Savaş ve Kaos 6. Kitap: 8 Numara
Yazar
Gina O’Connor
Okur
63.2K
Bölüm
21
8Ball, yıllarını ekranların başında ve gölgelerde, kendisine çok yaklaşan herkesi kesecek kadar keskin sırlar taşıyarak geçirmiştir. Sessiz ama vakur bir ilkokul öğretmeni olan Blaire, 8Ball'un hiç beklemediği biri olarak karşısına çıkar; özellikle de bir sahilde hayatını kurtarıp sonrasında hikayesinden çıkmayı reddettiğinde.
Highway Jokers, kendilerini doğrudan kartel tehlikesinin içine çeken bir fırtınaya karşı hazırlık yaparken, Blaire ve 8Ball arasındaki bağ daha da güçlenir, parlar ve 8Ball'un onu kendinden uzaklaştırması giderek zorlaşır. Tehditler yaklaşırken ve kulüp hayatta kalma mücadelesi verirken, 8Ball her zaman kaçtığı o gerçekle yüzleşmek zorundadır: Bazı kalpler gizli kalmak için yaratılmamıştır.
Bölüm 1
8BALL
İnsan yirmi beş yaşına gelince hayatını düzene sokmuş olur diye düşünür. Ama ben yirmi beş yaşındayım ve size şunu söyleyeyim, benim hayatım hiç de düzenli değil.
Yakından uzaktan alakası yok.
Benim yaşımdaki çoğu insan kariyerlerini belirliyor ya da ilk evlerini alıyor. Belki de bir plana benzeyen bir hayata yerleşiyorlar.
Peki ya ben? Ben sadakat, sırlar ve bilgisayar ekranı başında kamburlaşarak geçirilen uzun gecelerle bir arada tutulan bir hayata tutunuyordum.
Benim dünyam Highway Jokers MC idi. Ailem, geçmişim, geleceğim onlardı. Ama son zamanlarda işler ters gitmeye başlamıştı.
Her şey geçen yıl Vinnie'nin kulüp için suçu üstlenmesiyle başladı.
Beş yıl.
Aldığı ceza buydu.
Gözünü bile kırpmadan hapse girdi. Hepimizi korudu, bize zaman kazandırdı ve sessizliği sağladı. Polisler bir süreliğine peşimizi bıraktı. Ama bunun uzun sürmeyeceğini biliyorduk. Kullanabilecekleri yeni bir şeyin kokusunu aldıkları an geri döneceklerdi.
Ve bu yetmezmiş gibi, daha kötü bir şeyle sarsıldık. Kanunlarla hiç ilgisi olmayan bir olayla.
Annem.
Bizi bir araya topladı. Babamı, beni, kulübü, onun için önemli olan herkesi topladı ve bize gerçeği söyledi.
Kanser.
Başta hiç gerçek gibi gelmedi. Annem her zaman çok güçlü bir kadındı.
Zekiydi, sertti ve kulüpteki adamların çoğundan daha yüksek sesle konuşurdu. Ama her şeyi dengede tutan sakin, sağlam bir enerjisi vardı. Onu Thrasher ile şakalaşırken, toplantılardaki saçmalıklara küfrederken izlerdim. Sanki motordan yeni inmiş gibi fırından kızarmış kuzu çıkarırken görürdüm. Benim tanıdığım kadın buydu.
Bu yüzden o sözlerin onun ağzından çıktığını duymak, evrenin bize bir ihaneti gibi hissettirdi.
Ölümcül. Agresif. Çoktan vücuduna yayılmış.
Babam bunun onu ne kadar yıktığını saklamaya çalıştı ama başaramadı. Kulüp günlerce sessiz kaldı. Bu haberin ağırlığı sudaki yağ gibi üzerimize çöktü. Yapıştı. Bir türlü çıkmadı.
Ama benim yıkılacak vaktim yoktu. Hele de kendi bedenimde çoktan ters giden bir şeyler varken.
Yavaş yavaş başlamıştı.
Kan şekerim birkaç haftadır dengesizdi ama ben bunu strese bağlamıştım. Çocukken bana tip 1 diyabet teşhisi konmuştu. Hastalığımı nasıl kontrol edeceğimi biliyordum. Rutinlerle, şeker yükselmeleriyle ve şeker düşmeleriyle yaşamaya alışkındım.
Ama son zamanlarda işler... tuhaftı.
Baş ağrılarım giderek kötüleşiyordu. Gözlerimin arkasında bir baskı hissediyordum. Ruh halim o kadar hızlı değişiyordu ki kendimi tanıyamıyordum.
Bir saniye gergin olup kavga etmeye hazır oluyordum. Hemen ardından bir deliğe girip saklanmak istiyordum. Bazı bokları unutuyordum, oysa ben asla bir şeyleri unutmazdım. Hafızam her zaman çok iyiydi, muhtemelen çoğu insandan daha iyiydi.
Ama geçen hafta insülin kalemimi tam iki gün boyunca banyo tezgahında unuttum. Şekerim düşüp az kalsın Saint ve Redback'in önünde yere yığılana kadar farkına bile varmamıştım.
Peki ya bugün?
Bugün daha da kötüydü.
Kulüp binasındaki odamda saatlerce bilgisayar kodlarına bakıp durmuştum. Kod satırları bulanıklaşarak uzun, işe yaramaz bir çizgiye dönüşüyordu. Parmaklarım seğiriyordu ve neyi düzeltmeye çalıştığımı hatırlayamıyordum.
Orada oturdukça kafamın içindeki zonklama daha da şiddetleniyordu. Gözlerimin hemen arkasında yankılanan çok gürültülü bir davul gibiydi.
Sandalyemde arkama yaslandım ve gözlerimi tavana diktim. Bulanıklığı gidermek için gözlerimi kırpıştırdım. Ellerim titriyordu. Sanki kanıma elektrik verilmiş gibiydi.
Oradan çıkmam gerekiyordu.
Çok hızlı ayağa kalktım, biraz sendeledim ve masanın kenarına tutundum. Bacaklarım titriyordu. Dengem bozulmuştu.
Bunu görmezden gelmeye çalışarak odadan çıktım ve kulübün merkezine yürüdüm. Deri, kahve, motor yağı ve dışarıda sarma sigara içen birinin hafif kokusu yüzüme çarptı. Birinin bana seslendiğini çok geç olana kadar fark etmedim. Beynim uyuşmuş ve yavaşlamış gibiydi.
“8Ball!” dedi biri tekrar.
Cevap vermedim. Yürümeye devam ettim.
Thrasher ofisindeydi. Onu pencereden görebiliyordum. Sanki dünyamız paramparça olmuyormuş gibi evrakları karıştırıyordu.
Çaylaklar temizlik yapıyordu. Medusa işlerin başındaydı ve eskiden annemin ilgilendiği şeyleri hallediyordu. Kulüp çalışıyor, işliyor ve hayatta kalıyordu.
Ama ben iyi değildim.
Dışarıda çok soğuk bir hava vardı. Avustralya'nın kışı kar getirmezdi. Ama ceketinizin içinden geçip kemiklerinizi sızlatan sert bir rüzgar getirirdi. Bunbury sahilinin üzerinde, gök gürültüsü ve yağmur tehlikesi taşıyan karanlık bulutlar dönüp duruyordu.
Botlarım ıslak kuma hafifçe batarken kum tepelerinde yürüdüm. Dalgalar bugün hırçındı. Deniz çok sinirliymiş gibi sertçe çarpıyor ve köpürüyordu.
Ellerim ceketimin ceplerinde kuma çöktüm ve suya baktım. Düşünmek için hep buraya gelirdim. Nefes almak için gelirdim. Yeniden insan olduğumu hissetmek için.
Ama şu an insan gibi hissetmiyordum.
Görüşüm bulanıklaşıyordu.
Kenarlarda sis gibi, yavaş yavaş başladı. Sonra daha da kötüleşti, sanki dünyanın renkleri soluyordu. Kalbim hızla çarptı. Parmaklarım benden habersiz bükülmeye başladı.
Hayır.
Bu hissi biliyordum. Yıllardır bunu yaşamamıştım ama hiç şüphem yoktu. Şekerim düşüyordu.
Çok düşüktü.
Ceplerimi yokladım. Hiçbir şey yoktu.
Şeker haplarımı motorda unutmuştum.
Motora en az üç dakika uzaklıktaydım ve bacaklarım şimdiden hissini kaybediyordu.
Siktir.
Ayağa kalkmaya çalıştım. Dizlerimin bağı çözüldü. Dünya etrafımda döndü.
Kalbim tekledi. Bu hissettiğim korku değildi. Bu tam bir şeker çöküşüydü. Dünya soğudu ve benden uzaklaştı. Sanki yavaş çekimde batıyordum. Vücudumdaki enerji gitmişti. Yerini şiddetli bir diyabet krizinin getirdiği o korkunç, soğuk batma hissi almıştı.
Hayır, hayır, hayır...
Tekrar kuma yığıldım, bu sefer sert düşmüştüm.
Ellerim istemsizce yeri tırmaladı. Kaslarım seğirdi. Vücudumun bir tarafı kasıldı. Sanki kendi içime kıvrılmaya çalışıyordum. Beynim ne yapmam gerektiğini bağırıyordu ama vücudum onu dinlemiyordu.
Gözlerim titredi. Kulaklarımda yüksek bir uğultu koptu. Bağırmaya çalıştım ama çenem kilitlenmişti.
Okyanus gürüldedi.
Vücudum tekrar sarsıldı, bir, iki kez. Sonra her şey titremeye başladı. Sürekli tekrarlanan bozuk bir video gibiydi. Kendi vücudum iflas ediyordu.
Sonra... koşan birinin ayak sesleri duyuldu.
Bir ses.
Çok uzaktan.
Bir kadın sesi.
“Hey! İyi misin?!”
Bir silüet. Kızıl saçlar. Bulanık.
Daha fazla uğultu.
Sonra karanlık.
