düşüyor. “Demek ki bir şey var,” diye üsteleyip öne doğru eğiliyorum. “Ne olduğunu söyleyin bana. Yardım edeyim. Ne gerekiyorsa yaparım.”
Beni uzun bir süre inceliyor ve bakışlarındaki yoğunluk, ağzının kenarındaki hafif kıvrımla çelişiyor. “Bu çok tehlikeli bir söz.”
“Sadece tutamazsam tehlikelidir.”
“Pekala.” Bakışları kararıyor. “Sahip olmadığım bir şey var. Bunu değiştirmek için pek çok şeyden vazgeçmen gerekir.”
