Milenyum Kurtları Kitap 5
Yazar
Sapir Englard
Okur
18,0K
Bölüm
31
Kurt adam sürülerinin karmaşık gelenekler ve güç mücadeleleriyle boğuştuğu bir dünyada, Sienna Norwood'un hayatı, kız kardeşi Selene'nin şüpheli koşullar altında ölü bulunmasıyla altüst olur. Sienna ve eşi Aiden gizemi araştırırken, sürü içi siyaset, medya incelemesi ve doğaüstü zorluklarla karşı karşıya kalırlar. Oğulları Rowan'ın rahatsız edici yetenekler sergilemesi ve saflarında bir hainin bulunmasıyla, Sienna ve Aiden, sürüleri parçalanmadan önce gerçeği ortaya çıkarmak zorundadırlar.
Beş Yıl Sonra
⏪Milenyum Kurtları'nda önceki bölüm...⏪
Sienna'nın hamileliği, Jocelyn tarafından doğrulandı ve sonuç olarak Joycelyn’in Şifacı İnzivası'ndan ayrılması istendi. Kıskanan Michelle, Sienna'nın hamile olduğunu herkese açıkladı ve Josh ile bir aile kurmaları konusunda ısrar etti.
Josh, Konstantin'i arayışı konusunda takıntı yaptı ve Michelle'i dahil etmeye başladı. Michelle, arayışta Josh'a katılmak için Sienna ile ortak düzenlediği bebek partisinden önce onu terk etti.
Josh ve Michelle, yetimhanede çalıştığı sırada Konstantin'in saldırısına uğradığını ve vampirin bebeği aldığını iddia eden bir adam buldular.
Nina ve Jocelyn Sürü Evi’ne döndüler. Aiden eski casusu gördüğünde ona saldırdı. Sienna müdahale etmek için dönüştü, ancak hamile kurt adamların dönüşmemesi gerektiğini unutmuştu.
Sienna bebeğini kaybetti.
Daha sonra düşük yapma nedeninin dönüşmesi değil, ilahi güçleri olduğunu öğrendi. İlahi güçleri olan insanlar doğanın dengesini bozdukları için kısır oluyorlardı.
Josh ve Michelle arkadaşlarını desteklemek için geri döndüler. Josh'un Konstantin'i arayışı, Konstantin'in, Milenyumun Alfası Raphael'e bir saldırı planladığına inanmalarına yol açtı.
Batı Yakası Sürüsü’nün başkenti Lumen'e gittiler. Nina, Konstantin ile yüzleşme sırasında, Raphael'i kurtardı. Sienna'nın biyolojik babası Rowan, Aiden'ı kurtarmak için kendini feda etti.
Sienna, Konstantin'i yok etmek için yeni bulduğu ilahi güçlerini kullanabildiğini keşfetti.
O ve Aiden, Konstantin'in kaçırdığı ilahi güçleri olan bebeği evlat edinmeye karar verdi.
Ona Sienna'nın biyolojik babasının adı, Rowan adını verdiler.
SEZON 5
Yapımcı: Adam Sharp
Yazarlar: Sophia Martin, Ashley Schleuter ve Adam Sharp
Ses: Meaghan Bardwell
SIENNA
Kayaların ve dalların üzerine akan tatlı suyun ritmik şırıltısı hipnotikti.
Nehrin ayak parmaklarımın etrafında dolaşmasına izin verirken sürekli akışı çıplak ayaklarımı serinletiyordu. Ormanın kokusu içimi doldurdu.
Nemli toprağın ve düşen yaprakların kokusu. Yabani yasemin ve hanımeli dokunuşları. Virginia çamının zengin aroması. Orman canlıydı.
Her şeyden uzaklaşmak için gidebileceğim tek yer burasıydı. Benim kişisel kaçışım.
Elimin eskiz defterimin sayfasında özgürce dans ederek çok iyi tanıdığım bir yüzü çizmesine izin verdim.Keskin çenesi, kaslı fiziği ve altın yeşilleri asla aklımdan çıkmaz.
Aiden.
Eşim.
Kalemimin her vuruşu onu daha fazla belirginleştirdi ve ellerimi onun üzerine salmak için içsel bir arzu ortaya çıkardı.
Her şeyin başladığı yer burasıydı.
Sekiz yıl önce onu uzaktan izlerken, tıpkı şimdi yaptığım gibi resmini çizmiştim. Beni suçüstü yakaladığında ne kadar utandığımı hâlâ hatırlıyorum.
O zaman bile, kaderimizde birlikte olmak olduğunu biliyordu. Keşke şimdi burada benimle olabilseydi.
Vücudumda yayılan sıcaklık, yaklaşan zamanın ilk işaretiydi.
Pus.
Soğuk su, içimde yükselen ısıyı bastırmaya yardımcı oldu, ancak yakında, bu bile artan arzumu söndüremeyecekti.
“Anneciğim!” diye seslendi bir çocuk sesi.
Ve bir anda, cinsel arzular hayal ettiğimden çok daha güçlü bir his tarafından ezilerek kayboldu.
Annelik.
Bir çift ayak çimlerin arasından koştu ve karamel tenli, kıvırcık saçlı bir melek elimi tutup bana geniş gözleriyle baktı.
Sevgiyle “Ne oldu Rowan?” dedim.
“Bak!” diye bağırdı, elinde kocaman bir salyangoz vardı.
“Vay canına! Bu çok büyük! Eline bile sığmıyor!”
Michelle ve çetenin geri kalanının aksine, ürpertici sürüngenlerden çekinen biri değildim.
Gururla “Adını Büyükbaba koydum!” dedi.
“Salyangoz Büyükbaba mı?” Güldüm, “Eminim gerçek büyükbaban bunu duyduğunda sevinecektir. Bugün onu gördüğünde anlatabilirsin.”
Neredeyse altı yaşında olduğuna inanmak zordu. Çocuklarınızın büyümesini izlerken zaman akıp gider derler.
Daha çok aşırı hızla gidiyor gibi. Büyük köpek gözleri ile “Onu eve götürebilir miyim?” diye sordu.
“Eminim ailesi onu özlüyordur. Hadi onu yerine koy.”
Yüzünden bir hayal kırıklığı ifadesi geçti, ama tartışmadı ve söyleneni yaptı.
Çok zeki ve meraklı bir çocuktu. Onu her geçen gün daha çok seviyordum.
İlk başta, onu kendi kanımdan olan bir çocuk gibi sevip sevemeyeceğim konusunda endişelerim vardı.
Ama bana ilk baktığı ve gülümsediği anda bu korkular yok oldu.
Selene, elinde bir piknik sepetiyle yakındaki ağaçlık alandan yaklaşırken “Görüyorum ki yeni arkadaşıyla tanışmışsın,” dedi. Tek yeğenlerim, Vanessa ve River da onun yanındaydılar.
Şakacı bir şekilde üç yaşına yeni giren River'ı göstererek “Geç kaldığımız için üzgünüm. Birisi ayakkabılarını giymeyi reddetti,” dedi.
“Ben de öyle!” diyerek güldüm.
Kayınbiraderim aceleyle geldi.
“Hey! Gitmem gerek, yoksa geç kalaca… Merhaba Sienna!” Jeremy nefes nefese devam etti. “Daha öncesinde yapabileceğim bir şey var mı?”
“Biz idare ederiz.”
“Gitmek zorunda olmak hiç hoşuma gitmiyor.”
“Endişeye gerek yok!” diye cevap verdim.
Selene, “Daha önce de söyledim, sorun değil,” dedi. “Git şu avukatlık işini yap.”
Onu dudaklarından şefkatle öptü, sonra burnuna eğlenceli bir tane öpücük kondurdu. “Sadece çok uzun kalma... Saat yedide evde olmanı istiyorum.
“Toplantım uzun sürebilir ama elimden geleni yaparım.”
“Lütfen Jeremy,” dedi ve daha da yakına eğilerek, “Pusun seksi kafasını çıkarmaya başladığını şimdiden hissedebiliyorum. Ve bu gece senin için özel bir şeyim var,” diye ekledi.
Jeremy sırıttı. Selene'yi bir kez daha öpmeden önce “Sabırsızlanıyorum. Seni seviyorum,” dedi.
“Seni seviyorum,” diye cevap verdi. Jeremy gitti.
Aradan kaç yıl geçmesine rağmen, bu ikisinin birbirleri için çıldırması fikrine hâlâ alışamadım -alışmak da istemedim-, ama mutlu olduklarını bilmek beni gülümsetti. Aiden ve benden çok daha uzun süredir birliktelerdi.
Bunca zamandan sonra hâlâ birbirlerine aşık olduklarını görmek hoşuma gidiyor.
“Rowan şu tarafa kaçtı,” Selene çocuklarını yönlendirerek işaret etti. “Hadi gidip onunla oynayın.” Söyleneni coşkuyla yaptılar.
“Bu yılki pus için çok hazırım!” diye devam etti. “Kullanmak için sabırsızlandığım bir sürü Tutku Partisi oyuncağım var. Umarım çocuklar, genelde yaptıkları gibi, bizi rahatsız etmezler.”
“Bu günlerde mahremiyet bir lüks,” diye cevapladım. “Bu yüzden Rowan bu hafta sonunu büyükanne ve büyükbabayla geçiriyor.”
Piknik battaniyesini sererek “Fena fikir değil,” dedi.
“Onu öğle yemeğinden sonra bırakacağım. Vanessa ve River'ı da götürmeye ne dersin? Anne ve babamın sorun etmeyeceğini biliyorsun.”
“Aman Tanrım! Bu harika olur! Teşekkürler! Bu bana geceye hazırlanmam için daha fazla zaman kazandıracak,” diye sırıttı.
Kulaklarımı kapattım. “Bunu duymak istemiyorum!”
Selene güldü. Sonra, beni şaşırtarak sepetten bir şişe şampanya çıkardı.
“Bak ne buldum!” Yaramazca gülümsedi.
“Daha öğlen bile olmadı!”
“Erken kutlayabileceğimizi düşündüm! Jeremy son evrakları imzalattıktan sonra, Doğurganlık Festivali resmen ortadan kalkacak,” dedi.
Çabucak iki şampanya bardağı doldurdu.
Doğurganlık Festivali.
Bunu düşünmek bile tüylerimi ürpertti. Bir zamanlar Alfa'nın tüm sürünün önünde eşinin üstüne binmesinin bir onur olarak kabul edildiğine inanmak zordu.
Bu, aşağılayıcı olmanın ötesindeydi.
Yıllar önce buna en derin saygılarımızla son verdik, ama yine de yasa dışı ilan edilmesi için gerekli bürokratik kanallardan geçmesi gerekiyordu.
“Çok uzun sürdü,” diye cevapladım.
“Eğer o 'gelenekçiler' her adımda barikatlar kurmasaydı, yıllar önce kaldırılacaktı.”
Bir bardak alarak “Gelenekçi olmakla şovenist bir pislik olmak arasında fark var!” dedim.
Selene güldü.
Kadeh kaldırırken “İşte buna içerim!” dedi ve bir yudum aldı.
Ama durmadık. Gözlerimiz birbirini yakaladı ve tüm bardağı bir yudumda kafaya diktik. Bitirdiğimizde öksürüp güldük.
Selene bana bir bardak daha doldurmaya çalışırken “Bir tane daha?” diye sordu.
“Hey! Kendimize hakim olmalıyız! Buradan tökezleyerek ayrılmak istemiyorum.”
“Peki, mızmız şey,” diye sırıttı.
Tam o sırada, bir çocuğun çığlık sesiyle ödüm koptu.
Selene ve ben ayağa fırladık ve acı çağrıya doğru ilerledik. Vanessa ve River koşarak annelerinin belini tuttular.
“Ne oldu?” Selene sordu. “Sorun ne?” Başlarını salladılar ve geldikleri yönü işaret ettiler.
Rowan gölgeli bir çalılıktan elinde bir şeyle ortaya çıktı.
Yaklaştığımda elinde ölü bir keseli sıçan olduğunu gördüm. Çürüyen cesedi salyangoz ve kurtçuklarla kaplıydı.
Koku mide bulandırıcıydı. Kusmak istedim.
“Rowan! Bununla ne yapıyorsun?! Bırak onu!” diye bağırdım.
Kafa karışıklığıyla bana baktı.
“Rengi gitmiş. Rengini göremiyorum...”
Ellerinin her yerinde sürünen böceklerden rahatsız değildi.
***
AIDEN
“Nereye imza atacağım?” Jeremy'e yeni açılan bir İtalyan restoranında öğle yemeği yerken sordum.
Sürü avukatı bana Charles Dickens uzunluğunda bir belge uzattı ve son sayfadaki boş satırı işaret etti.
Tek bir imzanın, birçok arkaik geleneğin ilki olan Doğurganlık Festivali'ni resmen yürürlükten kaldıracağını bilmekten gurur duydum.
Başta Sienna'nın törene karşı sert tutumuna katılmıyordum, ama sonunda onun fikrine mutabık oldum.
Çok ikna edici olabilir.
Birden fazla şekilde.
Alnımdaki bir damla teri sildim. Sienna'nın vücuduma zonklayan bir dalga gönderdiğini düşündüm.
Pus geri döndü. Ve beklenenden daha erken.
Şikayet ettiğimden değil. Eve döner dönmez Sienna'ya ne yapacağımı hayal ediyordum.
“Alfa Aiden!” Masama yaklaşan Gregory Singh'in delici sesi duyuldu.
Siktir...
Pusum hemen azaldı.
Davetsizce boş bir sandalyeye otururken “Bir şey söylemek istiyorum,” dedi.
Çok alçak sesle “Oturmaz mısın...” diyerek hırladım.
Güney Asya mirasının yükselen bir figürü olan Singh, babam sürüye liderlik ederken onun Beta'sıydı.
Aynı zamanda kendilerine 'Değer Nöbeti' adını veren, yeni kurulmuş “gelenekçiler” fraksiyonunun kendi kendini atayan lideriydi.
Bir zamanlar siyasi yelpazenin dış sınırlarında bulunan fraksiyon, şimdi odadaki en yüksek seslerden biriydi.
“Burada olmamın nedeni…”
“Neden burada olduğunu çok iyi biliyorum. Fikrimi değiştirmeyeceksin.”
“Bay Singh,” Jeremy araya girdi. “Konsey bunu oyladı.”
Singh, “Temsil ettiğim insanlar aksini düşünüyor,” dedi. “Bu kurumlar binlerce olmasa da yüzlerce yıl öncesine uzanıyor. Bir hevesle göz ardı edilemezler.”
Jeremy cevap verdi. “Bir yasayı değiştirmek beş yıl sürdüyse, bu kesinlikle bir heves değildir.”
“Konumuz dışında. Bu tür küçük düşürücü gösterileri korumak bu sürünün duruşuna karşı,” diye cevapladım.
Singh, “Yaptığınız şey sürümüzün kimliğini elimizden almaktır,” dedi. “Geleneğe yapılan bu bariz saygısızlık bizden önce gelen herkesin suratına atılan bir tokattır.”
“Atalarımız onların yaşadığı aynı hayatı yaşamamızı istemediler,” diye devam ettim. “Daha iyi olmamızı istediler; geriye değil, ileriye gitmemizi istediler. İstediğin kadar tepin, ama bu sürünün 21. yüzyıla yetişme vakti geldi.”
Daha sonra kalemimi çıkardım ve belgeyi imzaladım. Doğurganlık Festivali artık yoktu.
“İşte. Artık resmileşti,” diye sırıttım.
Singh'in taş gibi yüzüne rağmen, içten içe sersemlediğini biliyordum. Bir an için, bakışları benimkine karşı kararlıydı, ama tehdit olarak algılanmadan hemen önce başka yere baktı.
Beklenmedik bir soğukkanlılıkla “Bu iş daha bitmedi,” dedi ve ayağa kalktı.
“İmzam aksini söylüyor. İyi günler.”
Bunun üzerine döndü ve gitti.
Doğurganlık Festivali konusu ve benzerleri, hayal ettiğimden daha çok sıkıntı vermeye başlamıştı.
Aptallardan oluşan bir birliğin gücünü asla küçümseme.
***
SIENNA
Günün büyük bir bölümünü nehirde geçirdikten sonra, bütün çocukları aileme bıraktım ve Sürü Evi'ne yol almaya başladım.
Rowan'la olan sahneyi kafamda tekrarlamadan edemedim.
İlk kez sıra dışı bir davranış sergilemiyordu: çoğunlukla eve ölü hayvanlar getirip onlarla oynardı.
En azından öyle yapıyormuş gibi görünürdü.
Onları nereden buluyor ki?
Yola devam ederken, daha hızlı nefes alıp vermeye başladıkça avuç içlerimin nemlendiğini hissettim.
Daha sonra tüm vücudum Aiden için yoğun bir cinsel arzuyla sarsıldı.
Lanet olsun! Şimdi değil!
Hâlâ arabamdaydım.
Ve puslu sürüş en az sarhoş araba kullanmak kadar tehlikeli olabilir, bu yüzden kontrolü -en azından Sürü Evi’ne geri dönecek kadar- ele geçirmek için yolun kenarına çekmek zorunda kaldım.
Orada, eşim beni akla gelebilecek her şekilde tahrip edebilir.
Telefonumu çıkardım.
Sienna
O sıkı kıçını sürü evine götür.
Sienna
ŞİMDİ.
Sienna
İçimde olmanı istiyorum.
Sienna
Ve sormuyorum.
Sienna
Söylüyorum.
Aiden
Programımı kontrol etmem gerekecek...😎
Sienna
...
Sienna
Sevişmek istiyor musun, istemiyor musun?
Aiden
Yeri söyle, orada olacağım.
Sienna
Beni sürü evinin bahçesinde al.
Aiden
Yirmi dakika sonra oradayım.
Aiden
Bensiz işini bitirme.
Sienna
Söz veremem. 😉
***
SIENNA
Ama daha fazla bekleyemedim. Arabada durup bu duygunun dinmesini beklemek çok fazlaydı.
Derimi parçalamak istedim.
Kurdum serbest bırakılmak için yalvarıyordu.
Kendimi daha fazla tutamadım, arabadan fırladım, tüm kıyafetlerimi yırttım ve dönüştüm.
Dönüşümüm tamamlandığında, ormandan Sürü Evi’ne doğru koşmaya başladım. Aiden'a yaklaştıkça, hisler daha da yoğunlaştı.
Beni daha da zorladı.
Ağaçlar ve bitki örtüsü uçup gitti.
Etraftaki diğer kurtları hissedebiliyordum, ama peşime düşmemeleri gerektiğini biliyorlardı.
Sürü Evi’ne vardığımda güneş batmıştı ve ay tam olarak ortaya çıkmıştı. Çit labirenti, çeşme ve sıra sıra laleler bahçeye girdiğimi söyledi.
Ama Aiden görünürde yoktu.
İnsan formuna geri döndüm, çıplak vücudum ay ışığının altında parlıyordu.
Eşimi bulmak için çılgınca aramaya devam ederken, yumuşak toprak mermere dönüştü ve kendimi bahçeyi gören terasın altında buldum.
Cinsel arzularım duyularımın önüne geçtiği için önümde yatan ve düşmeme neden olan engeli göremedim.
Acıyla göz kırptım.
Yakınlarda bir tadilat projesinin iskeleleri vardı. Bu yüzden ilk başta, takıldığım şeyin bununla ilgili olduğunu düşündüm. Ama çok yumuşaktı.
Daha da yaklaşınca, bir insan silüetine baktığımı fark ettim.
“Kusura bakma! İyi misin?”
Ama figür hareket etmedi.
Tamamen hareketsizdi.
Avucumu derisine değdirdiğimde, soğuğu hissettim.
Hayati belirtilerini kontrol ettim ama nabız bulamadım.
Kadının kafasının arkadan bükülmüş ve tamamen kırılmış olduğunu fark edince ağzım açık kaldı. Saçları yüzünü kapatıyordu.
Aman Tanrım. Bu da kim?
Bakmak istemedim.
Uzanıp saçlarını çekerken kalbim yerinden fırladı.
Ayaklarımın dibinde kimin yattığını fark ettiğimde boğazımdan kan donduran bir çığlık yankılandı.
Selene!
