Kuzey Işıkları: Kırmızı Başlıklı Kız
Yazar
C Hyden
Okur
226K
Bölüm
44
Beni döndürüyor, sırtım kemere yaslanıyor, yasemin çiçekleri saçlarıma dökülüyor. Bir koluyla beni desteklerken, diğer eliyle başımı geriye atıyor, parmakları saçlarıma dolanmış halde boynumu öpmeye başlıyor; köprücük kemiğimde durup inliyor.
“Seni istiyorum, sana ihtiyacım var,” diyor, “seni işaretlemeliyim.”
“Evet,” diye fısıldıyorum, “ama böyle değil.”
Bir aurora turundan sonra Laponya ormanlarında tek başına terk edilen Charlotte, yerel bir kurt barınağının gizemli sahibi tarafından kurtarılır. Kendini tuhaf bir şekilde ona çekilirken bulduğunda, geçmişine dair bazı parçaların göründüğü gibi olmadığını ve tüm benlik duygusunun sarsılmak üzere olduğunu keşfeder. Korkusunu yenip aşık olmasına izin verebilecek midir? Peki ya biyolojik babası hakkındaki gerçekler, kendisi ve donör aracılığıyla dünyaya gelen diğer kardeşleri için ne anlama gelmektedir?
Bölüm 1: Işıkların Peşinden Koşan Kız
CHARLOTTE
Lapland'daki tesisteki kulübemin aynasında kendime bakarken gülmeden edemiyorum. Tıpkı Michelin lastik adamı gibi görünüyorum. Üst üste en az on beş kat giyindiğime eminim. Ayak parmaklarıma zar zor dokunabiliyorum. Ama bu geceki gezide üşümeyeceğimden de adım gibi eminim. Kuzey ışıklarının fotoğrafını çekme şansımı hiçbir şeyin bozmasını istemiyorum.
Görünürde bir gram bile tenim kalmadı. Havanın en az -20°C'ye düşeceği konusunda beni uyardılar. Tur şirketi de birkaç saat dışarıda olacağımızı söyledi.
Tam o sırada telefonum titriyor. Sarah'dan bir mesaj gelmiş. Bana tur grubunun dışarıda toplandığını söylüyor. Onlarla buluşmak için aceleyle dışarı çıkıyorum. Fotoğraf makinesi çantamı, pillerimi sıcak tutacak ekstra ısıtıcı paketleri ve telefonumu kapıyorum. Kulübemden çıkıp tesisin içinden geçerek grubun yanına koşuyorum. Büyük kar motosikletlerinin çektiği ve “aurora vagonları” adını verdikleri araçların yanında bekliyorlar.
En önde Sarah tur rehberiyle utanmazca flört ediyor. Bu turu kasabada bulan ve ayarlayan oydu. Bana turu yöneten adamın çok seksi olduğunu söylemişti. Onunla yatmayı umuyordu.
Biraz sinirle başımı sallıyorum. Bana destek olmak için burada olması gerekiyordu. Eski sevgilim birkaç hafta önce beni aniden terk etti. Spor salonunda tanıştığı birinin kendisine “daha uygun” olduğunu söyledi. Bu da ne lanet anlama geliyorsa artık.
İşte buradayım, yirmi dört yaşındayım, bekarım ve çok kızgınım. Ergenlik yıllarımda birkaç sevgilim olmuştu ama o ilişkiler sessizce bitip gitmişti. Fakat üniversiteden beri eski sevgilimle beraberdim. Birçok şeyi ilk defa onunla yaşamıştım. Bu yüzden onun bu ihaneti beni çok fena yaraladı.
Bu aslında Noel için bir çift tatili olacaktı. İptal etmeyi düşünmüştüm. Ama bu benim hayallerimdeki bir geziydi. Zaten ödediğim parayı ziyan etmeye hiç niyetim yoktu. Eski sevgilimin yerine gelmesi için Sarah'ı davet ettiğimde otel ona başka bir oda ayarlayabildi. Odası tesisin ta öbür ucunda olsa da buna şükrettim.
Sarah'ı canımdan çok seviyorum. Ama ben çift kişilik, romantik bir kulübe tutmuştum. Çocukluğumuzdaki gibi aynı yatağı paylaşmak için artık çok büyüğüz. O zamanlar gece yarısına kadar uyanık kalır, kıkır kıkır gülerdik. Birbirimize korku hikayeleri anlatır ve gizlice gece atıştırmalıkları yerdik. Şimdi bunları hatırlayarak sevgiyle gülümsüyorum. Önce Sarah'a, sonra da tur rehberine bakıyorum.
Adam oldukça tatlı biri. Tabii giydiği o kadar kalın kıyafetin altından görebildiğim kadarıyla. Sarah epeydir bekar. Bu yüzden yeni biriyle tanışmasına kızamam. Hepimiz vagonlara doluşuyoruz. Sarah ve ben en arkadaki son iki koltuğa oturuyoruz. Ardından konvoy karlı ormanın içine doğru sarsılarak ilerlemeye başlıyor.
Manzara gerçekten nefes kesici. Kar motosikletlerinin ışıkları, karanlıktaki karlı ağaçların üzerinde gölgeler yaratıyor. Büyüyü bozmamak için herkes kendi arasında fısıltıyla konuşuyor.
Bir defalığına hiç konuşmadan yolculuk ediyoruz. Sadece gecenin o sakinliğinin tadını çıkarıyoruz. Açık gökyüzündeki yıldızları ve soğukta kristalleşen nefesimizi izliyoruz. Arada sırada çalılıklardan korkup yola fırlayan beyaz tavşanlar önümüzden geçip gidiyor.
“Pekâlâ!” diye bağırıyor tur rehberimiz. Kar motosikletleri yavaşlayıp duruyor. “Kuzey ışıklarını izleyeceğimiz yere geldik. Araçlardan inin ve kamp ateşinin yanında ısının. Sıcak çikolata ve kurabiyemiz var. Eğer çok üşürseniz, ısınıp etrafı izleyebileceğiniz küçük, cam bir kabin var. Buradan çok fazla uzaklaşmayın. Yaklaşık bir saat içinde yola çıkacağımızı da unutmayın.”
“Kuzey ışıkları her gece ortaya çıkmaz. Bu hafta oldukça aktif olsalar da size kesin bir söz vermeyi çok isterdim. Öyle olsaydı, Lapland'daki en çok kâr eden tur operatörü ben olurdum.” Bu sözler gruptaki herkesi güldürüyor. “Işıkları görememe ihtimalimiz de var. Ama umarım yine de bu geziden keyif alır ve bana Google'da beş yıldız verirsiniz.” Gruptan bir kıkırtı daha yükseliyor.
Sarah sıcak çikolatasını aldıktan sonra yine tur rehberinin yanına gidiyor. O sohbete dalarken ben de ışıkların belirmesini bekleyerek fotoğraf makinemi ve tripodumu kuruyorum. Bir sıcak çikolata ve kurabiye alıp tek başıma bekliyorum. Yıldızlar çok güzel görünüyor. Kamp ateşinin ışığında parlayan ağaçların birkaç fotoğrafını çekiyorum. Fakat kuzey ışıkları hâlâ ortaya çıkmıyor.
Bir saat çok yavaş bir şekilde geçip gidiyor. Işıklardan hâlâ bir iz yok. İç çekerek eşyalarımı topluyorum. Kar motosikletlerine doğru geri yürüyoruz.
Sarah büyük bir heyecanla zıplayarak yanıma geliyor. Rehber Lief ile en önde oturacağını söylüyor. Birbirlerinden çok hoşlanmışlar. Bu gece işi pişireceklerinden oldukça eminmiş. Ona gülümsüyorum ve iyi şanslar diliyorum. Sonra en arkadaki koltuğuma tek başıma dönüyorum.
Kar motosikletleri ormana doğru yola çıkarken, yakınlarda uluyan bir kurt duyduğumu sanıyorum. Ardından daha uzaklardan başka uluma sesleri de geliyor. Sırtımdan aşağı küçük bir ürperti iniyor.
Britanya'da yaşıyorum. İnekleri saymazsanız orada hiç tehlikeli hayvan yoktur. Ki görünüşe göre inekler her yıl birkaç kişiyi öldürüyormuş. Böyle yerlerde ormanda tek başına dolaşmanın güvenli olmadığını unutmuşum.
Yola çıkalı daha birkaç dakika olmuşken öndeki birkaç kişi aniden bağırıyor. Başımı kaldırıp bakıyorum ve kuzey ışıklarının çıktığını görüyorum. Gökyüzündeki yeşil ve mor dalgaları izlemek gerçekten nefes kesici. Ama hareket eden bir vagonun üzerinde fotoğraf çekmeme imkân yok.
Neyse ki bizi çeken kar motosikletleri aniden duruyor. Rehber araçtan atlayıp geriye doğru koşuyor. Hızlıca birkaç fotoğraf çekmek isteyen herkesin araçtan inebileceğini söylüyor. Yirmi dakika duracaklarmış. Ama çok fazla kalamazmışız çünkü kasabaya dönmeleri gerekiyormuş.
Fotoğraf makinesi çantamı kapıp ağaçların arasına doğru biraz yürüyorum. Küçük, açık bir alan görüyorum. Burası, gökyüzünü daha iyi bir açıyla çekmemi sağlayacak. Ayrıca kar motosikletlerinin ışıkları da uzun pozlamalı fotoğraflarımı bozmayacak.
Kalın dış eldivenlerimi çıkarıyorum. Ellerimde hâlâ ince iç eldivenlerim olduğu için biraz zorlanıyorum. Ama fotoğraf makinesini tripoda kurup bağlamayı başarıyorum. Zamanlayıcıyı açmaya dikkat ederek birkaç fotoğraf çekmeye başlıyorum.
Kafa lambamı kapatıyorum. Fotoğrafları bozacak bir hareket veya fazla ışık olmasın diye geride duruyorum. Tam bir fotoğraf daha çekerken, kar motosikletlerinin tekrar çalışma sesini duyuyorum. Eşyalarımı toplamak için acele ediyorum.
Eşyalarımı çantama geri tıkıştırırken, rehberin gitmeye hazır olduklarını söylediğini duyuyorum. Vagonlar hareket etmeye başlıyor. Dehşet içinde onlara doğru koşuyorum. Kafa lambamı sallayıp bağırıyorum. Ancak motorların sesinden beni duyamıyorlar. Hızla uzaklaşıp karanlıkta gözden kayboluyorlar.
Küfrederek telefonumu cebimden çıkarıyorum ve saate bakıyorum. Bu da ne ya, daha beş dakikaları vardı! Kesinlikle on beş değil, yirmi dakika demişti.
Erkenden gittiler. Peki Sarah benim henüz dönmediğimi onlara neden söylemedi? İçimden kendime bir tokat patlatıyorum. Tabii ya, o şimdi rehberle en önde oturuyor. Benim arkada ne yaptığımdan tamamen habersiz.
Önümde oturan yaşlı çiftin benim orada olduğumu bile anladığını sanmıyorum. Fotoğraf çekmek için indiğimi hiç fark etmemişlerdir bile. Kahretsin, kahretsin, kahretsin! Açık alana gittiğimi kimseye söylemediğim için tam bir aptalım. Ama rehber de yapması gerektiği gibi bizi araca binerken saymamıştı. Muhtemelen Sarah'ın flörtlerine dalıp gitmişti. Tam anlamıyla boku yedim.
