Tijdloos de Zijne
Auteur
M. S. Maondo
Lezers
524K
Hoofdstukken
37
Ceylan Aslan, de dochter van een miljardair, keert terug naar de stad die ze zo wanhopig achter zich wilde laten. Gedwongen door haar vader om haar plek in het familiebedrijf in te nemen, moet ze nu haar pijnlijke verleden onder ogen zien—waar haar vreemdgaande ex en Liam, de beste vriend van haar broer die haar hart brak, nog steeds wonen. Ondertussen zit hotelmagnaat Liam Chase in een lastig parket. Hij heeft een contract met Aslan Consolidated nodig om zijn noodlijdende bedrijf te redden, maar dat vereist de goedkeuring van Ceylan, die nog steeds een mysterieuze wrok koestert. Terwijl de spanningen oplopen en geheimen aan het licht komen, is de vraag of Liam haar vergeving kan verdienen, of dat hun ingewikkelde verleden hen voor altijd uit elkaar zal houden?
Waar Ik Thuishoor
CEYLAN
Tijdloos de Zijne - Opnieuw verteld
Thuis.
Wie had gedacht dat zo'n simpel woord zoveel angst in me kon losmaken? Ik was er niet klaar voor om terug te komen. Om eerlijk te zijn, zou ik dat ook nooit zijn. En dat terwijl ik me in mijn hoofd al op deze dag voorbereidde sinds ik een jaar geleden in het vliegtuig naar Turkije stapte.
De CEO van Aslan Consolidated ging met pensioen. Ik zou onvermijdelijk mijn rechtmatige plek als COO van ons familiebedrijf moeten innemen. Maar ik had niet gedacht dat het zo snel zou gebeuren.
Ik wilde dat Dacey Aslan langer in dat kantoor zou blijven werken. Dan zou mijn broodnodige pauze van deze stad met een paar maanden worden verlengd. Was het maar makkelijk om mijn vader op andere gedachten te brengen als hij ergens zijn zinnen op had gezet.
Ik zag er vreselijk tegenop om weer in dezelfde stad te wonen als die twee mensen. Zij hadden mijn wens om mijn hart ooit nog voor een andere man open te stellen, compleet verpest. De eerste was Liam Chase. Hij was al sinds de middelbare school de beste vriend van mijn broer. Hij was ook mijn eerste liefde, én de man die ik het meest haatte van de hele wereld.
De tweede was Derek Blake. Hij was twee jaar lang mijn vriend. Hij zag onze relatie alleen maar als een zakelijke deal. Hij was me vreemdgegaan. Door hem was ik uiteindelijk weggelopen.
Nou ja, het lag niet alleen maar aan Derek. De plotselinge obsessie van New York met Liam had ook te maken met mijn behoefte om te vluchten.
Ik had genoeg van al die artikelen waarin hij als een geweldige man werd afgeschilderd. Ik wist wel beter: hij was de duivel zelve. Ik had gehoopt dat zijn vriendschap met mijn broer inmiddels wel voorbij zou zijn.
Ik had gehoopt dat Baris slim genoeg zou zijn om in te zien wat voor persoon Liam Chase werkelijk was. Dan had hij de banden met hem verbroken. In plaats daarvan waren ze nu meer dan ooit onafscheidelijk.
Er was een tijd dat ik Liam en Baris overal volgde. Maar nu niet meer. Niet nadat ik de fout had gemaakt om hen naar de universiteit te volgen. Ik verliet die plek met niets dan spijt.
Misschien had ik mijn broer voor hem kunnen behoeden, als ik Baris had verteld wat er was gebeurd. Maar hoe kon ik dat doen? Ik kon het niet eens opbrengen om de herinneringen aan die noodlottige dag terug te halen.
Ik maakte snel mijn hoofd leeg toen de slechte herinneringen weer naar boven dreigden te komen. Mijn telefoon trilde door een inkomende oproep. Het leek wel alsof mijn telefoon aanvoelde dat ik gered moest worden.
Ik zocht in mijn handtas en haalde het toestel tevoorschijn. Toen ik de naam op het scherm zag, verscheen er een glimlach op mijn gezicht. Het was Savannah Ross. Zij was de erfgename van de Ross Group en de meest geweldige beste vriendin ter wereld.
„Ben je er al?“
„Ik sta vast in de file, zoals ik je vijf minuten geleden al appte.“
Ik zat op de achterbank van Savvy’s zwarte SUV. Door het donkere glas keek ik naar de drukke wegen. „Ik mis Istanbul nu al.“
„Staan er dan geen files in Istanbul?!“
„Manhattan is veel erger.“
„Ik kan niet wachten om je te zien.“
Ik kon aanvoelen dat haar gezicht opklaarde. „Dit is het langste jaar van mijn leven geweest.“
Ik zuchtte. „Ik mis jou ook.“
Ik miste mijn ouders en mijn broer ook. We waren een paar maanden geleden nog samen geweest, maar helaas niet om een leuke reden.
Ik kon nog steeds niet geloven dat mijn opa er niet meer was. Zijn dood kwam heel plotseling. Oma werd gewoon wakker naast zijn koude lichaam.
Ik word tot op de dag van vandaag nog steeds wakker van haar gehuil. Ze had zoveel verdriet gehad. Hoeveel ik ook van hem hield, ik zou nooit kunnen begrijpen hoeveel pijn zij voelde.
Ik voelde me schuldig dat ik haar helemaal alleen achterliet in dat enorme landhuis. Ik zou me niet zo'n zorgen om haar maken als ze ermee had ingestemd om bij mijn ouders te komen wonen.
Ik kon haar er niet eens van overtuigen om naar het grote bedrijfs- en familiefeest te komen. Eigenwijsheid zat blijkbaar in de familie.
„Ik ben al weg van kantoor.“ Savvy's stem bracht me terug naar het hier en nu in de auto. „Ik ben misschien al thuis voordat jij er bent.“
De auto begon weer te rijden. „Het lijkt erop dat ik hier toch niet de hele avond vaststa.“
Mijn opluchting was van korte duur, want even later stond het voertuig weer stil. „Nu ik erover nadenk, ik denk dat ik hier voor altijd vaststa.“
Savvy’s chauffeur wierp me een verontschuldigende blik toe.
„Je hebt nog genoeg tijd om je klaar te maken.“
Ik haalde de telefoon van mijn oor en keek naar de klok. Zestien over vier. Ik had nog vier en een half uur.
Vier en een half uur totdat mijn vader zijn grote verrassing aan de wereld bekend zou maken. Vier en een half uur totdat ik gedwongen werd om weer fulltime in New York te wonen. Nog vier en een half uur totdat ik de huidige baan van mijn broer in het bedrijf zou overnemen. Daarna zou Baris de nieuwe CEO worden. Dan zou ik eindelijk zijn waar mijn vader me wilde hebben.
Door de files duurde de rit van JFK naar de Ross Tower twee keer zo lang als gepland. Ik zag het bekende gebouw met zijn vijfentwintig verdiepingen en uitstekende glazen zuilen. Het herinnerde me eraan dat niet al mijn ervaringen in deze stad slecht waren geweest.
„Mijn excuses voor de lange rit,“ zei de chauffeur terwijl hij de deur voor me opende.
„Dat is nergens voor nodig.“ Ik glimlachte geruststellend. „We weten allemaal dat het niet uw schuld is.“
Hij knikte en liep naar achteren om mijn koffer uit de achterbak te halen. „Ik help u wel om dit naar binnen te dragen.“
Ik schudde mijn hoofd. „Het lukt me wel.“
Ik pakte de tas van hem over en deed een nutteloze poging om hem op te tillen. „Zie je, hij is niet zo zwaar. Bovendien maken ze koffers met vier wielen, zodat zelfs vrouwen in nood geen hulp nodig hebben.“
Hij grinnikte en knikte.
„Dan ga ik nu weer verder.“
„Wacht!“
Met zijn hand op de deurklink draaide hij zich naar me toe. „Kan ik nog iets voor u doen, mevrouw Aslan?“
„Ik heb uw naam eigenlijk niet meegekregen.“
Ik wist zeker dat hij die niet had genoemd.
„Cole.“
Ik knikte. „Bedankt voor de rit, Cole.“
„Ik doe gewoon mijn werk, mevrouw.“
Eindelijk, ik ben er.
Ik stuurde Savvy snel een appje voordat ik naar de ingang liep. Een portier van middelbare leeftijd hield de glazen deur met chroom voor me open. Hij had bruin haar en droeg een zwarte jas.
„Welkom terug, mevrouw Aslan.“
De grote man groette me met een glimlach die zijn bruine ogen liet stralen.
„Dank je wel, Kane.“
Hij trok zijn wenkbrauwen op. Hij leek verbaasd dat ik zijn naam wist. Eerlijk gezegd wist ik het ook nog maar net. Savvy had me gebeld om te vertellen waar ik de sleutel kon halen als ik eerder was dan zij. Pas toen wist ik zeker hoe hij heette.
Vóór vandaag had ik hem pas twee of drie keer ontmoet. Dat was toen ik bij Savvy op bezoek kwam.
Ik liep de supermoderne lobby in. De ruimte was versierd in zwarte, bruine en gouden kleuren. Ik stopte voor de twee liften. Ze bevonden zich naast de rechthoekige balie van zwart graniet.
Eén van de liften stond al op de begane grond. Zodra ik binnen was en de deuren sloten, drukte ik op de knop voor de vijftiende verdieping.
Mijn telefoon trilde in mijn hand. Ik wist zeker dat het Savvy was die reageerde op mijn eerdere bericht. Maar dat was niet zo.
Ik hoop dat je bent gekomen. Je kunt me vanavond niet in mijn eentje met de zakenvrienden van Baba laten praten.
Mijn vingers bewogen snel over het toetsenbord voordat ik een antwoord naar mijn broer stuurde.
Ik ben er al.
En ik hoop dat je het niet bent vergeten. Ik wil Liam Chase absoluut niet in de buurt van het evenement hebben.
De lift maakte een ping-geluid. Ik haalde mijn blik van de drie bewegende stipjes op het scherm en keek naar mijn koffer.
Mijn hand pakte het handvat stevig vast.
Ik hoorde een vrolijke kreet voordat de deuren opengingen. Toen zag ik Savvy. Ze had haar werkkleding nog aan. Het was een crèmewit broekpak dat losjes om haar slanke lichaam zat.
Ze droeg bijpassende hoge hakken. Haar blonde, golvende haar was naar achteren vastgebonden in een nette paardenstaart.
„Ik zie dat je niet langer kon wachten,“ straalde ik, terwijl ik de lift uitstapte.
Savvy sloeg direct haar armen stevig om me heen in een dikke knuffel.
„Ik heb je zo erg gemist.“
„Ik jou ook.“
Ik deed enorm mijn best om mijn tranen in te houden.
Ze trok zich een stukje terug. Haar blauwe ogen stonden vol met tranen.
„Het spijt me dat ik niet op de begrafenis van je opa kon zijn.“
„Ik begrijp het hoor. Alles gebeurde zo snel: zijn dood, de begrafenis. Eén dag was voor jou niet genoeg om vrij te krijgen bij de Ross Group.“
„Toch voel ik me er niet minder schuldig door.“
Ze pakte de koffer en leidde me door de gang.
„Bedankt dat ik bij je mag logeren. Ik hoop volgende week mijn eigen plekje te vinden.“
Ik voelde me te oud om weer bij mijn ouders te gaan wonen. En intrekken bij Baris was echt de allerlaatste optie.
„Ik heb het je al gezegd: je mag hier zo lang blijven als je wilt. Het wordt net alsof we weer op de universiteit zitten.“
„Ja.“
„Wanneer komen je andere spullen?“
„Morgen komen er nog een paar tassen. De rest laat ik pas komen als ik een eigen woning heb gehuurd.“
„Laten we snel naar binnen gaan. Dan kun je me de jurk laten zien die je vanavond aantrekt.“
Ik stopte plotseling met lopen. „Oh, nee.“
Ze stond stil voor de mooie houten deur.
„Zeg me alsjeblieft niet dat je niets hebt om aan te trekken naar het twintigjarig jubileumfeest van je bedrijf.“
„Ik... ik heb inderdaad niks.“
„Ik bel mijn styliste wel. Ik vraag haar wel om een paar jurken te brengen.“
Ik zuchtte opgelucht. „Dank je wel. Je bent mijn redding.“
Ze grijnsde. „Graag gedaan.“
Ze pakte de deurklink en liet ons naar binnen gaan.
De woonkamer van haar appartement met twee slaapkamers was lila geverfd. Op de vloer lagen glanzende tegels die op spiegels leken.
Dit zou mijn thuis zijn voor de komende paar weken.
