O Benim Karım
Yazar
Heather Teston
Okur
190K
Bölüm
31
Carrie Matthews, kocasını cesedinin asla bulunamadığı trajik bir uçak kazasında kaybettikten sonra hayatını kalp kırıklığının küllerinden yeniden inşa eder. Bir zamanlar kederden paramparça olmuşken, yakın bir dostunun ve kocasıyla birlikte hayalini kurdukları sanat galerisinin yardımıyla yavaş yavaş ayakları yere basmaya başlar. Tam yeniden kendisi gibi hissetmeye başlamışken, geçmiş gömülü kalmayı reddeder. Gençlik aşkının anıları, çalınmış anlar ve lisede verilen sözler, özenle yeniden kurduğu hayatıyla iç içe geçerek varlığını sürdürür. İmkansız olan gerçeğe dönüştüğünde, Carrie ebediyen gömdüğünü sandığı duygularla yüzleşmek zorunda kalır. İlk aşk ve ikinci şanslarla örülü bu hikayede Carrie, her şeyi hatırlayan bir kalbin rehberliğinde yolunu bulmalıdır.
Bölüm 1
Her şey şöyle başladı: Carrie Dunn, Dante Matthews ve Hal Cooper, Güney Karolina'da aynı liseye gidiyordu. Carrie ve ailesi Washington D.C.'den buraya taşındığında, o lisenin ikinci yılına başlıyordu. İki çocuk ise tanıştıklarında son sınıftaydılar.
Dante ve Hal aynı Amerikan futbolu takımındaydı ve Dante onu ilk kez maçlardan birinde gördü. Dante henüz bir sayı yapmıştı ve tezahürat yapan kalabalığa doğru tribünlere baktı. Gözleri daha önce hiç görmediği minyon, esmer bir kıza takıldı ama ona karşı anında bir çekim hissetti.
Maç bittiğinde, elini Hal’in omzuna koydu ve ona, esmer kızın başka bir kızla oturduğu yeri işaret etti.
Gözlerini kızdan ayırmadan, “Şu kız kim?” diye sordu.
Hal omuz silkti. “Bilmiyorum, okula yeni başlamış olmalı ama gerçekten çok güzel.”
Dante, kaskını Hal’in eline tutuşturarak, “Gidip ona bir merhaba diyeceğim,” dedi.
Tribünlere doğru yürürken, ponpon kızlardan birkaçı onu sürekli durdurdu. Onlar ve okuldaki diğer kızlar sürekli ona asılıyordu. Sonunda onlardan kurtulmayı başardığında hevesi kursağında kaldı; kız çoktan gitmişti.
Soyunma odasına döndüklerinde, duş alıp giyindikten sonra Hal onun yanına gitti. “Eee, yeni fıstıkla durumlar nasıl?”
“Onunla konuşma fırsatım olmadı. O lanet ponpon kızlardan kurtulana kadar kız çoktan gitmişti. Başka bir pislik benden önce davranmadan o kızı bulup çıkma teklif etmeliyim. Eğer bu okula gidiyorsa onu bulmak zor olmaz.”
Günlerden cuma olduğu için onu tekrar görmek üzere pazartesiye kadar beklemesi gerekecekti. Kızın aynı okula gitmesini umuyordu. Yanındaki kızı tanısaydı ona sorardı ama sorun şuydu ki o kızı da tanımıyordu ve o da ortadan kaybolmuştu.
Hal, onu koluyla dürterek, “Hey, maçtan sonra Freddie'nin evindeki partiye gidiyor musun?” diye sordu.
Dante başını iki yana sallayarak, “Pek havamda değilim,” diye cevap verdi.
Hal kahkaha atarak, “Hadi ama, maçı kazandıran sayıyı sen yaptın, gitmek zorundasın. Belki de bir daha hiç göremeyeceğin bir kızı düşünerek bütün hafta sonu karalar bağlayamazsın. Belki bu okula bile gitmiyordur. Partide fıstık gibi bir sürü kız olacak. Eğer gelirsen, ilk seçimi senin yapmana izin veririm,” dedi.
“Aman, neyse ne, neden olmasın?”
Hal, soyunma odasından çıkarken el sallayarak, “Pederin arabasını ödünç alırım, sekiz gibi çıkarız,” dedi.
O gece ilerleyen saatlerde Dante bir kot pantolon, beyaz bir tişört ve siyah deri ceketini giyip dışarıda Hal ile buluştu. Arabaya bindikten sonra yola koyuldular. Dante arkadaşına, “Birden fazla bira içmeyi planlamıyorum, o yüzden sen içersen dönüşte arabayı ben kullanırım,” dedi.
Arabadan inip arka tarafa dolandıklarında Hal, “Lanet olsun, parti şimdiden kopuyor,” dedi.
Her tarafa boş bira şişeleri saçılmıştı ve çiftler yiyişiyordu. Hal iki bira kaptı ve birini Dante'ye uzattı. Daha yeni birer yudum almışlardı ki yanlarına birkaç kız geldi.
Hal kolunu kızlardan birinin omzuna doladı. “Tanışmak için sessiz bir yer bulmaya ne dersin?”
Kız gülümseyip başını salladığında tekrar Dante'ye döndü. “Bana biraz müsaade et, git başkalarıyla takıl,” dedi ve kolu kızın omzunda oradan uzaklaştılar.
Sevimli bir sarışın gülümseyerek Dante'nin koluna dokundu. “Konuşabileceğimiz sessiz bir yer bulmak ister misin?”
Konuşmanın kızın aklındaki en son şey olduğunu bilerek ona baktı. “Hayır, sağ ol tatlım, sonra görüşürüz.” Sonra da yürüyüp gitti.
İki saat sonra canı sıkılmaya başlamıştı. Bir sürü sarhoşla konuşmaya çalışmak ve kendini onun kollarına atan kızlardan kaçmak çok zordu. Hal'i aramaya gitti ve onu başka çocuklarla ayakta dururken buldu. Dante partiden ayrılmak isteyerek yanına gitti. “Hey, Hal, hadi gidelim buradan.”
Hal sarhoş bir sırıtışla Dante'ye baktı. “Senin küçük esmer kız burada olduğuna göre biraz daha takılmak istersin sanıyordum.”
Biraz heyecanlanarak, “Ne, nerede o?” diye sordu.
“Bilmiyorum, onu en son gördüğümde içeride Cal ile konuşuyordu.”
Hal'e gözlerini devirdi. “Neden gelip bana onun burada olduğunu söylemedin? O pislikle yalnız kalmasına izin veremem.” Hızla fırlayarak eve doğru koştu.
İçeride daha da fazla insan vardı ve onu bulmak için birkaç odaya bakması gerekti. Tam pes etmek üzereyken onları gördü. Cal kızı köşeye sıkıştırmıştı ve ona doğrudan şişeden viski içirmeye çalışıyordu.
Şişeyi ağzından uzaklaştırarak, “İstemiyorum,” diye bağırdı.
“Hadi ama bebeğim, biraz rahatlaman için sadece bir yudum,” diyerek viskiyi zorla kızın ağzına dökmeye çalıştı ama birisi şişeye vurup elinden düşürdü. Sarhoş bir ağızla, “Ne oluyor amına koyayım,” diye küfretti.
Dante hırlayarak, “İstemediğini söyledi, şimdi ben sinirlenmeden kaybol buradan,” dedi. Erkeklerin kızlara bu şekilde davranmasından nefret ediyordu; böyle anlarda adamın kafasını beton duvara gömmek istiyordu.
Cal gerileyerek sendeledi. “Buna değmez,” dedi ve yürüyüp gitti.
Dante kıza döndü; kızın yüzü kızarmıştı ve elleri titriyordu. “İyi misin?”
Ona bakarak, “Evet, buraya gelmemeliydim. Eve gitmek istiyorum,” dedi. Kız onu maçtan hatırladı ve ona takımın yıldız oyuncusu olduğu söylenmişti. Yakından çok daha yakışıklıydı ve kız onun yeşil gözlerinde kaybolabileceğini hissetti.
“Seni eve bırakmamı ister misin?”
“Hayır, teşekkürler. Buraya Carla ile geldim, o yüzden gidip ona kalkmaya hazır olduğumu söyleyeceğim.”
“Carla Foster mı? Onun gitmek isteyeceğini hiç sanmıyorum,” dedi ve kanepede başka bir çocukla yiyişen kızı işaret etti. “Seni eve bırakmaktan mutluluk duyarım. Arkadaşımı bulayım ve gidelim.”
“Arkadaşın mı? Kalsın, teşekkürler.”
“Neden, sorun ne?”
“İki yabancı erkekle arabaya binen ve tecavüze uğrayan kızlarla ilgili hikayeler duydum. Onlardan biri olmayacağım.”
“Birincisi, arkadaşım bir şey denemeyecek kadar zil zurna sarhoş. İkincisi, ben öyle bir adam değilim. Şimdi, istersen seni eve götürebilirim ya da burada kalıp görünüşe göre uzun bir süre hiçbir yere gitmeyecek olan Carla'yı bekleyebilirsin.”
Arkadaşına doğru baktı ve Dante'nin haklı olduğunu biliyordu. Ailesi onun bir partiye gittiğini bilmediği için onları arayıp kendisini almalarını isteyemezdi. Asla gitmesine izin vermezlerdi; biraz katıydılar ve babası kasabanın yeni rahibiydi.
“Pekâlâ, ama hiçbir şey denemesen iyi edersin. Kendimi savunmayı biliyorum.”
“Bunu aklımda tutacağım. Hemen burada bekle.” Hal'i bulmak için yanından ayrıldı. Onu bulduğunda, yere düşmesini engellemek için kolunu onun omzuna dolamak zorunda kaldı. Kızın yanına döndüğünde, başıyla onu takip etmesini işaret etti ve kız da onu takip etti.
Hal'i arka koltuğa yerleştirmeyi başardı. Kapıyı kapattıktan sonra yolcu kapısını açmadan önce kıza döndü. “Bu arada, benim adım Dante Matthews. Ya senin?”
“Senin kim olduğunu biliyorum.”
Ona bakarken kaşlarının havaya kalktığını görünce, insanlara onu sorduğunu düşünmesini istemedi. “Yani, okulun Amerikan futbolu kahramanı olduğunu herkes biliyor.” Gergin bir şekilde boğazını temizledi. “Ben de Carrie Dunn.”
“Dunn. Rahip Dunn ile bir akrabalığın var mı?”
“Evet, o benim babam.”
Binmesi için arabanın kapısını açtı. “Burada olduğunu bilseydi pek mutlu olmazdı sanırım, o yüzden seni hemen eve bıraksam iyi olacak.”
Hal yüksek sesle inleyince, arkaya doğru bakarak, “Arkadaşın iyi olacak mı?” diye sordu.
Dante kıkırdadı. “Evet, ama sabah feci bir akşamdan kalmalık yaşayacak. Baban bir futbol partisine gittiğini biliyor mu?” Gözlerini kızdan alamıyordu; uzun kahverengi saçlarını at kuyruğu yapmış haliyle çok tatlıydı.
Dehşete düşmüş bir halde ona bakarak, “Hayır,” diye cevap verdi. “Ona söylemezsin, değil mi?”
“Söylemem ama böyle partilere gerçekten tek başına gitmemelisin; işler çığırından çıkabilir. Peki, burada yaşamayı sevdin mi?”
“İdare eder. Henüz pek fazla insanla tanışmadım.”
Kızın evine geldiklerinde arabadan indi ve kapıya kadar ona eşlik etti. İçinden onu öpmek geldi ama denerse muhtemelen tokat yiyeceğini biliyordu, bu yüzden onu daha iyi tanıyana kadar bekleyecekti.
Kapıda durdu ve ona döndü. “Beni eve getirdiğin ve o çocuktan kurtardığın için teşekkür ederim.”
“Ne demek, her zaman. O halde, sanırım okulda görüşürüz.” Gitmek için döndü, sonra tekrar onunla yüz yüze geldi. “Yarın bir filme gidip ardından bir şeyler yemek ister misin diye soracaktım.”
Gözlerine baktığında yanakları kızardı ve bakışlarını kaçırmak zorunda kaldı. “Yapamam. İstemediğimden değil, sadece babam biriyle çıkmak için çok küçük olduğumu düşünüyor.”
“O zaman belki de onunla konuşmalıyım, belki fikrini değiştirmesini sağlayabilirim.”
Onunla dışarı çıkabilmeyi dileyerek, “Değiştirmez,” dedi.
“Yarın saat kaçta evde olur?”
“Genelde beş gibi evde olur.”
Arabaya doğru yürürken ona gülümseyerek, “Burada olacağım,” dedi. Arabaya bindi ve motoru çalıştırdı.
Doğrulup camdan dışarı bakan ve kızın içeri girişini izleyen Hal, “Eee, kızı öptün mü bari?” diye sordu. “Gerçekten çok güzel kızmış.”
“Evet öyle ve hayır, onu öpmedim.”
“İyi de neden öpmedin?”
“O öyle bir kız değil ve onunla yavaş ilerlemek istiyorum.”
Kelimeleri yayarak, “Nedenmiş?” diye sordu.
“Çünkü o, hayatımın geri kalanını birlikte geçirmek istediğim kız.”
“Aman Tanrım, arabayı sağa çeksen iyi olur, midem bulanıyor.”
Issız bir yer bulup arabayı tam zamanında sağa çekti. Hal kapıyı açıp dışarı fırladı ve içindekileri kustu. Ağzını elinin tersiyle silen Hal, Dante'ye baktı. “Onun bu kadar özel olan yanı ne ki?”
Boşluğa dalıp giderek arabaya yaslandı. “Bana dönüp baktığında kalbim hızla çarpmaya başladı ve içimi sıcacık bir his kapladı, sanki karnımda kelebekler uçuştu. Benim için doğru kişi olduğunu biliyorum.”
Hal yere düşmemek için arabaya yaslanarak onun yanında durdu. “Onunla daha bugün tanıştın ama ona âşıkmışsın gibi konuşuyorsun. Bunun ne kadar delice olduğunun farkındasın, değil mi?”
“Kulağa delice geldiğini biliyorum ama sanırım ona âşığım.” Hal'e baktı. İkisi de arabaya binerken, “Bizi eve götürsem iyi olacak,” dedi.
“Onu ne zaman tekrar göreceksin?”
“Onu sinemaya ve pizza yemeye götürebilmek için babasından izin istemeye yarın evine gideceğim.”
“Benimle kafa mı buluyorsun? Bu devirde kim izin istiyor ki?”
“Biliyor musun Hal, biriyle dışarı çıktığında kızın babasına biraz daha saygılı olmanın sana bir zararı dokunmaz.”
Hal başını iki yana salladı. “Bazen yemin ederim ki peşinizde dolanan bir gözetmen eşliğinde genç bir hanımefendiye kur yapman gereken farklı bir zamana aitsin. Sen bu zamanlar için fazla iyi birisin.”
“Ben karşı cinse saygı duyuyorum, sen de denemelisin.”
Eve vardıklarında arabayı garaj yoluna park etti ve Hal'in sağ salim içeri girdiğinden emin oldu. Sonra da anne babası ve on yaşındaki ikiz kız kardeşleri Jane ile Joyce'la birlikte yaşadığı yandaki eve geçti.
Arka taraftan dolanarak mutfak kapısından içeri girdi. Dante içeri girdiğinde babası başını okuduğu gazeteden kaldırdı. “Eve erken geldin evlat.”
Buzdolabından bir kutu meyve suyu alırken, “Evet,” diye cevap verdi. “Sana bir şey sorabilir miyim?”
“İstediğini sorabilirsin evlat, otur şöyle.”
