Extase boek 1: De extase van doen alsof
Auteur
Idah Zangata
Lezers
839K
Hoofdstukken
48
Emily's perfecte wereld stort in wanneer de liefde van haar leven, Charles, het plotseling uitmaakt. Gekwetst en boos besluit ze terug te slaan op de enige manier die ze kan: door te doen alsof ze een relatie heeft met de enige jongen die Charles niet kan uitstaan: Adrian Mackey. Hij is de grootste onruststoker van de school: hij spijbelt, vecht en geeft niets om wat anderen van hem denken. In eerste instantie is het alleen maar wraak. Voor Adrian is het een kans om zijn rivaal te pesten. Maar hoe langer hun act duurt, hoe echter het begint te voelen. Tussen geruchten, gestolen blikken en onverwachte vonken door, doen Emily en Adrian misschien alsof hun relatie net is... maar hun harten zeggen toch echt iets anders.
Hoofdstuk 1
EMILY
Ik had het perfecte liefdesleven op de middelbare school.
Dat zei mijn vader tenminste altijd. Hij had het er vaak over hoe mensen in zijn tijd altijd met hun schoolliefje trouwden, alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
Maar echt? Ik geloofde er niets van. Relaties op de middelbare school duren nooit lang—dat was wat ik geloofde. Mijn vader en zijn vrienden hadden het misschien makkelijk, maar mijn generatie? Wij proberen gewoon niet geghost te worden.
Toch, voordat ik leerde wat liefde op de middelbare school nou echt inhield, zag mijn leven er van buitenaf best goed uit. Mijn vriendje was de ster van het footballteam, ik had twee geweldige beste vriendinnen, haalde hoge cijfers, en docenten mochten me graag. Ik had het gevoel dat mijn leven één grote tienerfilm was.
Bij de populaire groep horen gaf me het gevoel dat ik erbij hoorde. Alsof ik eindelijk een van hen was.
Het was maandagochtend en ik lag nog in bed, wanhopig proberend mijn slaap te rekken. Maandagen waren het ergst, maar iets zorgde ervoor dat ik mijn ogen opendeed en glimlachte.
Het was ons éénjarige jubileum.
Ik weet het, zo cliché, maar ik was al sinds de brugklas verliefd op Charlie. Ik viel bijna flauw toen hij me eindelijk mee uit vroeg.
Ik sleepte mezelf uit bed en strompelde naar de badkamer. Ik nam de snelste douche van mijn leven en haastte me terug naar mijn kast. Ik trok een simpel wit T-shirt aan, een blauwe spijkerbroek, mijn favoriete Converse en een leren jasje.
Precies op dat moment hoorde ik Haley buiten toeteren.
Ik pakte mijn rugzak, griste een appel uit de keuken en rende naar buiten.
Ik gleed op de achterbank van Haley's rode Jeep Wrangler en haalde opgelucht adem.
"Bitch, waarom duurde het zo lang?" vroeg Haley geïrriteerd terwijl ze de auto startte.
"Ook goedemorgen," zei ik, nog steeds buiten adem.
Carley zat op de passagiersstoel. Ze draaide zich om en glimlachte naar me, en ik glimlachte terug.
De rit naar school was stil, maar op een prettige manier. Haley had muziek opstaan en geen van ons had zin om te praten.
Na ongeveer een half uur reden we de parkeerplaats van de school op. Niemand maakte aanstalten om uit te stappen.
"Dus, Emily, wat gaan jij en Charlie doen voor jullie eerste jubileum?" vroeg Haley terwijl ze me aankeek.
Carley draaide zich om en wachtte ook op mijn antwoord.
Haley en Carley waren veel te betrokken bij mijn relatie met Charlie. Ik dacht dat ze gewoon geïnteresseerd waren, dus vertelde ik ze alles.
Ze waren allebei knap, cheerleaders, rijk, populair—noem maar op. Soms vroeg ik me af hoe ik überhaupt vrienden met ze was geworden. Het ene moment begon ik Charles Morrison te daten, en het volgende moment werd ik uitgenodigd voor alle coole feestjes.
"Ik dacht eraan om het simpel te houden. Misschien mijn kamer versieren met een grote ‘Happy anniversary’-poster, en dan later met elkaar naar bed gaan," zei ik schouderophalend.
Haley sloeg haar hand dramatisch tegen haar voorhoofd.
Natuurlijk was ze het daar niet mee eens.
"Schatje, je hebt al een heel jaar een relatie met de populairste jongen van school. Je moet groots uitpakken en iets leuks voor hem doen op school. Naar bed gaan kan daarna altijd nog," zei ze, terwijl ze met haar hand wuifde alsof het vanzelfsprekend was.
En als een idioot luisterde ik. Vooral omdat ze gelijk had. Charlie was mijn eerste... alles. En we weten allemaal hoe we ons voelen over onze eerste keer.
"Oké, wat vinden jullie dat ik moet doen?" vroeg ik nieuwsgierig.
Ze wisselden een gemene glimlach uit. Haley stond op het punt haar grote plan te onthullen, maar plotseling werden we onderbroken. Verderop verzamelden mensen zich in een kring —het leek op een vechtpartij.
"Eindelijk wat actie hier," zei Carley terwijl ze uit de auto sprong en naar de menigte rende.
Haley en ik keken elkaar aan en volgden toen.
"Kom op, het is vast je vriendje," zei ze terwijl ze zuchtend mijn hand pakte.
Charlie raakte altijd zonder reden in gevechten verwikkeld. Ik hoopte dat hij het deze keer niet was, maar ik volgde Haley toch. Toen we bij de menigte kwamen, kon ik niets zien. Ik probeerde te springen, op mijn tenen te staan—niets. Dus begon ik me een weg naar voren te banen.
Eindelijk kwam ik vooraan. En daar stond Charlie, met Adrian Mackey's shirt in zijn hand, en een kwade blik in zijn ogen. Adrian zag er verveeld uit.
"Ik daag je uit om dat nog eens te zeggen," zei Charlie, met een scherpe stem. Adrian rolde met zijn ogen, alsof het hem niets kon schelen.
Niemand begreep echt waarom Charlie zo'n hekel had aan Adrian Mackey. Ik had het Charlie een keer gevraagd, maar hij zei alleen maar dat het me niets aanging. Dus liet ik het gaan, ook al stoorde het me.
Toen, zonder verdere aankondiging, sloeg Charlie Adrian recht in zijn gezicht. De menigte hapte ontzet naar adem. Ik slaakte een vermoeide zucht en wreef over mijn nek, wensend dat ik ergens anders kon zijn.
Adrian gaf geen kik. Hij stond daar gewoon, raakte zijn wang niet aan, en reageerde helemaal niet. Charlie leek klaar om hem opnieuw te slaan, dus stapte ik naar voren en greep zijn arm om hem tegen te houden.
Ze staarden me allebei aan. Charlies ogen vroegen: Wat ben je in godsnaam aan het doen?, terwijl Adrians ogen gewoon… leeg waren.
"Hij is het niet waard," fluisterde ik tegen Charlie.
Adrian keek weg, zijn kaak gespannen en een trillend spiertje bij zijn oog.
"Laat me los," snauwde Charlie.
"Charlie, als je weer in de problemen komt, laat coach je niet meer spelen. Net als de vorige keer. Is dat echt wat je wilt?" fluisterde ik, terwijl ik probeerde kalm te blijven.
Hij aarzelde even en liet Adrian toen los.
Adrian trok zijn shirt recht en staarde boos naar Charlie.
"Dit is nog niet voorbij, freak," zei Charlie zacht, terwijl hij Adrian een duw tegen zijn schouder gaf.
Adrian zei geen woord. Hij gaf me alleen een blik die ik niet begreep, pakte zijn rugzak en liep weg—waarbij hij tegen mijn schouder botste toen hij passeerde.
Mijn schouder. Alsof ik hem niet net had gered.
Freak, inderdaad.
Charlie greep mijn hand en begon zich door de menigte te wurmen, me meeslepend van de parkeerplaats, de school door en rechtstreeks de conciërgekast in. Het was er klein en donker.
"Waarom deed je dat?" vroeg hij, zijn stem laag en boos, terwijl hij me tegen de muur drukte.
"Wat doen? Je redden van een domme actie... alweer?" Ik probeerde zijn gezicht aan te raken, maar hij ontweek me.
Ik rolde met mijn ogen.
"Je hebt me niet gered. Ik had het onder controle," zei hij, zijn stem gespannen.
"Oké, oké, het spijt me dat ik je ervan weerhield iemand te slaan. Kunnen we het er gewoon bij laten? vroeg ik, terwijl ik mijn armen om zijn nek sloeg.
Hij slaakte een diepe zucht en sloot zijn ogen. Ik leunde naar voren om hem te kussen, maar hij kuste me niet terug.
"Emily?" fluisterde hij, zijn lippen nauwelijks de mijne rakend.
"Ja, Charlie?" zei ik speels, terwijl ik me een beetje terugtrok.
"Ik denk dat ik dit niet meer kan," zei hij, zijn stem plotseling serieus.
Ik lachte, omdat ik dacht dat hij een grapje maakte. "Wat niet? De hele tijd ruzie zoeken met Mackey?" Ik keek naar zijn gezicht, op zoek naar een glimlach.
"Nee, ik bedoel ons. Ik denk dat ik niet meer met je kan daten, Em," zei hij, terwijl hij overal behalve naar mij keek.
Ik lachte.
Ik lachte omdat het wel een grap moest zijn.
Maar zijn gezicht was koud. Emotieloos.
Mijn handen vielen langs mijn zij. Ik voelde me leeg. "Meen je dat?" Mijn lach kwam er beverig uit en mijn maag draaide zich om.
"Ja," zei hij knikkend, nog steeds zonder me aan te kijken.
Zijn woorden ontnamen me de adem. Mijn hart bonkte zo hard dat ik dacht dat mijn knieën het zouden begeven.
"Je maakt het uit met me omdat ik je ervan weerhield iemand te slaan?" vroeg ik, het nauwelijks gelovend.
"Nee, eh..." Hij krabde aan zijn achterhoofd. "Ik had het je waarschijnlijk eerder moeten vertellen, maar ik heb gewoon geen interesse meer, Em. Ik voel niet meer hetzelfde als toen we begonnen. We zijn uit elkaar gegroeid." Hij haalde zijn schouders op.
Mijn mond viel open en er rolde een traan over mijn wang, die ik snel wegveegde. "We zijn uit elkaar gegroeid?" Ik duwde hem boos tegen zijn borst.
Hij keek naar mijn hand alsof ik hem had verbrand. Een blik die zei: Hoe durf je me aan te raken?
"Ja, Emily, dat zijn we. En eerlijk gezegd denk ik niet dat ik nu een relatie zou moeten hebben," zei hij, nog steeds mijn blik vermijdend.
Op dat moment kon ik de tranen niet meer tegenhouden. Ze bleven maar komen.
Begrijp me niet verkeerd—ik had wel nagedacht over hoe het zou voelen om het uit te maken met Charlie. Maar ik had me altijd voorgesteld dat het mijn keuze zou zijn, of misschien iets als een langeafstandsrelatie. Ik had nooit gedacht dat hij degene zou zijn die het uit zou maken. Ik dacht dat we misschien zelfs vrienden zouden blijven.
Ik had blijkbaar ook over alle andere mogelijkheden moeten nadenken
"Je kunt het niet zomaar op deze manier uitmaken met me." Mijn stem brak en klonk klein.
"Waarom niet?" zei hij zuchtend.
"Omdat we vandaag een heel jaar samen zijn, klootzak!" Mijn stem brak weer en het voelde alsof er een grote steen in mijn keel zat. Weer gleed er een warme, gênante traan over mijn wang.
"En?" vroeg hij, terwijl hij zijn schouders optrok, alsof het niets betekende.
"En?" beet ik terug met grote ogen.
"Emily, zelfs als we vijf jaar samen zouden zijn geweest, had ik het nog steeds uitgemaakt als—"
"Hou maar op,” onderbrak ik hem, terwijl ik mijn hand omhoog stak als een stopbord.
Ik greep een handvol van mijn haar en liet een rare, beverige lach gaan. Het klonk meer als huilen. Ik kon niet geloven dat dit gebeurde.
"Ik dacht dat we soulmates waren." De woorden kwamen er plotseling uit, nauwelijks hoorbaar, maar natuurlijk hoorde hij het.
"Zoiets bestaat niet," zei hij vlak en koud.
Ik staarde hem zo woedend aan dat ik mezelf bijna mijn handen om zijn nek kon zien leggen. Jezus, ik zou hem wel kunnen wurgen en zijn lichaam in deze walgelijke bezemkast willen achterlaten.
Maar nee. Ik ging niet naar de gevangenis voor het vermoorden van iemand die Charles heette. Mensen zouden waarschijnlijk denken dat ik iemands opa had vermoord.
"Ja, dat weet ik dus nu." Mijn hand graaide naar de deurknop, wanhopig verlangend om weg te komen, maar hij hield me tegen voordat ik hem kon omdraaien.
"Als ik jou was, zou ik me nu niet aanraken," zei ik, mijn stem laag en scherp.
"Nog één dingetje." Hij trok zijn hand terug alsof hij een hete kachel had aangeraakt.
"Wat? Wil je je hoodies en T-shirts terug?" Ik probeerde nonchalant te klinken, maar mijn hart bonkte in mijn keel.
"Die mag je houden. Het is alleen—Jennifer en ik zijn elkaar beter aan het leren kennen. Dus als je ons samen ziet, onthoud dan dat ik je niet heb bedrogen," zei hij, alsof dat me een beter gevoel zou moeten geven.
Dat deed het niet.
"Over welke Jennifer hebben we het hier?" vroeg ik, mijn stem gespannen.
Hij aarzelde even en zei toen zachtjes: "Duncan."
Mijn ogen werden groot. Ik staarde hem aan, niet wetend of ik wilde lachen of schreeuwen.
"Dat meen je verdomme niet," zei ik zachtjes, vooral tegen mezelf. "Je bedoelt je fucking ex?"
