Yasak Aşk 2. Kitap: Uzaktaki Aşk
Yazar
Calyp50
Okur
19.4K
Bölüm
46
Carlee üniversite hayatına adım atarken, aklının sürekli Holden tarafından çelindiğini fark eder. Kendine temiz bir sayfa açmaya çalışmaktadır; onu tamamen görmezden gelmenin (ghosting) en iyi yol olmadığını bilse de, bunun yapılması gerekiyordu. Aradaki mesafe, başa çıkabileceği sınırları çoktan aşmıştı. Onu görüp de dokunamamak çok zordu; peki önündeki 3 yılı sağ salim atlatabilecek miydi?
Holden için Carlee’siz geçen zaman çok daha zordu; Carlee onu hayatından tamamen çıkarmıştı ve Holden hissizleşmişti. Yaz mevsimi acı dolu ve katlanılması güç geçmişti. Onu oyalayacak bir şeye, herhangi bir şeye ihtiyacı vardı. Penn State’e başlamak, onu hayata bağlayan tek şeydi. Peki 3 yıla ve bir kolej takımında olmanın baskısına dayanabilecek miydi? Sonsuza dek Carlee’ye mi tutunacaktı yoksa aşkı başka bir yerde mi bulacaktı?
Aşkları bu uzun mesafeye dayanabilecek mi, yoksa ayrı geçirdikleri 3 yıl içinde her ikisi de yeni bir aşk mı bulacak? Holden sonunda NHL'e girebilecek mi? Forbidden Love serisinin bu ikinci bölümünde öğrenin!
Bölüm 1: Beni Unutmayasın Diye
CARLEE
İnanamıyordum. Oxford.
Aylarca kendimi bunun imkansız olduğuna inandırmıştım. Ne kadar çok çalışırsam çalışayım ya da kompozisyonlarım ne kadar iyi olursa olsun, yeterince iyi olmadığımı düşünmüştüm. Ama işte buradaydım. Fermuarı çekilmiş bavulumla odamda dikiliyordum ve uçağa binmeme sadece saatler kalmıştı.
Her şeyin tam olduğunu bilmeme rağmen bavulumu tekrar kontrol ettim. Düzgünce katlanmış kıyafetlerim, geride bırakamadığım kitaplarım, Holden'la maçlarından birinde gülerken çekilmiş çerçeveli fotoğrafımız. Hepsi oradaydı. Ama yanıma almayı en çok istediğim şey bavula sığmıyordu.
Holden.
Bu düşünce boğazımı düğümledi. O, ülkenin en büyük programlarından birinde kaleci olma hayalinin peşinden giderek Penn State'e doğru yola çıkıyordu. Onunla çok gurur duyuyordum. Çok iyi yerlere geleceğini hep biliyordum. Bir gün, NHL'de herkesin konuştuğu o kaleci olacaktı.
Ama aramızda koca bir okyanus varken gurur ne işe yarardı ki? Kaçırılan doğum günleri, kaçırılan maçlar ve kaçırılan sarılmalarla dolu üç yıl. Telefon görüşmeleri arasındaki sessizlikle geçen üç yıl. Uzaktan birbirimizin büyümesini izleyeceğimiz üç yıl.
İşte bu yüzden yapmıştım. Gitmeden önce onun kalbini ve kendi kalbimi bu yüzden kırmıştım.
“Carlee, gitme vakti!” diye seslendi babam aşağıdan.
Bu ses beni daldığım düşüncelerden çekip çıkardı. Odamda son bir kez göz gezdirdim. Duvarlarda hala asılı duran posterler, komodinin üzerinde eğri büğrü duran kitaplar, bu yaz çok fazla yaktığım mumun hafif lavanta kokusu. Benim güvenli limanım. Evim. Kalbim sızlıyordu ama bavulumu alıp kendimi merdivenlerden aşağı inmeye zorladım.
Babam kapıda bekliyordu. Bana bakarken yüz ifadesi yumuşadı ve bavulu elimden aldı.
“Hazır mısın?”
“Sanırım.” Sesim titredi ve bunu omuz silkerek gizlemeye çalıştım.
“Bu senin hayalin, Carlee,” diye hatırlattı bana.
“Biliyorum. Sadece...” Gözlerim doldu. “Onu çok özleyeceğim.”
Babam elini omzuma koydu. “Eğer ikiniz gerçekten birbiriniz için yaratılmışsanız, birkaç yıl beklemek buna engel olmaz. Zaman, neyin gerçek olduğunu her zaman kanıtlar.”
Yutkunarak başımı salladım. “Teşekkürler, baba.”
Dışarı çıktık. Yaz sonunun havası sıcak ve basıktı, uzaklardan ağustos böceklerinin sesi geliyordu. Babam bavulumu bagaja yerleştirdi. Ama biz arabaya binemeden, derinden gelen bir motor sesi başımı kaldırmama neden oldu.
Holden'ın kamyoneti garaj yoluna girdi. Kalbim sıkıştı.
Araba tam durmadan dışarı atladı. Koyu renk saçları biraz dağınıktı ve gözleri buraya kadar koşarak gelmiş gibi kocaman açılmıştı.
“Veda etmek istedim,” dedi nefes nefese.
Hiç düşünmedim. Sadece ona doğru koştum. Beni kollarına aldı ve canımı yakacak kadar sıkıca sarıldı. Yüzümü göğsüne gömdüm. Sabun, deri ve sadece ona ait olan o kokuyu içime çektim. Benim Holden'ım.
“Seni bekleyeceğim, Carlee,” diye fısıldadı saçlarıma doğru büyük bir kararlılıkla.
Gözyaşlarım görüşümü bulandırırken başımı iki yana salladım. “Hayır, yapma. Senden bunu isteyemem—”
“Fark etmez. Seni seviyorum. Bu asla değişmeyecek.”
Ve sonra dudakları dudaklarımla buluştu. Yeterince denersek bu anı dondurabilecekmişiz gibi aceleci ve çaresizdi. Dizlerimin bağı çözüldü, kalbim kırıldı. Bir an için, onu bırakırsam hayatta kalamayacağımı düşündüm.
Geri çekildiğinde gözleri parlıyordu. Tek kelime etmeden kapüşonlu üstünü çıkardı ve ellerime tutuşturdu.
“Beni unutmaman için,” dedi. Sesi, beni darmadağın etmeye yetecek kadar titriyordu.
Hemen üzerime geçirdim. Kumaş beni tamamen içine aldı. Onun gibi kokuyordu, sıcak ve tanıdıktı. Onu bir daha asla çıkarmayacağımı biliyordum.
Birbirimizi hafızamıza kazıyarak son bir an için orada öylece durduk. Sonra babam nazikçe boğazını temizledi ve Holden bir adım geri çekildi.
Arabaya binmek hayatımda yaptığım en zor şeydi.
***
Havaalanı kalabalıktı. Acele eden yolcularla ve tepemizde yankılanan seslerle doluydu. Güvenlikten geçerken babama son bir kez sarıldım.
“Bunu başarabilirsin, Carlee,” diye fısıldadı. “Arkana bakma.”
Ama baktım. Her zaman bakardım.
Uçakta koltuğuma gömüldüm ve Holden'ın kapüşonlusuna bir zırh gibi sarındım. Göğsümdeki sızı dipsiz bir kuyu gibiydi. Üç yıl, Carlee. Sadece üç yıl. Bunu yapabilirsin.
Ama uçak havalandığında gözyaşlarım yine de süzüldü. Yanımda oturan adamdan yüzümü saklayarak pencereye doğru döndüm. Fark etmemiş ya da umursamamış gibi görünüyordu. Bunun için minnettardım.
Sonunda yorgunluğa yenik düştüm. Rüyamda, Holden bir nikahta durmuş, beyaz elbiseli başka bir kıza gülümsüyordu. İçim cız etti. Kalbim bir kez daha paramparça oldu.
İrkilerek uyandım. Bunun gerçek olmadığını anlayınca içimi bir rahatlama kapladı. Yine de onun hayatına devam edeceği düşüncesi içimi kemiriyordu. Ona bunu yapabileceğini söylemiştim. Ama bunu hayal etmek her şeyden çok canımı yakıyordu.
Saatler geçmek bilmedi ve her saniyesi onu düşünerek geçti. Kitap okumaya çalıştım. Uyumaya çalıştım. Oxford'u ve beni bekleyen dersleri düşünmeye çalıştım. Hiçbiri işe yaramadı. O her yerdeydi.
Uçak sonunda indiğinde, İngiltere'nin üzerinde alçak ve gri bulutlar vardı. Taksim, eski binalar ve sarmaşıklarla kaplı duvarların sıralandığı dar sokaklardan geçti. Oxford bir masal kitabından fırlamış gibi görünüyordu, zamansız ve güzeldi. Alnımı cama dayadım ve bu hayranlığın acımı biraz olsun dindirmesine izin verdim.
Yurtlara geldiğimde bavulumu üst kata çıkardım ve odanın sol tarafına yerleştim. İçerisi sade ve sessizdi. Fazla sessizdi. Bavulumu yavaşça boşalttım. Kitaplarımı dizdim ve Holden'ın çerçeveli fotoğrafını tam olarak kapatamadığım bir çekmeceye sakladım.
Aileme mesaj atıp güvende olduğumu söyledim. Holden'a da mesaj atmayı düşündüm ama vazgeçtim. Kendi kendime, temiz bir sayfa açmalıyım dedim. O kendi hayatını yaşamalıydı, ben de kendi hayatımı.
Daha sonra, ayaklarım ağrıyana kadar kampüsü dolaşıp geri döndüğümde, odanın diğer tarafında eşyalarını yerleştiren birini buldum.
“Aman Tanrım! Selam!” dedi kız gülümseyerek.
Beklemediğim bu tepki karşısında şaşırarak, “Selam,” diye cevap verdim.
“Ben Emma.”
“Carlee.”
Sırıtarak, “Çok güzelsin!” diye patavatsızca atıldı.
Güldüm. “Teşekkürler, sen de öyle.”
“Şimdiden söyleyebilirim ki seninle en iyi arkadaş olacağız.”
Heyecanı bulaşıcıydı. Yataklarımıza uzanıp saatlerce konuştuk ve kendimi ona Holden'ı anlatırken buldum.
“Belki de seni bekler,” dedi.
“Onun beklemesini ummuyorum. O bir yıldız olacak. Kızlar onun için sıraya girecek.”
“Ama bekleyeceğini söyledi, değil mi?”
İsteksizce başımı salladım. “Bana sonsuza kadar bekleyeceğini söyledi.”
“O zaman ona inan. Bazı insanlar sonsuza kadar dediklerinde bunu gerçekten kastederler.”
Ben buna tam olarak inanmasam da onun bu emin hali içimi ısıttı.
Ertesi sabah güneş ışığı pencereden içeri süzüldü. Komodinin üzerindeki telefonum titredi.
Holden
İyi geceler güzellik, ya da senin durumunda, günaydın. Sensiz bir yaz çok berbat geçecek. İstediğin zaman beni ara. Seni özledim.
Görüşüm bulanıklaşana kadar kelimelere baktım. Bir yanım onu hemen aramak, sesini duymak ve hala biz olduğumuzu ona hatırlatmak istiyordu. Diğer yanım ise burada ayakta kalmak istiyorsam, onu bırakmam gerektiğini fısıldıyordu.
İç çekerek telefonu elimden bıraktım ve yataktan kalkmak için kendimi zorladım. Bir saat sonra dersim vardı ve Aşk ve Gurur kendi kendini okumayacaktı.
Ama aynanın karşısında saçımı örerken onun mesajını düşünmeden edemedim. Hala onun kollarında olmayı dilemekten kendimi alamadım. Aşkın gerçekten üç yıl bekleyip beklemeyeceğini merak etmekten vazgeçemedim.
