Onların Kirli Küçük Sırrı
Yazar
Rowan Cody
Okur
17,2K
Bölüm
40
Babası yeniden evleneceğini açıkladığında Tatum buna henüz hazır değildir; ta ki prova yemeği asıl şoku yaşatana kadar: Liam Hays, yanındaki iki en iyi arkadaşıyla içeri girer ve donup kalır. Tatum'ı tanıyordur. Hem de çok iyi. Haftalar önce birlikte olmuşlardır ve şimdi Tatum onun üvey kız kardeşi olmak üzeredir. Arkadaşları gerçeği biliyor, çevreleri onları izliyor ve kirli küçük sırlarının açığa çıkması an meselesi. Zoraki gülümsemeler, kaçamak bakışlar ve artan tansiyon arasında Tatum ve Liam, aralarındaki yasak kıvılcımın her şeyi yakıp kül etmesine izin vermeden düğün kaosundan sağ çıkmak zorundadır.
Tatum
TATUM
Issız bir yerin ortasındaki rustik bir ahıra giden tozlu yola saptığımda derin bir nefes aldım.
Direksiyonu öyle sıkı kavramıştım ki, kaybolduğumu ya da bir korku filminin içinde olduğumu düşünebilirdiniz. Babamın düğün provası yemeğine gittiğimi asla tahmin edemezdiniz.
Hâlâ inanamıyordum.
Babamın annemle boşandıktan sadece bir yıl sonra yeniden evlenmesi değildi mesele. Asıl mesele, sadece bir kez rastgele karşılaştığım bir kadınla evlenmesiydi. Geçmişinden bir kadın. Birkaç ay önce markette karşılaştığı biri.
Ve şimdi onunla mı evleniyordu?
Aşıktı. Ya da en azından bana sürekli söylediği buydu. Babam her zaman mantıklı biri olmuştu, bu yüzden evliliğe bu kadar acele etmesi kafamı karıştırıyordu.
Ben bebekken beri devlette çalışıyordu. Hep seyahatteydi, hep çağrılıyordu. Baş müfettiş olarak sürekli hareket halindeydi; peki ne zaman bir kız arkadaş edinmeye vakit bulmuştu, bir eş bulmak bir yana?
“Neden bu kadar yavaş sürüyorsun? İnip yürüsem bundan daha hızlı giderim.”
Başımı çevirip en yakın arkadaşım Bryland'a suratımı astım. “Çünkü nereye gittiğimi bilmiyorum ve bu işin tamamından kaçmayı düşünüyorum.”
“Tatum, ciddi misin?”
Dikiz aynasına baktığımda Claudia'nın koltukların arasından kafasını uzattığını gördüm. Omuz silktim ve yüzümü buruşturdum, ama iki yakın arkadaşımın bu gece benimle gelmeyi kabul ettiğine çok memnundum. Bunu tek başıma yapmamın imkânı yoktu. Dünyada yapmak istemezdim.
Gelecekteki üvey annem hakkında hiçbir şey bilmiyordum, adı dışında. Judith Hays.
Ben hafta sonu için babamın evine gidiyordum, o da tam çıkıyordu. Judith acil servis hemşiresiydi ve on iki saatlik vardiyalarla çalışıyordu. Yeterince iyi birine benziyordu ama tek bir karşılaşmayla bunu nereden bilebilirdim ki?
Bildiğim tek şey, hayatımın altüst olmak üzere olduğuydu. Annemle babamın boşanmasından beri babamın yanında giderek daha fazla vakit geçiriyordum. Göl evi benim huzur köşemdi.
Şimdi Judith ve iki çocuğu taşınıp benim kişisel alanımı işgal edecekti. Bencilce, babama odamın dokunulmaz olacağına dair söz verdirmiştim. Hatırladığım kadarıyla hep aynı yatak odasında kalmıştım göl evinde ve onu bırakmaya niyetim yoktu.
Evin dört yatak odası vardı ama babam birini uzun zaman önce ofise çevirmişti. Odamı paylaşmam konusunu açtığında ona öyle bir bakış fırlatmıştım ki. Sonraki bildiğim, ofisini salona taşımıştı.
Şu an bile ekipler eve yeni bir ofis ekliyorlardı. Arabayı park edip arkama yaslandım. “Çocuklarının isimlerini bile bilmiyorum.”
“Baban da bilmiyor,” diye gülerek ekledi Bryland. “Sanırım Judith'in oğluna aklına gelen her ismi taktı.”
Claudia yine kafasını uzattı. “Küçük kız kardeşin adını biliyordu aslında. Ben dikkat ediyordum. Tori. Victoria'nın kısaltması.”
Bryland ve ben ikimiz birden ona döndük. “Bunları hatırlayabiliyor ama gelecekteki üvey oğlunun adını hatırlayamıyor mu? Yirmi iki yaşında falan değil mi? Acaba yakışıklı mıdır?”
Gözlerimi devirdim ve omuz silktim. “Kim bilir. Belki yakında taşınır. Judith uzun saatler çalıştığı için kız kardeşine bakmasına yardım etmek amacıyla onunla yaşıyormuş.”
“Tori,” diye ekledi Claudia.
“Evet, Tori,” diye mırıldandım. “Yemin ederim babam neyin içine girdiğini bilmiyor. Acele ediyor ve bu tam bir felaket olacak.”
“Annene benziyorsun,” dedi Claudia kapıyı açarken. “Bırak baban mutlu olsun.”
Kapımı açıp dışarı çıktım ve giymek zorunda kaldığım soluk pembe elbiseyi aşağı çektim. Rengin sarı saçlarımla uyuşmadığını düşünüyordum. Yeterince koyu bir tenim olduğu ve elbiseyi taşıyabileceğime beni ikna eden Claudia ve Bryland olmuştu.
“Mutlu olmasına sevindim,” dedim, yeni cilalanmış ayak tırnaklarıma bakarak. “Sadece hazır bir ailenin gelip hayatımı ele geçirmesine hazır değildim.”
Şımarık bir çocuk gibi göründüğümün farkındaydım. On dokuz yaşındaydım, yirmiye giriyordum. Babamın yanına gitmek zorunda bile değildim ama gidiyordum.
Hatta annemden çok onun yanında kalıyordum. Aramızda bir anlaşma vardı. Üniversiteye devam ettiğim sürece onlarla yaşayabilirdim. Böylece notlarımı yüksek tutmaya çalışırken bir yandan da tam zamanlı çalışmak zorunda kalmazdım.
Babamın ani evliliği herkesi şok etmişti. Herkesten çok beni. Hep tek çocuk olmuştum. Babamı hep parmağımda oynatmıştım.
Şimdi lise aşkı bir anda ortaya çıkınca, onun dünyasında nerede durduğumdan emin değildim. Bana farklı davranıyordu demek değildi. Sadece daha önce onu hiç kimseyle paylaşmak zorunda kalmamıştım.
Mekâna girdiğimde kızların biri sağımda biri solumda olmasına sevindim. Onlar benim duygusal desteğimdi. İçim karmakarışıktı.
Judith'i tanımıyordum bile, ama onun nedimesi olacaktım. Onurlandırılmalı mıydım? Bunu bir çeşit barış teklifi olarak mı görüyordu? Yoksa sadece babamı memnun etmek için mi yapıyordu?
İçeri girdiğimde ahırın içinin güzelce süslendiğini itiraf etmeliyim; avizeleri, muhteşem çiçek düzenlemeleri, hatta birkaç süs çeşmesi vardı. Rustik çiftlik evi tarzıydı ama aynı zamanda zarif kalmayı da başarmıştı.
İçerisi beklediğim gibi değildi. Tanıdık yüzler görmek hoşuma gitti ama gelecekteki üvey annem ve üvey kardeşlerimle tanışma konusunda hâlâ çok gergindim.
Büyüdüğümü ve babamın yaptıklarının beni gerçekten ilgilendirmediğini kendime hatırlattım ve babamın sesini takip ederek merdivenlerden inmeye devam ettim. Babamın yeni hazır ailesini beğenmezsem onlarla uğraşmak zorunda değildim. Her zaman annemin yanında kalabilirdim.
Bu küçük motivasyon konuşmasından sonra kendimi daha iyi hissederek babama yenilenmiş bir enerjiyle yürüdüm, gecenin ne getireceğiyle yüzleşmeye hazırdım.
“İşte kızım geldi,” dedi babam, bizi yaklaşırken görünce yüzü ışıl ışıl. Judith'e bakarak başını salladı. “Kısa bir merhaba-hoşça kal oldu biliyorum ama Tatum'u hatırlıyorsundur, değil mi?”
Onun bu kısa merhaba-hoşça kal yorumuna vereceğim cevapları düşünmeye vakit bulamadan Judith dikkatini bana çevirdi.
“Evet,” dedi gülümseyerek. Ellerimi tutmak için uzandı, beni irkiltti. “Sana tamamen yabancı biri gibi göründüğümü biliyorum Tatum, ama seni daha yakından tanımak için sabırsızlanıyorum. Tori bir ablası olacağına çok heyecanlı.”
Onu hemen sevmemek istesem de yapamadığımı fark ettim. Judith'in gülümsemesi samimi görünüyordu ve babama bakış şeklinden onu sevdiği açıkça belliydi.
Belki de işler o kadar kötü olmayacaktı.
“Onunla tanışmak için sabırsızlanıyorum,” dedim gözlerine bakarak.
Judith gülerek kahverengi saçlarını kulağının arkasına attı. “Evet, onu seveceksin. Oğlum ise, nasıl diyeyim, bayağı ukala olabiliyor.”
Babamın gülmesiyle omuz silktim. “Hangimiz değiliz ki?”
Tam o sırada, sanki işaret almış gibi, genç bir kız kollarını kavuşturarak yanımıza geldi. “Anne…"
Judith kollarını açıp kızını sardı. İkisinin de aynı koyu kahverengi saçları vardı, aralarından altın rengi ışıltılar geçiyordu.
Erkek kardeşinin neye benzediğini merak ettim. Ama düşüncelerimi Judith böldü.
“Tori, bu Tatum.”
Tori'nin yüzü birden aydınlandı. “Sen mi ablam olacaksın?”
Başımı salladım. “Öyle görünüyor, küçük hanım.”
Tori suratını astı. “Ben küçük değilim. On yaşındayım. Fransız örgü yapabiliyor musun? Bizimle mi kalacaksın?”
“Göl evine mi taşınıyoruz? Yüzme biliyor musun? Tramplen var mı? Benim…"
“Tori,” dedi Judith, sözünü keserek. “Tatum daha ilk sorunun cevabını veremeden onu kaçıracaksın.”
Güldüm. “Merak etmeyin, tıpkı bu ikisine benziyor.” İki elimle Bryland ve Claudia'yı işaret ettim, ikisi de kırılmış gibi yaparken.
“Aman Allahım, hayatımda hiç böyle bir şey duymadım,” dedi Bryland abartılı bir Güneyli aksanıyla.
Herkes kıkırdarken Judith doğruldu. “Liam ve arkadaşları gelmiş.”
Hafifçe döndüm, Judith'in baktığı yöne baktım. O an kalbim yerinden fırladı.
Oydu.
Liam.
Gülüyordu. Başını çevirip arkadaşlarından birine bir şey söylüyordu ki yukarı baktı ve birden durdu.
Gözlerimiz buluştu ve ikimizin de yüzünde aynı şaşkın ifade belirdi.
Liam benden daha çabuk toparlandı ve bize doğru yürümeye devam etti.
“Şaka yapıyor olmalısın,” diye fısıldadı Bryland, sadece benim duyacağım kadar yüksek sesle.
Başımı kaldırıp baktığımda erkeklerin önümüzde durduğunu gördüm. Hepsinin yüzünde eğlenmiş bir ifade vardı.
“Selam Tatum, Bryland ve Claudia,” dedi Liam'ın arkadaşlarından Evan, gülerek.
Liam keskin bir bakışla ona döndü, Judith ise şaşkın görünüyordu. “Siz tanışıyor musunuz?”
Liam başını salladı. “Evan ve Bryland eskiden çıkıyordu.”
Judith başını salladı. “Dünya ne kadar küçük. Liam, tanışıp tanışmadığınızı bilmiyorum ama bu Tatum.” Gülümsedi. “Yakında yeni üvey kız kardeşin olacak.”
Liam'ın koyu bakışlarıyla göz göze gelmekte zorlanıyordum. Yüzümün hissettiğim kadar kızarıp kızarmadığını merak ettim.
Şok içindeydim, selam mı versem yoksa dönüp kaçsam mı bilemedim. Sessizliği bozan Liam oldu.
“Tanıştığıma memnun oldum, Tatum.”
Adımın onun dudaklarından dökülmesi başımı kaldırmama neden oldu. “Selam,” diye mırıldanabildim.
Sözlerim fısıltıdan ibaretti ama anne babalarımız tanışmamızdaki tuhaflığı fark etmemiş gibiydi.
Yanlarına gelen bir çift dikkatlerini dağıtmıştı. Şimdi ortada Liam, arkadaşları, ben ve benimkiler kalmıştı.
Bryland ve Claudia'nın yüzünü göremiyordum ama Liam'ın arkadaşlarının yüzünü görüyordum ve kesinlikle eyvah anıydı.
Evan'ı tanıyordum ama yanlarındaki diğer çocuğu tanımıyordum. Ama yüzünden, bizim küçük sırrımızı bildiği belliydi.
“Dünya küçük, ha?” dedi Evan, birdenbire gülerek.
Başımı sallayarak hızla döndüm, iki arkadaşım yanımda. Üzerimde bakışlar hissediyordum.
Liam'ın bakışları. Bu aceleye getirilmiş düğün, ilk düşündüğümden çok daha kaotik olacaktı.
LIAM
Tatum'un benden neredeyse koşarak uzaklaştığını ve odanın öbür ucundaki bir masaya oturduğunu izledim. Gülmeden edemedim.
“Sanırım onu tanımak için çabalamama gerek yok, ha?”
“Gelecekteki üvey kız kardeşinle yattığını düşünürsek, bence onu daha az tanıman gerekiyor.”
Sandalyeme yaslanıp Tatum'un arkadaşlarıyla oturduğu yere baktım. Gergin olduğu belliydi.
Dudaklarımda bir gülümseme belirdi, cebimden telefonumu çıkarıp bir mesaj gönderdim.
