Alpha Landon
Auteur
Midika Crane
Lezers
1,2M
Hoofdstukken
30
Hoofdstuk Een
Althea
Ik loop door het hoge gras. Het gras prikt en jeukt tegen mijn benen. Mijn dijen doen pijn van het lopen.
Landon komt dichterbij. Maar hij struikelt. Zijn enkel raakt verstrikt in een lange grasspriet. Hij valt voorover het veld in.
Elke keer dat ik hem zie, glimlach ik. Ik ben blij omdat we vrienden zijn. Maar ik heb ook diepere gevoelens voor hem. Ik heb deze gevoelens al vijf jaar.
Ik denk dat hij me alleen als een vriend ziet. Ik ben er vrij zeker van dat dat altijd zo zal blijven. Maar ik geniet nog steeds van elk moment dat we samen zijn. We zijn allebei nog steeds zonder partner.
Ik lach terwijl ik naast hem neerplof. Hij gaat rechtop zitten en wrijft over zijn voorhoofd. Hij kijkt me aan door zijn dikke bril. Hij geeft me een scheef lachje.
Zijn glimlach lijkt de wereld te verlichten. Het verlicht meer dan de grote zon die langzaam aan de hemel opkomt. Het gras beweegt om ons heen in de lichte wind. Het strijkt langs mijn bedekte armen.
'Je bent zo elegant,' zeg ik op een plagend toontje. Mijn gelach stopt. Hij strekt zijn dunne, lange benen voor zich uit. Hij draagt een korte broek. Dit is ongewoon voor dit tijdstip van de ochtend.
Zijn kleding is altijd een beetje vreemd. Maar ze zijn altijd van goede kwaliteit.
Landon klaagt vaak. Hij zegt dat hij niet zo sterk of knap is als de andere jongens van zijn school.
Hij is een beetje te mager. Zijn ogen kunnen soms leeg lijken. En zijn haar blijft nooit lang op één plek zitten.
Maar populair of niet, ik zie Landon als een heel vriendelijke, lieve jongen. Zijn trots hangt niet af van hoe groot zijn spieren zijn.
Dit is waar mijn beste vriend Landon en ik altijd afspreken. We ontmoeten elkaar in het grasveld aan de rand van het roedelgebied.
Vandaag lijkt hij echter niet enthousiast over wat er in het paleis waar hij woont is gebeurd. Meestal is het nieuws spannend en zorgt het ervoor dat we lachen.
In een paleis wonen lijkt een droom. Omringd zijn door kansen zoals Landon heeft, lijkt geweldig.
Maar het is zijn werkelijkheid. Soms wou ik dat ik zijn verhalen zelf kon meemaken. Jammer dat ik niet in een alfafamilie ben geboren zoals hij.
'Dus, ben je opgewonden voor vanavond?' vraag ik. Ik ben nieuwsgierig. Vanavond is zijn negentiende verjaardagsfeest. Het is de dag waarop hij mijn nieuwe alfa wordt. Hij zucht en kijkt over het veld.
Ik ken hem goed genoeg om te weten dat hij afgeleid is. En een afgeleid Landon is nooit een goed teken.
Jarenlang heeft hij uitgekeken naar deze dag. Ik kan het hem niet kwalijk nemen. Stel je voor dat je kunt doen wat je wilt. Stel je voor dat je een roedel leidt en sterker wordt.
Ik weet dat dit onze vriendschap zal veranderen. Zijn behoefte om een partner te vinden die hem helpt de roedel te leiden, zal dringender worden.
'Niet echt,' zegt hij zachtjes. Hij haalt een hand door zijn zachte bruine haar. Het valt over zijn voorhoofd. Ik heb altijd van zijn haar gehouden. Vooral van de manier waarop het glanst onder de warme zon.
Ik ben de enige die de paar strengen goudkleurig haar opmerkt die tussen de rest zitten. Ik zou niet zeggen dat ik geobsedeerd ben. Gewoon oplettend.
'Waarom niet? Dit is waar je van droomt sinds je op school zit,' zeg ik eerlijk. Hij heeft me altijd verteld dat hij op school werd gepest omdat hij mager en zwak was.
Iedereen vertelde hem dat hij nooit alfa zou worden. Ze zeiden dat hij te zwak is.
Dat soort gepraat doet hem veel pijn. Nu kan ik zien dat hij zich meer zorgen maakt en te veel nadenkt. Dat hoeft hij echter niet te doen.
'Ik ben geen alfamateriaal,' zucht hij. Hij plukt aan het gras naast hem. Ik kantel mijn hoofd. Dan schud ik het. Hij kan het niet menen. Ik kijk hoe hij een hoopje voor zich maakt.
Hij kent zijn weg in de roedel. Hij is in staat geweest er een te leiden sinds hij dertien werd. Zelfs zijn vader gelooft in hem. En zijn vader jaagt iedereen in deze roedel angst aan.
'Je weet dat je zult van gedaante verwisselen, toch? Denk aan iedereen die dat niet zal doen,' zeg ik. Ik zit voor altijd vast in mijn onhandige lichaam. En ik weet dat zodra hij van gedaante verwisselt, ik slechts een trieste herinnering aan zijn jeugd zal zijn.
Ik zie de meisjes al naar hem toe komen. Ze zullen een stukje van hun alfa willen. Ik zal aan de zijlijn zitten, onopgemerkt.
'Ja...' zegt hij langzaam.
'En als je alfa wordt, kan ik je vaker zien, toch?' vraag ik. Ik geef hem een stomp tegen zijn schouder. Landons vader is streng. Hij vindt het niet leuk dat Landon een meisje als vriend heeft.
Net zoals mijn vader Landons gezelschap voor mij niet waardeert. Sommige dagen wou ik dat mensen minder negatief tegenover ons zouden zijn.
Het is niet sociaal geaccepteerd voor jongens en meisjes om vrienden te zijn. Vooral niet op onze leeftijd. Een partner vinden zou onze belangrijkste focus moeten zijn.
'Natuurlijk, het is alleen... nou, mijn vader zei dat ik superdruk zal zijn. En zodra ik van gedaante verwissel, moet ik een partner vinden,' zegt hij zachtjes. Hij zucht diep. Ik voel een pijn in mijn hart.
Het doet nog steeds pijn om hem over partners te horen praten. Ik weet dat hij me niet wil kwetsen. Hij is gewoon nietsvermoedend.
De gedachte aan hem met een partner doet mijn hart zinken.
'Nou, dan moet je gewoon een partner vinden die het niet erg vindt dat we vrienden zijn,' zeg ik. Ik geef hem een glimlach. Hij knikt. We weten allebei hoe onwaarschijnlijk dat is. Zelfs als we het niet hardop zeggen.
'Je gaat me vergeten... als je je partner vindt,' zegt Landon zachtjes. Hij zet zijn bril af. Ik kan me geen leven voorstellen zonder mijn kleine Landon.
Ik kijk hoe hij de lens schoonmaakt met zijn shirt. Ik kan niet geloven dat hij ook maar een seconde zou denken dat ik hem ooit zou verlaten. Hij zal mij eerder verlaten voor een mooi meisje.
'Dat zal ik nooit doen, je bent mijn beste vriend,' houd ik vol. Hij glimlacht en woelt door mijn haar. Ik vind het heerlijk als hij dat doet. Ik geniet stilletjes van het moment.
'Goed. En jij bent de mijne,' zegt hij. Ik laat een diepe zucht ontsnappen. Jij bent de mijne.
'Dus je wordt mijn alfa,' zeg ik giechelig. Zijn donkerbruine ogen lichten op bij mijn woorden. Dat is het. Ik weet dat hij opgewonden is om alfa te worden. Hij kan het niet verbergen.
Hij zet zijn bril weer op. Het is een grote zaak. De Powerroedel wordt soms beschouwd als de leidende roedel. We hebben oorlogen gestopt. Of we hebben ze gewonnen.
'Nu moet je me gehoorzamen,' plaagt hij. Ik doe alsof ik teleurgesteld kreun. Dat klinkt eigenlijk niet zo slecht.
We zitten in stilte en kijken naar de opkomende zon.
Dit is mijn favoriete moment van de dag. Niet alleen omdat ik bij Landon kan zijn. Maar omdat alles zo open, zo vrij aanvoelt. Er is niemand in de buurt om ons te beoordelen.
Verder in de roedel zijn de dingen niet zo helder en kleurrijk. Legerkampen zijn een regelmatig gezicht binnen de Powerroedel.
'Heeft je vader al een partner voor je uitgezocht?' vraagt Landon plotseling. Ik ga achterover liggen. Ik bedek mijn gezicht met mijn handen. Natuurlijk heeft hij dat. Dat is het enige waar hij zich de laatste tijd druk om lijkt te maken.
Een aardige, fatsoenlijke partner die simpel en normaal is.
'Hij heet Jake. Hij is een totale klootzak. Hij gaat door meisjes heen alsof ze wegwerpbaar zijn,' zeg ik zachtjes. Hij is de zoon van de vriend van mijn vader. Mijn vader vertrouwt hem. Dus ik denk dat dat betekent dat ik geen inspraak krijg.
'Nou, ik denk dat ik maar moet gaan om me klaar te maken voor vanavond,' zegt Landon. Hij staat snel op en klopt zichzelf af. Ik wil niet dat hij weggaat.
Ik weet dat hij zich moet klaarmaken. Maar ik koester elk moment met hem. Een paar meer zouden geen kwaad kunnen.
Ik weet niet zeker of hij van streek is door wat ik zei. Maar hij vertrekt meestal niet zo plotseling.
Ik kijk hem na. Hij baant zich een weg door het hoge gras.
Ik zucht. Ik haal een hand door mijn dikke haar. Ik wou dat de tijd zou stilstaan. Ik wou dat Landon niet zou veranderen. Ik wou dat we geen partners hoefden te vinden.
Ik loop langzaam terug naar mijn huis. Straatgevechten zijn hier normaal. Sommige mensen kunnen hun vuisten gewoon niet thuishouden. Dus als ik er geen zie, ben ik verrast.
'Waarom is het zo stil?' vraag ik. Ik gooi mijn jas op een stoel. Mijn vader zit aan de eettafel. Hij eet het ontbijt dat mijn moeder voor hem heeft gemaakt heel snel op.
Ze zitten allebei in pluizige badjassen. Hun voeten steken in pantoffels. Ontbijt is een familieaangelegenheid. En het is een corvee. Hun saaie gesprekken worden snel vervelend.
'Iedereen maakt zich klaar voor de verjaardag van de zoon van de alfa,' zegt mijn vader. Hij pakt een krant. Ik duw mijn haar uit mijn gezicht en ga zitten.
Mijn vader weet precies wie het als alfa overneemt. Zijn afkeer van Landon is iets wat ik niet kan begrijpen.
'Hij is niet zomaar de zoon van de alfa, hij is Landon. En hij is mijn beste vriend,' snauw ik. Mijn vader rolt met zijn ogen en neemt een slok van zijn extra sterke koffie. Het is vroeg. Maar hij heeft de dag vrij van zijn werk.
Blijkbaar is Landons verjaardag een officiële feestdag.
Ik herinner me nog hoe we elkaar hebben ontmoet.
Mijn vader was nieuwsgierig waarom het paleis zo'n groot feest gaf. Landon werd zeven. Het festival was open voor het publiek. Mijn vader sleepte me mee. Toen ontmoette ik Landon.
We zijn beste vrienden sinds hij mijn hambroodje heeft gestolen.
'Ik weet zeker dat hij het niet erg vindt als je je nieuwe partner op zijn feest ontmoet,' zegt mijn vader. Hij kijkt toe terwijl ik een stuk toast van mijn moeder pak.
Ik eet alleen toast bij het ontbijt. Vooral als het bedekt is met boter.
'Ik ga niet met Jake paren,' zeg ik. Ik bijt in mijn boterige toast.
'Nee, niet Jake. Cyrus. Hij wil naar de Wisdomroedel, dus hij is slim,' kondigt mijn vader aan. Hij is duidelijk trots op zijn ontdekking. Geweldig. Weer een nerd die geobsedeerd is door de wetten van de natuurkunde.
Geweldig...
'Nee, bedankt.'
'Geef hem een kans, je zult hem leuk vinden,' zegt mijn vader. Hij geeft me een scheef lachje. Misschien als ik deze jongen ontmoet, laat mijn vader me met rust. En het is Landons verjaardag, niet de mijne.
Mijn vader is vastbesloten dat ik dit jaar een partner vind. Soms is het makkelijker om hem gewoon zijn zin te geven.
'Goed, oké. Kijk, Missy wil dat ik langskom om me klaar te maken,' vertel ik ze. Ik excuseer mezelf snel van het saaie gesprek. Ik pak mijn jas en ga naar buiten.
Sinds ik ben afgestudeerd, zijn mijn ouders minder streng over waar ik naartoe ga en wanneer. Godzijdank...
Het is nog vroeg. Maar ik ben mijn vaders houding over dit hele paringsgedoe zat. Ik begrijp dat hij wil dat ik met iemand succesvols paar. Maar ik zou inspraak moeten krijgen.
Tenslotte ben ik degene die de rest van mijn leven met hem moet doorbrengen.
Het is geen lange wandeling naar Missy. Ik heb mijn jurk daar eerder achtergelaten. Dus wat er ook gebeurt, mijn vader moest me laten gaan. Missy is een goede vriendin.
Ze heeft me op de middelbare school geholpen. Ook al kent ze me niet zo goed als Landon, ze is echt cool en makkelijk om mee te praten.
Haar huis is een schattig huisje met een goed onderhouden tuin. De tuin van mijn familie zit vol onkruid en klimplanten. Mijn moeder geeft de voorkeur aan koken boven tuinieren.
Ik loop het pad op en klop op de deur.
Missy doet open. Een grote glimlach staat op haar gezicht. Het maakt me een beetje nerveus. Ze trekt me naar binnen en slaat de deur achter ons dicht.
Ze sleurt me zo snel naar haar kamer dat ik nauwelijks de tijd heb om 'hoi' te zeggen tegen haar moeder. Haar moeder is aan het bakken in de keuken.
Ze is een heel opgewonden persoon. Ze hoopt ooit naar de Freedomroedel te verhuizen en een partner te vinden. Ze heeft niet het gevoel dat ze hier thuishoort. Ik kan het haar niet kwalijk nemen.
'Ik ben zo opgewonden,' gilt Missy. Ze sluit haar slaapkamerdeur achter ons. Ik ben altijd jaloers geweest op haar kamer. Hij is zo ruim en modern.
Ze ploft op haar bed. Ze pakt een glanzend tijdschrift onder haar kussen vandaan en slaat het open.
Ik ga naast haar zitten. Ik ben een beetje op mijn hoede. Missy bijt op haar lip en houdt het tijdschrift voor mijn gezicht. Ze wijst naar een foto van een meisje.
'Ik ga je haar zo doen,' verklaart ze. Ik raak mijn dunne zwarte haar aan. Ik vraag me af of het dat chique opgestoken kapsel überhaupt zal houden.
'Uh, ik denk niet dat dat gaat werken...'
'Oh, kom op, Althea, laat me het proberen,' smeekt ze.
Ik kreun terwijl ze een kam door mijn haar trekt. Ze haalt elke klit eruit.
Tegen de tijd dat ze klaar is, doet mijn hoofdhuid pijn. Mijn ogen tranen een beetje. Ik kijk hoe ze een paar kleine vlechtjes probeert te maken. Dan verandert ze van gedachten.
'Ik ontmoet mijn potentiële partner vanavond,' zeg ik terloops. Ik kijk hoe Missy's ogen groter worden. Haar ogen lichten altijd op van opwinding wanneer ik partners noem.
Ze is op de hoogte van de bedoelingen van mijn vader. Ze weet van mijn langdurige crush op Landon. Ze is ervan overtuigd dat we voorbestemd zijn om samen te zijn. Maar ik blijf haar vertellen dat het een gok is.
'Ik wist altijd al dat jullie twee bij elkaar zouden eindigen. Jullie kinderen zullen zo mooi zijn!' roept ze uit. Haar vingers spelen nog steeds met mijn haar. Mijn ogen worden groot. Seks met Landon? Daar heb ik niet veel over nagedacht.
Het idee zorgt ervoor dat ik ongemakkelijk wriemelt.
'Hij heet geen Landon. Hij heet Cyrus,' corrigeer ik haar. Mijn toon is vlak. Haar gezicht betrekt.
'Oh... maar jij en Landon... hij gaat er vanavond nog aantrekkelijker uitzien,' houdt ze vol. Ik rol met mijn ogen. Ze kent me. Ze weet dat ik persoonlijkheid boven uiterlijk waardeer.
Het feest begint na middernacht. Zodat Landon in de privacy van zijn eigen huis kan van gedaante verwisselen, omringd door zijn familie.
Hij probeerde me over te halen om mee te doen. Maar zijn vader heeft niet veel met me op. Bovendien zijn middernachtfeesten zo'n beetje normaal voor ons weerwolven.
'Dat betekent dat elke alleenstaande wolvin vanavond helemaal over hem heen zal zijn. Hij zal uiteindelijk vergeten dat ik besta. En tegen die tijd moet ik een partner vinden,' zucht ik. Ik friemelt aan de rand van mijn vingernagel.
Verder gaan van een crush die ik al jaren op Landon heb, zal niet makkelijk zijn voor mijn hart. Dus ik probeer mezelf mentaal voor te bereiden.
'Goed dat je beste vriendin een matchmakingexpert is die je dat feest niet laat verlaten totdat je je gevoelens aan die nietsvermoedende jongen hebt bekend,' verklaart Missy. Ze prikt een haarspeld in mijn haar met iets te veel kracht.
Ik krimp ineen. Ik bijt een reeks vloekwoorden in die ik graag zou laten vliegen.
De tijd zal het leren. Het lot zal zijn werk doen. Ik ben geen lid van de Purityroedel. Maar ik heb mezelf ervan overtuigd dat hij zal kiezen voor wie hij denkt dat het beste bij hem past.
Ik hoop alleen dat ik het ben...
