Şahane Bekâr Kitap 2
Yazar
Natalie K
Okur
211K
Bölüm
35
Yirmi dokuz yaşındaki İngiliz Amelia, New York'ta mükemmel adamı arıyor: kibar, ayakları yere basan, komik biri. Kesinlikle kibirli, takım elbiseli, iş adamı tayfasından biri değil! Ta ki hayır diyemeyeceği yakışıklı ve güçlü bir avukatla tanışana kadar…
Yaş Sınırlaması: 16+
Birinci Bölüm
İkinci Kitap: Müstakbel Koca
AMELIA
Blake, “Baba geldi!” diye bağırarak daireye girerken keyfi yerindeydi. Bu, son birkaç haftaya göre güzel bir gelişmeydi çünkü bir süredir çok çalışıyordu ve şirketin büyümesi yüzünden stresliydi.
Bu, bana pek mantıklı gelmiyordu. İnsan bu kadar para kazanırken neden daha fazlasını isterdi ki? Ama söz konusu Blake Harrington’dı ve o, her zaman en iyisi için çabalardı.
Annie, babasının sesini duyunca kıkırdayarak ona doğru yürümeye başladı.
Çoğu zaman yanında ben olmama rağmen, özellikle son birkaç aydır tam bir baba kuzusuydu. Her zaman en iyisini babasına saklıyordu.
“Bu, ne güzel bir sürpriz!” diyerek yeni yürümeye başlamış kızımın peşine takıldım. Üzerinde sadece beziyle çok sevimli görünüyordu. Küçük bacaklarıyla tıpış tıpış yürümesini izlemek çok keyifliydi.
Blake onu kucağına alıp yanaklarından öptükten sonra gözlerini bana dikti.
Birinciliği güzel kızımıza kaptırdık ama olsun. Annie’yi yere bırakıp ceketini çıkarırken, “Güzel haberlerim var,” dedi.
“Sonunda işten izin mi aldın?” diye takıldım.
“Tam olarak değil ama hepimiz için heyecan verici bir haber.”
Eve dönerken aldığı şampanyayı açmak için mutfağa girdiğinde peşinden gittim.
“Hadi, Bay Harrington, dökül bakalım.”
Gülümseyip şişeyi bir kenara bıraktıktan sonra Annie’yi tekrar kucağına alırken heyecanını bastıramıyor gibiydi.
Burnunu çekiştiren kızına bakarak, “Biz Chicago’ya taşınıyoruz. Yaşasın!” deyip yüzünde kocaman, şapşal bir gülümsemeyle bana döndü.
Şaka mı bu?
Güldüm. Gergin bir gülüştü. “Şaka yapıyorsun, değil mi?”
“Şaka yapmıyorum, sevgili müstakbel eşim. Büyüme iyi gitti ve yeni şirketin başına ben seçildim.”
Ne diyeceğimi bilemedim. Ona çok kızgındım. Boğazını yumruklamak istiyordum ama bunun yerine şampanya şişesini alıp açmaya çalıştım.
Sonunda mantarı çıkarmayı başardığımda şampanya patladı.
Şişeyi başıma diktikten sonra sertçe yutkunup iç çekerek, “Bu, sürekli bir şey mi yoksa şirket kurulana kadar mı?” diye sordum. Mantıklı düşünmeye çalışıyordum, tepki göstermeden önce tüm gerçekleri duymak istiyordum.
Blake ayağa kalkıp kaşlarını çatarak, “Ciddi misin, Amelia? O elindeki eski bir Dom Perignon ve orada bana ihtiyaç duyulduğu sürece kalabiliriz,” diye cevapladı.
“Bence tadı sirke gibi ve hayır, gitmeyeceğiz. Üzgünüm, Blake. Benimle bu konuda hiç konuşmadın, bana hiçbir şey söylemedin. Şimdi, tüm bunlar da nereden çıktı?”
Yüzü düştü. Annie’yi tekrar yere bıraktı. Ben de şampanyayı tekrar yudumlayıp şişeyi masanın kenarına çarptım. Gerçekten de eski bir şampanyaydı!
Blake belimden tutup kendine çekerek, “Bebeğim!” diye haykırdı. “Bu, bizim için büyük bir fırsat. Şehrin Annie’yi büyütmek için uygun bir yer olmadığını konuşmuştuk.”
Geri çekildim. Cazibesini, baştan çıkarıcılığını kullanarak bu durumdan sıyrılamayacaktı.
“Şehir dışına taşınmaktan bahsetmiştik. Otuz saatlik değil de otuz dakikalık bir araba yolculuğu mesafesine...”
Güldü. “Uçakla iki saatlik yol. İstediğin sıklıkta gidip gelebilirsin. Annie havası temiz bir yerde, okula yakın, bahçeli bir evde yaşayacak.”
Blake, hayalimin her zaman New York’ta yaşamak olduğunu biliyordu. Bu konuda bu kadar rahat davranmasına inanamıyordum. Bu, benim hayalimdi. Ben lanet olası hayalimi yaşarken o, her şeyi paramparça etmek üzere. “Gitmeyeceğim, Blake. İşimi, arkadaşlarımı, her şeyimi bırakıp gideceğimi düşünmen beni çok öfkelendiriyor.”
“Hem baban ne olacak? Duyarsa yıkılır. Annie’yi misafir etmeyi çok seviyor. Bunu onlara yapamazsın.”
Çenesinin titremesinden, ellerini yumruk yapmasından tepkimden memnun olmadığını görebiliyordum ama umurumda değildi.
Bu, benim tanıdığım Blake değildi. Bu, eski Blake Harrington’dı. Her zaman kendisi için en iyi olanı yapan, başkaları için nasıl sonuçlar doğuracağını düşünmeye gerek duymayan Blake...
Beni büyük hayal kırıklığına uğratmıştı.
“Bunu kabul edeceğimi düşündüğüne inanamıyorum!”
“O zaman bu konu burada kapanır. Bunun hepimiz için iyi bir başlangıç olacağını düşünmüştüm ama eğer sen yoksan bu iş bitmiştir.”
Ondan uzaklaşırken, “Sen tam bir pisliksin!” dedim.
Yerde oynayan Annie’ye katılıp iyi bir başlangıç yaptığı küpten kuleyi inşa etmesine yardım ettim. Blake ile aramızdaki gerginliği hissetmemesi için zor da olsa gülümsemeye çalıştım.
Öfkeden ellerim titriyordu, doğru düzgün düşünemiyordum. En azından Annie’nin yanından sinirlerime hâkim olabilmek için dudağımı ısırdım.
Ancak Formula 1 yarışlarındaki Schumacher gibi hızla değişen düşüncelerimi kontrol etmekte zorlanıyordum. Buraya gelene kadar yaşadığımız onca üzüntü ve stresten sonra ilişkimizde çok yol katetmiştik. Blake bana hayatımın en güzel iki yılını yaşatmıştı.
Sosyal medyada herkesin kıskandığı o çiftlerden biriydik, mükemmel bir aileydik. Mutlu, âşık ve harika bir yaşam tarzı sürdürecek kadar rahat...
Annie yirmi iki ay gibi kısa bir sürede Antigua ile Meksika’yı bile ziyaret etmişti. Dünyanın bütün nimetleri ayaklarımızın altındaydı.
Elbette zaman zaman birbirimize sinirlendiğimiz, küstüğümüz oluyordu ama kısa sürede toparlıyorduk.
Blake’in kızımıza harika bir baba olduğunu gördükçe ona olan sevgim katlanarak artıyordu.
Bazen onu bu kadar çok sevdiğim için korkuyordum ama onun da beni sevmesi öz güvenimi artırıyordu. Artık gerçekten tartıştığımız tek konu hangi restoranda yemek yiyeceğimizdi.
Blake kapıyı çarpıp çıkarken yerimden sıçradım.
Böylece konu kapanmıştı.
