Wanneer de nacht valt: zo donker als sherry
Auteur
Nureyluna
Lezers
77,0K
Hoofdstukken
10
Hoofdstuk 1
SHERRY
Terwijl ik in de schone wachtkamer ging zitten, voelde ik me erg zenuwachtig.
Ik was in een van de beroemdste landhuizen van Engeland. De sfeer was vol ambitie, angst en de drang om te winnen. Mijn aanmelding was slechts een van de vele.
Maar wij waren de finalisten. We stonden klaar en wachtten op de kans om de persoonlijke lijfwachten te worden van de beroemde miljardair, Theodore Jefferson.
„Nu of nooit, Sherry,“ fluisterde ik tegen mezelf. Mijn Braziliaanse accent was sterker dan normaal terwijl ik de armleuning van de leren stoel vastpakte.
De man aan de andere kant van de kamer leek me te horen. Hij keek op en zijn bruine ogen ontmoetten de mijne, terwijl ik zenuwachtig aan mijn donkere mantelpakje trok. Zijn blik was intens, alsof hij me probeerde te doorgronden.
Hij was aantrekkelijk, merkte ik op met een kleine glimlach. Hij hield een map vast die op de mijne leek. Zijn korte haar en strakke kaaklijn maakten hem meer dan alleen een mooi gezicht. Hij was een mogelijke tegenstander.
Zijn blik was serieus maar niet onvriendelijk. Hij keek nieuwsgierig, misschien was er zelfs herkenning? Onze ogen ontmoetten elkaar en we bleven elkaar iets langer aankijken dan nodig was. Ik merkte dat ik glimlachte, en hij glimlachte terug. Een beetje vriendelijke concurrentie kon geen kwaad.
Hij stond op, waardoor zijn lange lichaam goed zichtbaar werd. Hij was gespierd en straalde een rustig zelfvertrouwen uit. Met stevige stappen liep hij door de kamer en ging naast me zitten.
„Hallo,“ zei hij, en hij stak zijn hand uit. „Ik ben Mick.“
Ik schudde zijn hand en voelde nog steeds de sterke energie die hij uitstraalde. Zijn handdruk was stevig en vol zelfvertrouwen. Hij was ofwel heel goed in het verbergen van zijn zenuwen, of echt ontspannen. Hoe dan ook, het was interessant.
„Sherry,“ antwoordde ik, blij dat mijn stem niet trilde.
„Leuk je te ontmoeten, Sherry.“ Micks stem was net zo warm als zijn ogen.
We raakten makkelijk aan de praat, alsof we elkaar al een tijdje kenden. Hij vroeg me naar mijn training en mijn favoriete plekken in Brazilië. Zijn woorden toonden echte interesse en waren een beetje vleiend, wat hielp om mijn zenuwen te kalmeren. Het gesprek verliep natuurlijk en er was een duidelijke vonk van aantrekkingskracht tussen ons.
Maar er was een grens die ik niet over wilde gaan: mijn geheim. Elke vraag leek er dichterbij te komen, wat me in een lastige positie bracht. Het lukte me om zijn vragen te ontwijken met vage antwoorden en halve glimlachjes. Hij had me echter beter door dan ik dacht.
„Je lijkt wat gesloten, Sherry,“ zei Mick uiteindelijk. Hij leunde achteruit in zijn stoel om me beter te kunnen bekijken. Zijn bruine ogen ontmoetten de mijne, warm en begripvol, terwijl hij eraan toevoegde: „We doen dit samen, weet je?“
Zijn woorden waren aardig, maar kwamen hard aan. Ik had gehoopt dat Mick niet zou merken dat ik dingen achterhield. Ik wilde niet dat hij door mijn professionele houding heen zou kijken. Maar dat deed hij wel.
„Ik heb vast te veel koffie op,“ flapte ik eruit, omdat ik aan zijn onderzoekende blik wilde ontsnappen. Ik wierp Mick een snelle blik toe terwijl ik opstond. „Neem me niet kwalijk.“
Mick keek verrast, maar knikte. Hij liet me haastig vertrekken naar het toilet. De stille ruimte bood me een moment van rust. De spiegel toonde mijn verhitte gezicht.
Ik plensde wat koud water in mijn gezicht. Ik sprak mezelf even kalmerend toe en herpakte mezelf voordat ik terugging naar de wachtkamer.
Maar toen ik terugkwam, was de wachtkamer leeg. Mick, mijn nieuwe vriend, was weg en zijn stoel was leeg. De moed zakte me in de schoenen. Had ik iets verkeerds gezegd?
Voordat ik kon bedenken waarom Mick was weggegaan, ging de deur van de wachtkamer open. Een scherpe stem doorbrak mijn gedachten.
„Sherry!“ De vrouw die binnenkwam straalde autoriteit uit. Haar smalle gezicht stond in een permanente frons. Ze stelde zich tijdens onze nogal koude handdruk voor als Iris. Ze leek niet erg blij om me te zien.
Zonder tijd te verspillen, beval ze: „Volg mij.“
Ik volgde haar de luxe wachtkamer uit en liep een lange gang met tapijt in. Dit was het. Dit was het moment waar ik op had gewacht. Het was tijd voor het gesprek dat mijn leven kon veranderen.
Het kantoor waar ze me mee naartoe nam, was net zo indrukwekkend als de rest van het landhuis.
Terwijl ik tegenover haar ging zitten, kwam Iris meteen ter zake. „Sherry was niet altijd je naam, of wel?“ Haar ogen toonden een mix van argwaan en nieuwsgierigheid. Haar hese stem verwees naar mijn geheim.
Ik bewoog ongemakkelijk op mijn stoel. Ze wist al meer over mij dan me lief was. „Het is een...“
Maar ze stak haar hand op en onderbrak me. „We hoeven het verhaal niet te horen. We weten het.“ Er klonk een vreemd soort vermaak in haar stem. Het paste niet bij haar strenge uiterlijk. „Je verleden... het toont kracht en doorzettingsvermogen. Dat willen wij. Je hebt de baan.“
Ze zei het zo terloops en nuchter, dat ik eerst niet zeker wist of ik haar goed had gehoord. „Zomaar?“
Een heel klein lachje verscheen in haar mondhoek. „Zomaar.“
Ik zei ademloos: „Dank u, Iris.“ Terwijl die woorden nog in de lucht hingen, knipperde ik de tranen weg die in mijn ogen opwelden. Het was me gelukt. Dit hoofdstuk, dit nieuwe begin, mijn eerste baan sinds ik besloot mijn verleden achter me te laten, was officieel van mij.
„Kom mee, Sherry,“ zei Iris terwijl ze opstond. Mijn lichaam gonsde nog steeds van het nieuws. De vlinders in mijn buik vlogen alle kanten op terwijl de oudere vrouw me voorging.
We verlieten het kantoor en stapten de uitgestrekte tuinen van het landhuis in. Groene grasvelden strekten zich voor ons uit, bezaaid met mooie bloembedden en chique vijvers. De pracht van het landhuis zat hem in meer dan alleen de gebouwen. Er hing een sfeer van luxe over het hele landgoed.
Aan de andere kant van de strakke tuin stond een klein gebouw. De eenvoudige charme ervan viel extra op door de overvloed van het grote landhuis. Het gastenverblijf zou mijn nieuwe woning worden, vertelde Iris me. Het was voor mij en de andere gekozen lijfwacht.
De sleutel die Iris me gaf, voelde zwaar van verantwoordelijkheid. Het was een herinnering aan het professionele leven dat ik net begon. Maar toen ik de verweerde houten deur openduwde, wachtte me de grootste verrassing tot nu toe.
„Mick?“
Daar stond hij. Zijn gespierde lichaam stak af tegen het middaglicht. Er hing een onverwacht gevoel van vertrouwdheid om hem heen. Een mix van verrassing, opluchting, spanning en... blijdschap overspoelde me. Het raadsel van zijn verdwijning uit de wachtkamer was opgelost. Hij was de andere gekozen lijfwacht. Aan de verbaasde glimlach op zijn gezicht te zien, leek hij net zo geschokt als ik.
```
```
