Tutku Oyunu
Yazar
Chantielu
Okur
1.2M
Bölüm
50
Emily bunun sadece bir aşktan ibaret olduğunu sanıyordu. Burada bir edalı gülümseme, şurada kışkırtıcı bir söz—ta ki Damion bunu bir oyuna çevirene kadar. Ve Damion’la oynanan oyunların kuralları her zaman değişkendi. Alaycı bakışlarla başlayan şey, karmakarışık ve yoğun bir hal alır; Emily’yi itibarların yerle bir olduğu, kalplerin sınandığı ve ardında bıraktığını sandığı duyguların girdabına sürükler. Ama onu unutmak? Söylemesi yapmasından kolay.
Damion kazanmak için oynar ve Emily’nin kalbi de ödülüdür. Sorun şu ki, artık Emily onun kurallarına göre oynamıyor. Aşk mı, takıntı mı, yoksa bundan da tehlikeli bir şey mi? Hepsi, kim önce pes ederse ona bağlı.
Önsöz
DAMION
İKİ YIL ÖNCE
Kardeşlik evinin bodrumundaki duvardaki ekranlara göz gezdirdim. Burası genelde Dylan'ın alanıydı ama pahalı ekipmanı ben aldığım için istediğim zaman gelebileceğimi düşünüyordum.
Neyse ki Dylan şu an yoktu, böylece kampüs güvenlik kameralarına ve yerleştirdiğim diğer kameralara neden baktığımı açıklamak zorunda kalmadım.
Kampüs güvenliğinin göremeyeceği yerlere kamera koymak için birkaç kişiye para vermiştim.
Bazen zengin ve acımasız bir babaya sahip olmak işe yarıyordu.
Gözlerim ekranlar arasında dolaştı ve sol üstte durdu.
Kütüphanenin yakınındaki yolu gösteriyordu.
Bekledim ve nefesimi tuttum. Salı öğleden sonrasıydı, biyoloji dersi yeni bitmişti. Kütüphanenin yanından geçip kampüsten çıkmak için sola dönecek ve gecenin geri kalanını küçük evinde geçirecekti.
Daha dik oturdum, ekrana yaklaştım. Diğer öğrencilerin yüzlerine baktım ama hiçbiri o değildi.
Ve sonra, işte oradaydı.
Dersler başlamadan bir hafta önce tanıştığım kız. Masum görünüşlü seksi yeni öğrenci.
Tatlı ve utangaçtı. Başını eğip hafifçe gülümsediğinde saçını kulağının arkasına atardı. Ona kampüsü gezdirmek istemiştim.
Kampüs yollarında yürürken sürekli konuşuyor, ellerini zarif bir şekilde hareket ettiriyordu. Tatlı, zeki ve ne kadar güzel olduğunun farkında değildi. O zaman anladım ki benim için fazla iyiydi.
Onda farklı bir şey vardı - tam olarak ne olduğunu açıklayamadığım bir şey.
Neredeyse ürkütücüydü.
Bu beni o kadar rahatsız etti ki uzaklaştım ve o zamandan beri onunla konuşmadım.
Ama onu düşünmekten kendimi alamıyordum.
Tüm ev maçlarına geliyordu. Yukarı baktığımda onu kalabalığın içinde hep bulabiliyordum.
Nerede olursa olsun, her zaman onu görüyordum.
Sadece onu.
Başka kimseyi değil.
Bazen beni desteklediğini duyabiliyordum. Sesi tribünlerden sahaya ulaşıyordu.
Bu beni daha iyi oynamaya teşvik ediyordu. Onun tezahüratlarına layık olmak için. O izlerken en iyi performansımı sergiliyordum.
Bu, babamı kızdırmaktan daha korkutucuydu.
Onun hakkında her şeyi öğrenmeyi kafama koydum.
Doktor bir aileden geliyordu ve doktor olmak için okuyordu. Bu ilginçti çünkü ben doktorlardan nefret ederdim. Her zaman çok soru sorar, nasıl hissettiğimi ve neden öyle düşündüğümü öğrenmek isterlerdi.
Annemin beni kaç doktora götürdüğünün bir önemi yoktu; ben böyleydim. Ve değişmeyecektim. Onun için değil. Babam için değil.
Ama tüm bunlara rağmen, bu kız dikkatimi çekmişti.
Bunun için ondan nefret ediyordum.
O başıma bela olacaktı.
Her zamanki yolundan farklı bir yöne gittiğinde, kütüphaneye doğru yöneldiğinde kaşlarımı çattım.
Ve sonra onu gördüm.
Dylan.
Şu an bodrumundaki bilgisayar odasında olduğum aynı Dylan. Kampüs güvenlik kameralarına girmesi için para ödediğim aynı Dylan.
Takımımda olan ve arkadaşım olması gereken aynı Dylan.
Ona bir şey verdiğinde kalbim daha hızlı atmaya başladı. Koluna dokunduğunda daha da hızlandı.
Onları konuşurken izlediğim her saniye nefes almayı zorlaştırıyordu.
Aklımda bir sürü soru vardı.
Nasıl tanışmışlardı?
Ne zamandır birbirlerini tanıyorlardı?
Arkadaş mıydılar?
Belki de sadece bilgisayar konusunda ona yardım ediyordu. Dylan bilgisayar konusunda çok iyiydi.
Onları gördüğüm her anı düşündüm, bunun ne zaman olmuş olabileceğini anlamaya çalıştım.
Dylan'ın sadık olduğundan emin olmak için onu sürekli benimle takılmaya zorluyordum. Diğer arkadaşlarına neredeyse hiç vakit ayıramıyordu.
Peki benim yeni kızım için ne zaman vakit bulmuştu?
Konuşmaları sona erdi ve o kampüsten ayrılmaya devam etti.
Diğer ekranlara baktım ve Dylan'ı takip ettim. Kardeşlik evine gelmesinin ne kadar sürdüğünü saydım - dışarıda takım arkadaşlarımızdan biriyle konuştuğu zamanı sayarsanız on dakika.
İki içecek ve bir deftere geldi. Kitabı koltuğa attı ve bana bir içecek verdi.
“Burada olacağını tahmin etmiştim,” dedi, yanımdaki sandalyeye otururken.
Bir yudum aldım. “O kız - Emily - onu nereden tanıyorsun?” Bir şey söylemesine fırsat vermeden ekranları işaret ettim.
Gülümsedi. “Emily'yi tanıyor musun? Kütüphanede tanıştık. Ona ödevinde yardım ettim, sonra antrenmana geç kaldım ve defterimi unuttum. Sadece nazik davranıyordu, geri getiriyordu.”
Yalan söyleyip söylemediğini anlamak için yüzüne baktım.
Hiçbir şey.
Öne eğildim. “Onunla çıkmayı aklından bile geçirme. O sana göre değil.”
Gülümsemesi büyüdü. “Ondan hoşlanıyorsun. Harika.”
Bundan emin değildim. Beni biraz korkutuyordu.
“O da senden hoşlanıyor gibi görünüyor,” dedi Dylan. “Ben onunla çıkmak istesem bile, hayır derdi.”
Bu beni biraz rahatlattı. “Onda bir şey var,” dedim, istemeyerek. “Ne olduğunu henüz bilmiyorum ama onu çözene kadar kimsenin ona bulaşmasını istemiyorum.”
Dylan güldü. “Tamam, dostum. Benim için endişelenmene gerek yok.”
Hayır, ama kampüsteki diğer çocuklar için endişelenmem gerekiyordu.
Onunla ilgilenmeme izin veremezdim. Bu çok riskli olurdu, ama bu başka birinin ona dokunmasını istediğim anlamına gelmiyordu.
Bana neden böyle hissettirdiğini anlamam gerekiyordu. O zamana kadar, kimse ona yaklaşmamalıydı.
Ayağa kalktım, normal görünmeye çalışarak.
Dylan bana baktı. “Nereye gidiyorsun?”
İçeceğimi bir dikişte bitirdim. “Takımla konuşmaya gidiyorum. Ondan uzak durmaları gerektiğini bilmeleri lazım.”
Dylan hafifçe güldü. “İstediğini yap ama büyük çocukların acımasız olduğunu biliyorsun, değil mi?”
Evet, biliyordum. Ama boşuna babamın oğlu değildim.
Gülümsedim. “Onlarla başa çıkabilirim.”
Takımın liderlerini, Lance ve Jeremy'yi aramak için salona gittim.
Onları ikna edebilirsem, takımın geri kalanı da uyacaktı.
Arkada video oyunu oynuyorlardı. Yanlarına gittim, oraya ait gibi görünmeye çalışarak.
“Takım için bir kural koymak istiyorum,” dedim, nazik olmaya çalışmadan.
Jeremy bir kaşını kaldırdı, eğlenir gibi görünüyordu.
Lance sadece güldü, hala oyuna odaklanmıştı. “Sana da merhaba, Richardson.”
Gergin olmama rağmen gülümsemeye zorladım kendimi.
Lance, Jeremy'yi yendi ve ekranda “Oyun Bitti” yazısı göründü. Jeremy küfretti ve kontrolcüsünü fırlattı.
Sonunda Lance bana baktı. “Ne kuralı?”
“Emily adında yeni bir öğrenci var.” TV'nin yanındaki rafta gizli kameraya baktım. “Dylan, onun bir fotoğrafını gösterebilir misin?”
TV ekranı oyundan Emily'nin fotoğrafına değişti.
“Hımm,” dedi Jeremy, ilgilenmiş gibi görünerek. O ve Lance birbirlerine baktılar.
“Çocuklara onun yasak bölge olduğunu söylemenizi istiyorum,” dedim, rahat görünmeye çalışarak.
Lance cevap veremeden Jeremy konuştu. “Peki bunun karşılığında ne alacağız? Kız çok seksi, dostum. Yeni olsa bile görmezden gelinemeyecek kadar güzel.”
Onu vurmamak için kendimi zor tuttum.
“Doğru,” dedim, ona bakarak. “Onun peşinden gidebilirsiniz ya da ben size ve tüm takıma bahar tatili için Miami'ye bir gezi ayarlayabilirim. Babamın plajın hemen yanında bir evi var. Orada kalmamızı umursamaz.”
Jeremy arkasına yaslandı, düşünüyor gibi görünüyordu. Lance odanın etrafına bakındı, seçeneklerini değerlendiriyor gibiydi.
“Ee, ne olacak?” diye sordum, sabırsızlıkla ayağımı yere vurarak.
Lance bana döndü. “Güzel bir teklif, çocuk, ama—“
“Ne?” Jeremy onu durdurdu, kaşlarını çatarak. Lance'e kızgın bir bakış attı. “Bir dakika müsaade eder misin, Rich?”
Haklı olduğumu biliyordum. Jeremy her zaman güzel şeyleri bir kıza tercih ederdi.
Kızlar her zaman ona gelirdi. Yeni bir kızı kaçırmak onu rahatsız etmezdi.
Başımı salladım ve kenara çekildim. Jeremy ve Lance fısıldaşmaya başladılar.
Birkaç dakika sonra ikisi de ayağa kalktı ve bana doğru yürüdüler.
“Bak, ne yaptığını anlıyorum,” dedi Lance. “Kız arkadaşını korumak istiyorsun. Bu hoş. Ama bir dahaki sefere, en azından rica ediyormuş gibi yap. Bunu yapıyorum çünkü iyi bir çocuksun - sinir bozucu ve kendinden çok emin, ama iyi.” Sırtıma vurdu ve uzaklaştı.
Ona sormuştum. Karşılığında bir şey isteyen Jeremy'ydi.
“Yalan söylüyor,” dedi Jeremy gülerek. “Nasıl sorduğun önemli değildi, her türlü evet diyecekti. Bil diye söylüyorum - Lance kontrol edilmekten nefret eder. Bunu unutma. Nazik görünebilir ama acımasız olabilir. Yine de seni diğerlerinden daha çok seviyor. Bunu mahvetme.”
Uzaklaştı ve ben farkında olmadan tuttuğum nefesi bıraktım. İstediğimi yapmıştım.
“Dinleyin.” Lance el çırptı, herkesin dikkatini çekerek. “Richardson burada bize bahar tatilinde bir gezi teklif ediyor.” Herkes bana baktı. “Ama birkaç kural var. Mesela şu Emily kızı.” TV'deki fotoğrafını işaret etti.
“Ondan uzak durun. Ona yaklaşan ya da onunla konuşan birini görürsem, pişman olursunuz. Ve eminim zengin çocuk sizi daha da pişman edecektir. Anlaşıldı mı?”
Birkaç çocuk evet dedi. Bazıları sadece başını salladı.
“Güzel.” Lance gülümsedi. “Diğerlerine de söyleyin.”
Rahatlamış hissettim.
Emily benimdi. Sadece onunla ilgili ne yapmak istediğimi henüz bilmiyordum.
