Lanetli Prenses Kitap 3
Yazar
Silver Taurus
Okur
90.0K
Bölüm
27
Lanetler ve kara büyünün güçlü varlıkların kaderleriyle iç içe geçtiği bir dünyada, Amari kendini ölümcül bir mücadelenin merkezinde bulur. Lanetli kanıyla ve kafasındaki uğursuz seslerle boğuşurken, tehlikeli ittifaklar kurmak ve kendi karanlık geçmişiyle yüzleşmek zorundadır. Ejderha kralının yaklaşan tehdidi ve gizemli bir hamilelikle birlikte, Amari'nin yolculuğu tehlike, tutku ve güç arayışıyla doludur. Kaderinde yazılı olan kraliçe olmaya yükselecek mi, yoksa gölgeler onu yutacak mı?
Periler Bilir
Peri ormanında bir yer...
Bir ses, “Erken mi döndün?” diye sorduğunda kıkırdadım.
“Ne bekliyordun? Ölmemi mi?” diye karşılık verip omzunu sıvazladım.
“Hayır ama hiç değilse biraz kan görmeyi beklerdim doğrusu.”
Yanımdaki adama bakıp gülümsedim.
“Hayır, kan yok. Ayrıca gitmeden önce ona vermem gereken bir şey vardı,” dedim birlikte ağaç eve uçarken.
“Peki ya kız?” diye sorduğunda bir an ona baktım.
“İyileşecek,” dedim gülümseyerek. “Ayrıca eve döndüğünde onu birden fazla sürpriz bekliyor.”
“Sürpriz mi?” diye sordu. Başımı salladım.
“Evet, yakında içlerinden biri gelip benden yardım isteyecek. İşte o gün, yapmam gerekeni yapıp çektikleri eziyete son vereceğim,” dedim gülümseyerek.
Adam kıkırdayıp, “Anlıyorum, akıllıca davranmışsın,” dedi.
Yatağımın üstüne oturdum. İç geçirip avcumu açtıktan sonra bir büyü mırıldandım. Avcumda küçük, sarı bir top belirdi. Gülümseyip ona gösterdim.
“Sevgili dostum, periler her şeyi bilir.”
***
ANDREI
Uçurumun dibinde bir yer...
“Kahrolası iblisler!”
Kolumu tutup dik yokuşu ağır aksak tırmanmaya koyuldum. Aşağı bakıp iblislerin peşimden geldiğini görünce homurdandım. Sessizce küfrettikten sonra saldırmak için gerekli gücü toplayabilmek adına bir büyü mırıldandım.
Güç kaynağım yanımda değildi. Üstelik bütün adamlarım ölmüştü. O iblislerden biri beni öldürmeden bir yolunu bulup buradan çıkmalıydım. Hırlayıp tırmanmaya devam ettim.
Her yer zifiri karanlıktı. Sisle kaplı alan iblislerle doluydu. Güç kaynağım olmadığı için sıçrama hareketimi yapamıyordum. O kahrolası avcı, ben onu gebertene kadar beni epey hırpalamıştı.
Neyse ki biri ölmüştü. Halletmem gereken iki kişi daha vardı. İyileşmem zaman alacaktı ama önemli değildi. Neye ihtiyacım olduğunu biliyordum; bana küçük kraliçemin gücü lazımdı.
Lanetli kraliçenin döndüğünü, üstelik artık çok daha güçlü olduğunu kim tahmin edebilirdi ki?
Krallığını uzun zaman önce terk eden o küçük sürtük ölmeden önce her şeyi ayarlamıştı. Zavallı piçler, onun kendini öldürmediğini bile bilmiyorlardı.
Lanetli kanı taşıyan bir kızı olduğundan haberim yoktu. Şimdi onu ele geçirip yapması gerekeni yapmaya teşvik etmeliydim. Elbette yapması gereken, ejder kralı öldürmekti.
Bir çığlık duyunca döndüm. Üstüme atılmaya hazırlanan iblisin önünden çekildim. Yüzüne attığım tekmeyle pençeleri kayalara saplandı.
“Piç kuruları, bana itaat edeceksiniz,” diye buyurdum öfkeyle.
Hırsla bir tekme daha atıp yoluma devam ettim.
“Bekle beni, sevgili Amari, gücümü bir toplayayım da gör bak seni ait olduğun yere nasıl getiriyorum,” diye mırıldandım gülerek.
AMARI
Odamda yankılanan şömine çıtırtısında yorgun argın iç geçirirken şakağımı ovuşturdum.
Az önce olanlardan sonra kendimi çok kötü hissediyordum ama başka çarem yoktu. Bunu yapmak benim için doğru olmazdı. Adil olmazdı.
Kederli yüzüne bakmak bana acı veriyordu. Ayağa kalkıp benden uzaklaştığında yüreğim sızlamıştı. Kime yalan söylüyordum ki?
Ona âşık mıydım?
Aramızda bir çekim vardı, ayrıca ona değer veriyordum. Peki ya aşk? Buna aşk denebilir miydi?
Kapı usulca çalınınca iç geçirdim. Yine kim gelmişti?
“Gir,” diye fısıldadım divandan kalkmadan. Michael kapıdan başını uzatıp gülümseyerek müsaade istedi.
“Biraz konuşabilir miyiz?” diye sorunca, bıkkınlıkla başımı salladım. “Çok yoruldun, değil mi?”
Ona bakmadan başımla onayladım.
“Azriel kalp acısı çekiyor, canım” dedi Michael. İçimden küfrettim. “Ama sen canını sıkma. Azriel, olayları kişisel algılamayacak kadar aklı başında biridir. Hele de mesele sen olunca...”
Göz ucuyla baktığımda Michael’ın gülümsediğini gördüm.
Yorgun görünüyordu.
“Ona biraz zaman ver, her şey normale dönecektir.”
“Normal mi?” diye sordum gözümü parlak alevlerden ayırmadan. “Hiçbir şey normal olmayacak. Kalbim ağrıyor.”
Gözyaşlarımı tutamayacağımı anlayınca gözlerimi ovuşturdum.
“Aranızdaki bağ nedeniyle hissettiğin, aslında onun acısı,” dedi Michael. Başımı kaldırdım. Ciddi miydi?
“Onun acısı mı? Peki ya ben? Benim kalbim yok mu? Bunu mu demek istiyorsun?” diye çıkıştım.
Michael başını salladı.
“Bunu ima etmiyorum ama en çok acı çeken kişi, en güçlü sandığımız kişidir.”
“Gözlerini kapatıp odaklanırsan, Azriel’ın işaretinin acıyla zonkladığını hissedebilirsin,” dedi kederle gülümseyerek.
“Aslında buraya geliş sebebim, bu olaydan önce yaşadıklarımız.”
“Cadıyı mı kastediyorsun?” diye sordum gözlerimi devirerek.
“Onu öldürmen gerekli miydi?” diye sordu Michael.
“Ben mi ölmeliydim?” dedim sorusuna soruyla karşılık vererek. Gözlerimi kapatıp kolumun altındaki yastığı sıkıp sakinleşmeye çalıştım.
Calandra’yı öldürünce kendimi tuhaf hissetmiştim. Zihnim bulanmıştı, sanki karanlık bir şey kafamı tırmalayıp zorla içeri girmiş, beni ele geçirmeye çalışmıştı.
Calandra’yı öldürmüş olmam herkesi dehşete düşürmüştü. Sorun yaşayabilirdik.
Ama önünde sonunda ölecekti. Onu kendi ellerimle öldürmek bana iyi gelmişti.
Ellerime baktım. İlk defa birini öldürüyordum. Hayatımda birini öldürmeyi hiç düşünmemiştim ama yanlış bir şey yapmış gibi de hissetmiyordum.
Aksine rahatlamıştım, üstümden bir yük kalkmıştı. Yoksa laneti taşa aktarıp Calandra’yı öldürdüğümde, üstümdeki laneti kırmış olduğum için mi böyle hissediyordum?
Hâlâ şaşkındım ama en azından artık özgürdüm. Hayatım boyunca aradığım şey nihayet gerçek olmuştu. O halde neden mutlu değildim?
“Kanındaki lanet seni etkiliyor,” dedi Michael gözlerimi açtığımda. “Bunu kontrol etmen gerekecek.”
“Kontrol etmek mi?” diye sordum dişlerimi sıkarak. “Sence bu durum benim hoşuma mı gidiyor?”
Tepem atmıştı.
“Bu durumdan nefret ediyorum!” diye bağırdım ayağa fırlayarak. Yastıkları etrafa atmaya başladım. “İçimdeki şeyden nefret ediyorum. Sanki hiç özgür kalamayacağım. Beni bağlayan bu lanetten kurtulamayacağım.”
“Bundan kurtulabilirsin,” dedi Michael. Hızla başımı ona çevirdim. “Ama bunun cevabını kendi kalbinde bulman gerekecek.”
“İçindeki canavarın seni ele geçirmesine izin verme. Yalnızca sen çağırdığında gelmesi gerektiğini bilsin, aksi mümkün olmamalı. Kim olduğunu sen belirlersin.”
Ben öylece ayakta dikilirken Michael yanımdan geçip kapıya yöneldi. Kapıya gidince durdu.
“Ona söz geçiremezsen sana yardım ederim. Yeter ki beni çağır,” dedikten sonra çekip gitti.
Öfkeyle homurdanıp yatağa uzandım. Gece yarısı olmuştu. Başıma bir şey gelmeden birkaç konu hakkında karar vermem gerekiyordu.
