Tucker x Olivia Üçlemesi 2. Kitap: Kız Arkadaşım Olivia
Yazar
Katie Keane
Okur
112K
Bölüm
41
Tucker, Olivia’nın dünyasına rahatsızlık duymayı bekleyerek adım atar, ancak hiç tanımadığı birine dönüşmenin o sessiz cazibesini hesaba katmamıştır. Thistle Hill; cilalı gülümsemelerin keskin beklentileri gizlediği, aidiyetin ise bir bedelle geldiği, hem büyüleyici hem de bıçak sırtı bir yerdir. Olivia’nın yanında durmaya kararlı olan Tucker, pürüzlerini törpüleyip incelik kazanarak o kalıba uymak için kendini yeniden şekillendirir ve hem heyecan verici hem de içinde kaybolmanın tehlikeli derecede kolay olduğu bir hayata süzülür. Olivia, sevdiği adamın sınırları belirsizleşirken, tutunmakla serbest bırakmak arasında kalmış bir halde olanları izler. Bir zamanlar parlak ve çabasız olan bağları, şimdi baskı altında sönükleşmektedir. Görünüşün her şeyden önemli olduğu bu yerde, neyi saklamaya değer bulduklarına ve kendileri kalabilmek için neleri riske atabileceklerine karar vermeleri gerekecektir.
Giriş
TUCKER
“En kötü işler her zaman en iyi niyetlerle yapılır.” —Oscar Wilde
Olivia, doğduğu günkü gibi çıplak, üzerime uzanmış yatıyordu; dili benimkiyle buluşuyordu. Bacağıma oturmuş, arada sırada klitorisini terime bastırarak sürtünüyordu; bacaklarının arasındaki ıslaklık bacağıma yayılıyordu.
Göğsü göğsüme yaslanmıştı. Bir eliyle kıvırcık patenci saçlarımı kavrarken diğer eli ince çarşafın altında, acıyla sertleşmiş sikimi yavaşça okşuyordu. Avucu ön boşalmamla ıslanmıştı, bu yüzden uzun şaftım boyunca kolayca kayıyordu.
Bitirmem için biraz daha hıza ihtiyacım olduğunu biliyordu, bu yüzden yaramaz bir işkenceciden başka bir şey değildi.
“Beni öldürüyorsun, Ollie…"
“İyi hissettirdiğini sanıyordum.”
“Ettiriyor. Sorun da bu zaten.”
Beni bilerek tek dokunuşla patlayan birine çevirmeye çalıştığına yemin edebilirdim; böylece sonunda içine girdiğim an patlayacaktım.
Beyaza boyanmış yatak odası kapımız aniden açıldı. Malcolm elinde bir kağıtla içeri daldı.
Olivia elini sikimden çekti ve yuvarlanarak uzaklaştı, panikle kömür renkli çarşafı göğüslerinin üzerine çekti.
“Dostum!” Dirseğime yaslanarak doğruldum ve Olivia'ya baktım; neyse ki örtünmüştü.
Sinirli bakışlarımı Malcolm'a yönelttim. “Sınırlar, dostum…"
Malcolm'un elindeki kağıt, odadaki tüm endişeleri ve koyduğumuz kapı çalma kuralını geçersiz kılıyordu. Bembeyaz polosu koyu teniyle tezat oluşturuyordu ve kısa kesilmiş saçları başında kalıcı, kapkara bir gölge gibi duruyordu.
Dikdörtgen, siyah çerçeveli okuma gözlükleri burnunun üzerinde duruyordu; mektubu önünde tutuyordu.
“Biliyorum, biliyorum, özür dilerim…" diye mırıldandı.
Olivia yatakta doğrulurken kaşlarını çattı, göğsünü örten pamuklu çarşafı sıkıca tutuyordu. “Ne oldu, Mal?”
“Evden çıkarılıyoruz.”
“Ne?” diye çıkıştım.
“Evet, bak…” Malcolm yatağımızın kenarına yaklaştı ve mektubu bana uzattı.
Elinden kaptığımda kağıt hışırdadı ve en baştan okumaya başladım.
Olivia'nın sıcak yanağı omzumun üst kısmına yaslandı, benimle birlikte okuyordu; çarşafı yumruk gibi sıkılmış eliyle göğsüne bastırıyordu.
Buna inanamıyordum. Malcolm yüzde yüz haklıydı.
Olivia yaklaşık altı aydır burada yaşıyordu ve her şey harika gidiyordu. İşlerin bu kadar mükemmel devam etmemesi kaçınılmazdı. Neden devam etsin ki?
“Evi başka biri satın almış ve ayın birine kadar çıkmamızı istiyorlar,” diye açıkladı Malcolm.
“Ben… ben satılık olduğunu bile bilmiyordum,” dedi Olivia.
Malcolm omuz silkti. “Ben de bilmiyordum.”
Bundan daha kötü bir zamanda olamazdı. Emlakçımız bile bize bir yer bulamıyorsa, biz nasıl bulabilirdik ki?
“Ne yapacağız?” diye sordu Olivia, sesinde endişe belirginleşiyordu. “Emlakçımız şehirde UPenn'e ya da hastaneye yakın bir ev bulamıyor. Bu ekonomide kimse satmıyor.”
“Bence arkadaşım beni yanına alır, ama evi çok küçük, yani…" Malcolm'un cümlesi ağır bir sessizliğe gömüldü.
Yani Olivia'yla bana yer yoktu.
Bir dakika; benim ailem yoktu ama Olivia'nın vardı. Ailesiyle arası gergin olsa da, hangi anne baba ihtiyacı olan çocuğuna yardım etmezdi ki? Biz hayalimizdeki evi bulmaya çalışırken kısa bir süreliğine yanlarına taşınmamıza izin verebilirlerdi.
Olivia'ya baktım.
Uzun dalgalı saçları kollarının etrafına dökülüyor, profesyonelce takılmış saç kaynaklarının sayesinde neredeyse kalçalarına kadar uzanıyordu —her neyse bunlar.
Olivia'nın doğal kestane rengi saçları, aylar önce kestirdiğinden beri kürek kemiklerinin arasına düşüyordu, ama sanırım uzunluğu özlemişti ve tekrar uzamasını bekleyememişti.
Okyanus mavisi gözleri doldu.
“Tuck…" Başını salladı. "Hayır."
Kaşlarımı çattım. “Pek seçeneğimiz yok, Ollie.”
“Lütfen, onun dışında her şey olur…"
“Köprü altında mı yaşayalım? Çünkü tek başka seçeneğimiz o. Yurtlar dolu dedin, emlakçımız da bir arpa boyu yol alamadı.”
Nefesi aramızda titredi, gözlerini endişe kapladı. Sessiz kaldı.
Annesinin elinden çektiği duygusal istismar, aralarındaki ilişkiyi hep mesafeli tutmuştu ve haklı olarak öyle kalmıştı.
Ama belki de bu durum, beş dakikadan fazla bir arada olmaları için bir fırsat yaratır ve eski yaraları sarmalarına vesile olurdu.
Malcolm'a baktım; kafası karışmış gözlerle bana bakıyordu. Bazen oraya kahvaltıya gittiğimizi biliyordu ama Olivia ailesiyle ilgili sorunlarını onun önünde hiç konuşmamıştı.
Bu konuşmaları her zaman kapalı kapılar ardında sadece benimle yapardı.
“Hey, M.J… bir dakika bizi yalnız bırakır mısın?” dedim, yatak odasının çıkışını işaret ederek.
Başını salladı. “Tabii, dostum.”
Malcolm dönüp kapıdan çıktı ve kapıyı tık diye kapatarak arkasından çekti.
“Kıyafetlerimin bir kısmından kurtulmam gerekecek…" diye mırıldandı Olivia, kucağımdaki çarşafa bakarak. "Dışarıda köprü altında yaşamayı hiç hayal etmemiştim, ama bence olabilir… olabilir, değil mi?"
“Ollie, Ollie…" Çenesini kaldırarak bakışlarını benimkilerle buluşturdum. "Aileni ara yeter."
“Tuck, yapamam.” Bana doğru döndü. “Pazar kahvaltılarına gitmemiz başka bir şey, ama orada yaşamak mı?”
“Baban en azından benimle arası iyi görünüyor. Bu kadar büyütülecek bir şey değil. Bence sana yaşattıkları onca şeyden sonra, bu bir kereliğine yardım edebilirler.”
“Tuck, tam da bana yaşattıkları onca şey yüzünden oraya geri dönmek istemiyorum.”
İnan bana, onun ailesiyle yaşadıklarının yarısını ben yaşamış olsam, çocukluk evime ben de dönmek istemezdim.
En azından devasa bir arazinin üzerinde bir konaktı. İhtiyacımız olduğunda uzaklaşabilirdik.
“Bu sefer farklı olacak,” dedim.
“Nasıl?”
“Çünkü bu sefer ben yanında olacağım…"
“Tucker, onları benim kadar tanımıyorsun.”
Haklıydı. Tanımıyordum. Eski erkek arkadaşı Reggie'yi sevip onu yakından tanımalarına rağmen benim hâlâ dışarıda kalmam canımı sıkmıyor desem yalan olurdu.
“Onları tanıyacağım,” dedim güvenle. “Ve kim bilir, belki bu sefer annen de farklı olur.”
“Kırk beş yıldır aynı. Bu değişmeyecek.”
Konuşmamıza rağmen, güzelliği aklımı o ince pamuğun altındaki çıplak bedenine geri çekti ve arzum yükseldi.
Çarşafı sıkıca tutuyordu ama farkında olmadan sağ göğsünden kayıyordu, bronzlaşmış meme ucunun yarısı açığa çıkmıştı.
Dudaklarımı hafifçe büzdüm ve gülümseyen gözlerle ona baktım.
“Yapma,” diye uyardı Olivia.
Kaşımı kaldırdım. “Neyi yapmayayım?”
“Biliyorsun neyi…"
Ona böyle bakmamdan nefret etmeye başlamıştı, özellikle ciddi bir konuşmanın ortasında. Ne olacağını biliyordu çünkü onu ellerimde eriyip giden bir hamura çeviriyordu.
“Tamam, peki ya bunun yerine şöyle yapsam?” dedim, uzun saçlarını omzunun üzerinden geriye atarak.
Boynunun girintisine sokuldum ve dudaklarımı tenine bastırdım.
Köprücük kemiğinin hemen üzerindeki hassas noktanın onun amcığının anahtarı olduğunu öğrenmiştim.
“Tuck…" diye inledi.
Tenine doğru mırıldandım. “Hmm?”
“Dur.”
“Neden?” diye fısıldadım.
“Biliyorsun neden…"
Öpücüklerimi sabit tuttum, ağzımı hafifçe açarak dilimin kışkırtıcı dokunuşunu hissetmesini sağladım.
Direnmesine rağmen dudaklarının arasından yumuşak bir inleme kaçtı.
Öpücüklerim yukarı doğru kaydı ve kulağının kıvrımını nazikçe yaladım.
Titredi ve kışkırtmamla daha yüksek sesle inledi.
“Aramayı yap,” diye fısıldadım. “Aramayı yap, ben de dilimle sevdiğin o özel küçük şeyi yapayım…"
Kulağından çekildim, ıslak bırakarak, sözümden başka bir şey vermeden, sonra dudaklarına tek bir yavaş öpücük kondurdum.
“Ugh,” diye homurdandı Olivia, gözlerini devirerek. “Peki, tamam.”
Sırtüstü düştü, sonra yan dönerek komodinin üzerindeki iPhone'unu almak için kolunu uzattı.
Doğruldu, rehberinde kaydırırken yüzünde endişe yeniden belirdi.
Başparmağı numaranın üzerinde durdu ama dokunmak yerine bana baktı. “Emin misin?”
Ona güven veren bir baş sallaması yaptım.
Başparmağının ucu isimlerinin üzerine düştü ve telefonu az önce dudaklarımın değdiği kulağına bastırdı.
Bu iyi bir şey olacaktı…
Sanırım.
