Belle Eiland 2: De allerliefste riviernimf
Auteur
C. Swallow
Lezers
44.0K
Hoofdstukken
25
Sophie, een eenzame riviernimf, bewaakt het weeshuis dat diep in haar moeras verscholen ligt. Haar wereld is gevuld met mos, krabben en stil water—maar in haar dromen fluistert voortdurend een Duisternis waaraan ze niet kan ontsnappen. Dan verschijnt Ezra, een zeemeerman-prins op jacht naar schatten, die in plaats daarvan haar ontdekt. Achter zijn charme gaan geheimen schuil, en zijn belofte om de hare te ontrafelen kan iets krachtigs ontketenen... of juist de vloek waar ze zo bang voor is bevrijden.
Tussen hartzeer en het lot in moet Sophie beslissen of het openstellen van haar beschermde wereld voor hem haar zal genezen of vernietigen. Kun je in de strijd tussen water en getij op liefde vertrouwen—of is het slechts de volgende storm die op uitbarsten staat?
Een Kostbare Vondst
SOPHIE
Vochtig. Mos. En kleine heremietkreeften. Ik stapel ze op elkaar voor geluk. Ik geef ze altijd een naam als ik dit doe.
„Juniper, om te genezen.“ Ik zet de eerste kreeft neer. „Goop, voor veiligheid. Keeper, om te verstoppen. Forest, voor beschutting. Kleine, kapotte en dode Nemphyus, een geschenk voor de God van de Dood.“ Vijf opgestapelde heremietkreeften – ze vallen er allemaal af. Ik draai me weg van de rand van het moeras, naar de leliebladeren en het kristalheldere water, terwijl ik het lichaam van een opgezwollen man vasthoud.
Dood.
Ik trek hem uit het water, en leg hem op het riet dat ik heb verzameld voor zijn rustplaats. Ik ben klein, maar mijn kracht is groot.
Hij ligt hier nu zodat de beestjes hem kunnen opeten, een landdier dat nu op het land rust.
„Welterusten,“ fluister ik terwijl ik wegzweef, de rivier verderop in, terug naar het moeras.
EZRA
Ze is het liefste wat ik ooit heb gezien. Ze heeft grote, amethistkleurige ogen.
Maar ze is ook kleine kreeften aan het opstapelen en fluistert kinderachtige verhaaltjes. Of misschien is het haar versie van een vloek of spreuk.
Dan draait ze zich om, en het volgende moment trekt ze mijn dode prooi uit het water, met een brutale welterusten. Het is opwindend. Het maakt mijn pik keihard.
Ze is heel vreemd.
Er groeien kleine hoorns uit haar hoofd, als een gewei. Haar lichtgroene haar is lang en bedekt met rivierbloemen. Maar ze heeft geen staart. Ze heeft zwemvliezen?
Wat in de Diepte…
Ze is geen zeemeermin.
Ze is iets anders.
Ik ben een erebos. Ik snoep graag van kleine zeemeerminnen, maar ik weet niet wat zij is, dus ik aarzel om te proberen haar te doden.
Mijn arme moeder zou teleurgesteld zijn in mijn intentie, maar mijn vader zou trots zijn op hoe ik mijn jagersinstinct omarm.
Mijn oor trilt als ik achter me een nepvogelgeluid hoor, mijn stam die me terugroept.
Mijn erebos-vrienden en ik waren op zoek naar avontuur buiten de oceaan, dus streken we hier in de buurt neer. Een spookachtig moeras in het binnenland.
Ik loop terug, geruisloos bij elke stap.
Eerst zie ik Merwyn bij een vuur loungen, terwijl zijn sirenevriendin zijn lul pijpt.
Ik rol met mijn ogen. Hij zit erover te pronken terwijl zijn doordringende blik over me heen glijdt.
Coraline stopt nooit met over hem te dwepen. In het begin was het schattig, maar nu is het gewoon irritant.
„Zuig je ooit iemand leeg?“ sis ik, terwijl ik ze allebei uitlach.
„Je bent een fucking maagd, en een prins – probeer me niet eens te pesten.“ Merwyn rolt op zijn rug en maakt allerlei geluiden voor de rest om te horen en te beantwoorden.
„Maagd?“ Ik probeer niet te snuiven. „Dat is wat ik wil dat mensen geloven, forellenlul. Cora likt de schubben van je ballen af.“ Ik grijns wanneer Merwyn haar van zich af gooit en rechtop gaat zitten om te inspecteren.
„Argh, ECHT NIET.“ Merwyn springt op en loopt weg, binnensmonds vloekend.
„Hebben jullie eten gevonden?“ vraag ik de anderen terwijl ze vanuit de mist naar voren komen, bleek en hongerig.
„Nee.“ Titan leidt hen terug door het riet, mijn rechterhand en beste vriend. „Maar we hebben wat mensen opgespoord die in een of ander moerashuis wonen, verderop langs de rivier. We zouden hen kunnen eten.“
„Ik ben sterfelijk bloed zat. Het is niet genoeg voor me.“ Ula komt naast me zitten, mijn andere beste vriendin, hoewel ze meer geniet van sirenes dan van erebos.
„Ik heb iets anders gevonden.“ Ik glimlach. „Een soort waterfee.“
„Een riviernimf?“ komt Merwyn meteen terug, snauwend. „Die bestaan niet eens, Ezra. Zie je nu dingen? We moeten terug naar de Diepte.“
„Ze had zwemvliezen en een klein gewei.“ Ik negeer hem en vertel hun wat ik zag. „En ze zong voor kleine kreeftjes.“ Hoe amusant.
„Heb je haar geproefd?“ vraagt Ula, bijna kwijlend.
„Nee. Ik weet niet of ze giftig is,“ prevel ik, terwijl ik bij mezelf bedenk dat het een mogelijkheid is.
„Fuck niet met riviernimfen.“ Merwyn gaat weer bij het vuur zitten en begint vers water voor ons allemaal in te schenken. „Ze hebben een stil temperament in de sprookjes die we leerden. Ze doden met een glimlach.“
„Dat doe ik ook,“ onderbreek ik. „Wat is je punt?“
„Vreemd is niet het juiste woord voor hen,“ voegt Titan toe, volwassener. „Koraalzeemeerminnen zijn vreemd, maar nimfen zijn niet zo. Ze zijn weer anders.“
„Waar heb je dit eigenlijk gehoord?“ sist Ula naar Merwyn.
„Vissenschool, natuurlijk.“ Cora probeert met Merwyn te knuffelen, maar hij is de romantiek zat en schuift weg op hun boomstam.
Cora kijkt bezitterig afkeurend en krult haar vingers in haar handpalmen, in een poging haar snel ontvlambare woede in te houden.
„Iedereen moet met één oog open slapen,“ onderbreekt Titan, terwijl hij gaat liggen met drie sirenes die tegen zijn zijden aan knuffelen. „Deze moerassen herbergen veel onvoorziene gevaren. Ezra, vergeet de nimf. Je hebt de plicht om in leven te blijven. Lily vermoordt me als je giftig bloed drinkt. En Eros zal ons allemaal doden. En stop met wegdwalen zonder een vriend.“ Titan is tien jaar ouder dan ik en mijn mentor, maar op momenten als dit wil ik de stam gewoon verlaten.
Hij is leuk wanneer we lol hebben, niet wanneer hij me de les leest over de fucking regels.
Ze volgen me altijd.
Ik wil hun gezelschap eigenlijk nooit.
Maar er is veiligheid in aantallen voor iedereen die ten prooi zou vallen aan mijn eetlust als ze me niet zouden afleiden van mijn natuur.
Mijn honger is bloederig, vraatzuchtig, en allesverslindend. De uithongering naar zeemeerminnenbloed drijft de meeste erebos tot rare manieren naarmate ze ouder worden.
Mij is verteld dat het verergert van jongvolwassenheid tot het volledig volgroeid zijn.
Het is mijn tijd om tot mijn bloei te komen.
Mijn vaders eigen verhalen over het afslachten over de zeeën zijn belachelijk leuk.
Ik lijk precies op hem. Met het geduld van mijn moeder.
Waarschijnlijk het enige lieve aan mij.
Ik haast me niet graag met mijn prooi.
Ik besluit dat morgenavond een goede keuze is.
Ik zal op de rivierbaby jagen wanneer ik er klaar voor ben.
Ze is duidelijk ook volwassen maar gedraagt zich als een simpele onschuldige… verbergt ze een moordenaarsinstinct?
Ik moet dat ook zien. Voordat ze dood is tussen mijn vlijmscherpe tanden.
