Yuva Yıkan Alfa
Yazar
B. D. Vyne
Okur
6,1M
Bölüm
59
Şu an arabayla yanından geçtiğimiz ağaçlar, bir saat önce yanından geçtiğimiz ağaçların aynısı.
Her şey aynı...Hiçbir şey ileride farklı bir şey bulacağımıza dair bir ipucu vermiyor...
Bir
Brooke
"Tamam, kesinlikle kaybolduk."
Şu an arabayla yanından geçtiğimiz ağaçlar, bir saat önce yanından geçtiğimiz ağaçlara benziyordu.
Her şey aynı görünüyordu ve hiçbir şey ileride farklı bir şey bulacağımıza dair bir ipucu vermiyordu.
Ara sıra ağaçların hemen ötesinde gezinen büyük hayvanların hareketlerini yakalıyor, doğayı en iyi şekilde deneyimlediğimiz gerçeğini fark ediyordum ve bu omurgamdan aşağı hafif bir ürperti yayıyordu.
Her yanımızı sarmıştı, ihtişamıyla neredeyse bizi boğuyordu.
"Hayır, kaybolmayız. GPS'imiz var!"
Dikkatini bir kez daha yola çevirmeden önce arsız bir sırıtışla bana bir bakış attı.
Kaşlarımı kaldırarak, emniyet kemerimin izin verdiği ölçüde koltuğuma döndüm ve arabanın dijital ekranına parmağımla hafifçe dokundum.
"Evet, GPS demişken. Haritanın yeşilden başka bir şey göstermemesi ne anlama geliyor?"
Keyifle kıkırdaması arabayı doldurdu. Güldüğünü duymak çok güzeldi.
"Şüphesiz ki bu yolculuğa çıkmadan önce GPS'ini güncellememiz gerektiği anlamına geliyor."
Elimi koluna koyup hafifçe dürttüm, ikimiz de güldük.
"Belki de kaldırımların tozlu yollara dönüşmesi bir ipucu olmalıydı?"
"Sence?" diye sırıttım.
Arabadaki sessizliği, bizim seslerimiz dışında ara sıra gelen hafif horlamalar bozuyordu.
Oğullarımız arka koltukta, meleksi yüzlerine dökülen muhteşem sarı ve kahverengi bukleler yığını içinde, kafalarını birbirlerine yaslamış, huzur içinde uyuyorlardı.
Kesinlikle saçlarını kestirme zamanı gelmişti ancak bu yolculuğumuzda bir öncelik değildi.
Bir gün tekrar eve döndüğümüzde, saçlarını kestirmek için gerekli randevuları alırdım ama şimdilik hepsiyle beraber burada olmanın tadını çıkarmak istiyordum.
Onlar benim dünyamdı ve kocam artık hastalığıyla savaşamadığında ne yapacağımı düşünmek istemiyordum.
"Burası çok güzel."
Yüzünde bir gülümseme vardı ama gülümsemesinin altında sakladığı bir şey vardı.
"Mark, iyi misin?"
Belirtileri daha önce nasıl görmemiştim? Yüzü hafif gerilmiş ve yorgun görünüyordu, normalden daha solgundu.
Soru karşısında irkilmesi herhangi bir sözlü cevaptan daha iyiydi.
"Evet," dedi, bakışlarını bana doğru çevirirken. Surat ifademi görünce yüzü ekşidi.
Kollarımı göğsümde birleştirirken tek kaşımı kaldırdım. Takındığım somurtkanlık her türlü huysuzluğa rakip olabilirdi.
Şimdiye kadar aşina olduğu ve bana söylediklerine inanmadığımı söyleyen bir bakıştı.
Sürekli beni korumaya çalışıyordu. Hayatının amacı beni ve çocukları mutlu etmek gibi görünüyordu.
O benim kocamdı, hayatımın son on yılında kendimi adadığım adam.
Konuyu değiştirmeye çalışarak, "Sence bu adamlar bize yolu tarif edebilir mi?" diye sordu.
Mark çoktan arabayı yavaşlatmaya başlamıştı ve ben de etrafa bakındım.
İnsanlar? Burada? Bu dağ başında?
Önümüzdeki yolda lacivert üniformalı adamlar duruyordu.
Her adam silahlıydı ancak onlara bakacak olursak, izinsiz girenleri korkutmak için silaha ihtiyaçları yoktu.
Sadece gözdağı verme amacı güdüyordu.
Kocam benden birkaç santim daha uzundu ama bu adamlar ondan da daha uzundu.
Ön camdan onlara doğru bakan ikiliden çok daha iyi durumda olduklarından bahsetmiyorum bile.
Cüsseleri spor salonunda yaşıyorum ~iriliğinde değildi. Daha çok yaşam biçimleri onlara ince, kaslı bir fiziği gereklilik haline getirmiş gibiydi. Bu bir gereklilik miydi?
Bu kafamda bir kenara itmek için uğraştığım bir alarmı çalıştırdı.
Pencereyi aşağı indirdik. Görevli gardiyanlar için barınak görevi gören, fazlasıyla büyük, ahşap bir binanın önünde durduk ve yaklaşmalarını bekledik.
Sarı saçlı ve ela gözlü gülümseyen bir adam, arabaya yaklaşırken bize doğru başını salladı, "İyi akşamlar."
Diğer iki gardiyan birkaç metre geride durdular ve sanki bir şeyin varlığının işaret vermesini bekler gibi ufka baktılar.
"Merhaba, sanırım biz biraz kaybolduk."
Kocam sırıttı ve omuz silkti ama bu hareketi yüzünü buruşturdu. Elini cebine attıktan sonra ehliyetine ve ruhsatına benzeyen bir şey çıkardı.
Belki de bu insanların bir tür kolluk kuvveti olduğunu anlamıştı ya da bizim bir tehdit olmadığımızı anlamalarını istiyordu.
Adam kendisine verilen eşyalara baktıktan sonra Mark'a kaşlarını çattı ve onlardan birine gerekenden daha uzun süre dikkatle baktı.
"Genellikle buraya gelen insanlar burada gerçekten bulunmak isteyen insanlar olur." Mark’a tuhaf bir bakış attı.
Mark kafasını salladı sonra bana hızlıca gülümsedi.
"Maceracı olmak gerçekten güçlü yönlerimden birisi değil. Bunu yapmak için neden bugünü seçtiğimden de emin değilim."
Diğer adamlardan biri öne eğildi, gözleri arabayı ve içindeki yolcuları taradı.
Ayağa kalktığında bakışlarını ufka çevirdi ve etrafımıza yerleşmeye başlayan ılık akşam havasını derin bir nefesle içine çekti.
Biraz garip görünüyordu ama belki de yorgunluğu daha fazla garip görünmesine neden oluyordu.
Odağımı penceremizdeki adama çevirerek, "Yoldan ne kadar uzaklaşmışız?" diye sordum.
Mark'ın gülümsemesi sersem gibiydi, yüzü öncekinden daha da soluklaşmıştı.
Üç adam genişçe gülümsediler ve adam bize cevap vermeden önce birbirlerine sanki bir sırrı paylaşır gibi baktılar.
"Bu nereye gittiğinize bağlı."
"Ah, şey, biz sadece geziyorduk, anlarsınız ya. Maceraperest olmak," diye hatırlattı Mark adama.
Kıkırdamaya çalıştı ama sesi daha çok boğuluyormuş gibi çıkmıştı.
“Gerçekten hiçbir yere gitmiyoruz, sadece gezmeye çıktık." Elimi tuttu ve çok nazikçe sıktı.
Penceredeki adamın bakışları, derince kaşlarını çatarak Mark'a kilitlendi.
Kocam mücadele ediyordu ve onun için endişem katlanarak artıyordu.
Dinlenmeye ihtiyacı olduğuna dair belirtileri artık çok barizdi; yüzündeki kuru bakış, cildinin soluk rengi, sıkışmış ağzı, gözleri… Nefes alışverişi saniyeler geçtikçe daha da düzensiz hale gelirken, neredeyse havadaki küçük hava kabarcıklarını seçebiliyordum.
Buradan, ağaç sınırının hemen üzerinde, belirgin büyük bir bina görülüyordu. En fazla birkaç kilometre ötedeydi.
Bir kez daha yola çıkmadan önce birkaç dakika dinlenebilmemiz için bize izin vereceklerini umduğum bir yer.
Mark'ın bir şeyler yemek için birkaç dakika ayırabileceği ve çok korktuğu ilaçlarını alabileceği bir yer.
Yolun kenarındaki bu kulübeden biraz daha rahatlatıcı ve daha az korkutucu bir yer.
Bir kez daha öne doğru eğilip yüzüme bir gülümseme yerleştirdim.
"Özür dilerim, bunun hepinize büyük bir zahmet olduğunu tahmin edebiliyorum ama gerçekten kadınlar tuvaletini kullanmam gerekiyor."
Koltuğumda yer değiştirip bu ifademi güçlendirmek için kalçalarımı daha sıkı çektim.
"Geldiğimiz yoldan geri dönmeden önce biraz rahatlamam mümkün mü? Şu ana kadar saatlerdir medeniyete dair bir şey görmedim."
Bu onlara gülmeleri için bir sebep verdi.
"Bu doğru. Bu gece sizi ağırlayabilecek herhangi bir kasabadan yaklaşık sekiz saat uzaktasınız."
Bu yüzümü buruşturdu, "Ah, anlıyorum."
Aklım şimdiden başka bir yol bulmaya çalışıyordu.
Güneş ufukta ilerliyordu ve sadece birkaç saat daha görünür olacaktı.
Şu anda Mark'ın sadece bir molaya ihtiyacı vardı.
Oturacak bir yere, nefes alacak bir yere, onu sakinleştirebilecek bir yere ihtiyacı vardı ve benim de ona bunu sağlamanın bir yolunu bulmam gerekiyordu.
Bir parçam bu çıkmaz yoldan gitmekte ısrar ettiği için ona homurdanmak istiyordu.
Keşke bilseydik.
Ama şu anda semptomlarının daha da dayanılmaz hale gelmesini önlemek gibi başka endişelerim vardı.
Adam tekrar konuşmadan önce uzun bir duraklama oldu.
"Size izin verildi."
Bu sözler bana komik geldi. Nasıl oldu da izin almıştık? Hiçbirinin herhangi bir telsiz cihazı yoktu.
Ve kimden izin aldık?
"Buradan görebildiğiniz şu eve varana kadar yolu takip ederseniz, orada size daha fazla yardımcı olabilecek insanlar olacaktır."
Bu ~bir ev miydi?
Adam Mark'a bir kez daha kaşlarını çattı ve ekledi, "Görünüşe göre hepinizin biraz molaya ihtiyacı var."
Sanki Mark'ın iyi olmadığını biliyor gibiydi.
Elimi Mark'ın omzuna koyarak adamlara gülümsedim.
"Çok teşekkür ederim. Buna ne kadar müteşekkir olduğumuzu anlatamam."
Mark ben konuşurken yüzünü buruşturdu ama bunu gülümseme olarak algılayabilecekleri bir ifadeye dönüştürmeye çalıştı.
Adamlar bize el salladı ve söz verildiği gibi, aynı üniformalı diğer adamlar bizi önümüzde duran devasa binaya yönlendirdi.
Güzel bir ahşap kulübeydi, tabii böyle bir şey ne kadar ahşap kulübe olarak adlandırılabilirse, neredeyse bir malikane kadar büyüktü.
Karanlık çöktükçe bazı pencereler, içerisinden yumuşak, altın sarısı bir parıltı yayarak binanın bir kısmını süsledi.
Arka koltuğa bakmak için döndüm ve hala uykudan dolayı puslu ama meraklı bir şekilde bakan iki çift genç gözle karşılaştım.
Hiç şüphe yok ki bizim kadar molaya ihtiyaçları vardı.
Beni daha çok endişelendiren küçüğümün gözlerindeki o meraklı bakıştı. Kalbi her zaman doğru yerde olmasına rağmen bu hiçbir zaman iyiye işaret olmamıştı.
Adamların gösterdiği yere yanaşarak hepimiz emniyet kemerlerimizi çözmeye başladık.
Arabayı park etmeden önce, bacaklarımı uzatıp Mark'ın ihtiyaç duyduğu eşyaları bulmayı umarak kapımı açtım.
Çocuklar dışarı fırlayıp aracın etrafında birbirlerini kovalamaya başladıklarında çok uzaklaşmadılar.
Bagajı bir kez daha kontrol etmeden önce omzumun üzerinden bir uyarı gönderdiğimi belli belirsiz hatırlıyordum.
"Nereye gittiğinize dikkat edin!"
Neredeyse gardiyanlardan birine çarparken birden durdular. Adam eğildi ve onlara kaşlarını çattı ve büyük oğlum küçük olanın elini tuttu.
"Ah. Affedersiniz, efendim."
Adam saçlarını karıştırdı ve ikisine de sırıttı.
"Terbiyeli çocuk."
Aaron adama sırıtırken mutluluktan havalara uçmuştu.
Aralarında bana biraz garip gelen bir anlaşma yaşanmıştı. Aaron birilerinin onu övmesini çok severdi.
Keşke aynı şeyi Hayden için de söyleyebilseydim.
~
Bagajdaki eşyaları karıştırırken Mark'ın acil durum çantasını taradım.
İçinde midesi boş kalmasın diye atıştırmalıklar ve yemekle birlikte kullanması gereken ilaçlar vardı.
Dozajı güçlüydü ve mide zarını korusun diye midesini dolduracak yiyeceklere ihtiyacı vardı.
Aradığım şeyi bularak çantayı aldım ve bagajı kapattım.
Mark zaten arabadan inmiş ve yanında durmaya gittiğimde bana yaslanmayı reddetmişti.
Çantayı alarak beni hafifçe öne doğru itti, "Devam edin. Yetişirim."
Binanın yan tarafındaki büyük, bakımlı bahçeye bakan küçük banka doğru bir adım atmadan önce kısaca gülümsedi.
Akla gelebilecek her renkte çiçeklerle doluydu ve hava çiçeklerin egzotik kokularıyla doluydu.
İlaçlarını almak zorunda olmadan önce manzaranın tadını çıkarmak ve birkaç dakika dinlenmek ona iyi gelebilirdi.
İlaç onu sersemletti ve midesine kramp soktu. Bunun onu işlevsel olarak zor bir duruma soktuğundan bahsetmiyorum bile.
Ne yapılması gerektiğini biliyordu.
En büyük endişem şuydu: Onun başında durmasaydım da bunu yapar mıydı? Ama son birkaç aydır bu konuda daha iyi olmuştu.
Yola çıktığımızdan beri ilaçlarını ve dozlarını kendisi ayarlamıştı.
Bu günlerde emin olabildiğim tek şey haplarının ortadan kaybolduğuydu ama bunun bir anlamı olmalıydı.
Yaşam kalitesine karşı niceliği. Hep aynı eski hikaye değil mi?
Sevilenler alabildiği kadarını ister ama bireyler sahip olduklarından en iyi şekilde yararlanmak isterler.
Çocuklarımızın büyümesini seyrederken kocamı yanımda istediğim için beni kim suçlayabilir ki?
Tuvalet yalanımın gerçeğe dönüştüğünü fark ettim. Mark'ın rahat ettiğinden emin olduktan sonra binaya doğru ilerledim.
İlerideki cam kapılar, önümüzdeki binada dolaşan birkaç kişiden fazlasını gösteriyordu. Gardiyanlar için bir ev.
Birkaç kişi bir şeyi bekliyor gibi boş sohbetler ederek küçük gruplar halinde dururken, başka bir küçük grup da merdivenden indi.
İçeride oyalanan insanların sayısı kapıyı açmaya cesaret etmeden önce beni duraklattı.
Belki de buralarda, şu anda bu kadar meşgul olmayan başka bir tesis daha vardır.
Buradan sadece kısa bir yürüyüş mesafesindeki manzaraya çok sayıda başka bina yayılıyordu. Bu da sanki burayı hiçliğin ortasına kurulmuş ve hayatta kalmış küçük bir şehirmiş gibi göstermeye başladı.
Dükkanlar, mağazalar ve diğer binalar burayı çevreleyen alanı dolduruyordu ancak yine de bu küçük şehir, akşamın erken saatlerinde kepenkleri kapatmış gibi görünüyordu. Benim şansıma!
Yerel işletmelerin ilerisinden, yamacın tepesine doğru bakarken buraya yayılan küçük mahalleleri görebilirdiniz.
Manzaranın muhteşem olmasının bekleneceği tepelerden birine yaklaşınca, zenginlik ve şöhretten söz eden çok daha büyük evler görülüyordu.
Ve eğer yeterince uzun süre bakarsanız da dağın tepesinde buna rakip olabileceğini düşündüğüm devasa bir bina görebilirdiniz.
Bir an için bu sabah arabayla kaçtığımız küçük kasabayı hatırlamaya çalıştım ve yukarıdan nasıl göründüğünü hayal ettim.
Derin bir nefes alarak daha fazla ertelememeye karar verdim ve ağır ahşap kapıyı iterek açtım.
Açılırken etrafa saçılmış insanlar sessizliğe büründü.
Erkekler ve kadınlar kutsal alanlarına izinsiz girmişim gibi bana bakmak için döndüler.
Boynumun arkasındaki tüyler diken diken olmaya başladı ve savaş ya da kaç içgüdülerim bana ikincisi için yalvarıyorlardı.
Omuzlarımı dikleştirdim ve yüzümü buruşturdum ve hepsine Bunu sormaktan gerçekten nefret ediyorum ama ~diyen bir bakış attım.
Ama gerçekten yapmadım.
Şu an lavaboyu kullanmazsam daha fazla uzağa gidemeyeceğimi biliyordum. Keşke bir şey hakkında çok fazla düşününce o şeyin gerçekleşeceği bir konsept olsaydı.
"Bölmek istemezdim ama dışarıdaki beyefendiler burada kullanabileceğim bir lavabo olduğunu söylediler.”
Bakışlarım, her biri kendi düşüncesine dalmış insanlara kaydı.
Bakışlarını yakalayabileceğim ve isteğimin gerekliliğini iletebileceğim kadar samimi bir yüz aradım.
Kadınlar beni tartıyor gibiydi, her biri onlar için ne tür bir tehdit olduğuma karar veriyordu.
Zarif formlarına ve güzel yüzlerine bakarak, herhangi bir tehdit olduğum fikrini reddetmek zorunda kalacaklarını varsaydım.
Yine de ifadeleri sarsılmadı.
Adamlar başka bir konuydu.
Her biri farklı bir ifadeye sahipti. Bazıları temkinli, bazıları onaylayıcı ve bir tanesi de neredeyse ciğerlerimdeki nefesi kesecek gibiydi.
Mark'la tanıştığım andan itibaren başka bir adamın nefesimi çaldığı bir zaman bile olmamıştı... Ta ki şu ana kadar.
