De Black Sun Academie 2: De volgende generatie
Auteur
R. J. Rogers
Lezers
16.9K
Hoofdstukken
34
Blaise Salvino moet samen met drie van haar voorbestemde partners, Gavin Dearil en de tweelingbroers Braeden en Carden Callaghan, haar vierde partner, Nox Quade, redden. Het probleem is alleen dat ze niet weten wie hem heeft meegenomen of waarom! In eerste instantie verdenken ze het S.C.D. (Supernatural Council Department), al weten ze niet precies waarom. Terwijl ze hun zoektocht voortzetten, beseffen ze echter dat anderen op de academie geheimen hebben, en dat iemand een monsterlijke vampier wil terugbrengen die vijfentwintig jaar voor de geboorte van Blaise door haar ouders en vrienden was vernietigd. Nu is de enige vraag: zullen ze Nox vinden voordat het te laat is?
Hoofdstuk 1: Een dans in het donker
NOX
Een pijnlijke kreun ontsnapt aan mijn lippen, waardoor de pijn in mijn hoofd nog veel erger wordt. Het kloppende ritme voelt alsof een zware drilboor op mijn hersenen beukt terwijl ik tegelijkertijd onder stroom word gezet.
Voorzichtig doe ik mijn ogen open, bang dat blootstelling aan licht mijn hoofd zal laten ontploffen. Terwijl ik de adem uitblaas die ik onbewust inhield, besef ik dat ik niet bang hoef te zijn voor licht. Waar ik ook ben, er is geen sprankje licht om me heen, of het nu natuurlijk of kunstmatig is.
De diepe duisternis drukt zwaar op me, en ik vraag me af of ik misschien alleen maar dacht aan het openen van mijn ogen, maar het nog niet heb gedaan; zo donker is mijn omgeving.
Ik sluit mijn ogen weer (denk ik), want het heeft geen zin om mijn best te doen om door de grote leegte te kijken waarin ik word vastgehouden, en ik probeer me te herinneren wat ik deed voordat ik flauwviel. Beelden van vurig rood, lang golvend haar en juweelachtige smaragdgroene ogen dansen door mijn hoofd.
Blaise was adembenemend mooi! We hadden net een dans beëindigd en liepen terug over de zwarte marmeren vloer van de balzaal waar het Harvest Ball werd gehouden. We namen plaats bij de rest van onze groep, naast Clover en haar Italiaanse Romeo, Jaxson.
Tegenover hen zaten de tweeling, Braeden en Carden. Als de pijn in mijn hoofd niet zo verschrikkelijk was, zou ik bijna lachen om de gedachte die net in me opkwam. Want op dit moment zou ik alles geven om Blaise of haar andere drie minnaars te zien (denk er de onbestaande lach bij).
De werkelijkheid van mijn huidige situatie dringt langzaam tot me door als de kou van de grond door mijn broek trekt, waardoor mijn lichaam begint te rillen. Ik denk dat ik op een betonnen vloer zit, maar door het gebrek aan licht kan ik dit niet met zekerheid zeggen.
Nu de kou echter tot in mijn botten trekt, vraag ik me af of ik niet in een of andere vriezer ben gestopt, wat de vraag oproept: What the fuck! Waar the fuck ben ik? Zijn Blaise en de anderen oké? En natuurlijk, wat the fuck is er gebeurd?
Mijn lichaam doet pijn als ik begin te bewegen, maar ik besef dat ik niet ben vastgebonden en mijn ledematen vrij kan bewegen. Met een beetje moeite til ik mijn rechterarm op en ga een paar keer met mijn hand door mijn haar terwijl ik probeer te begrijpen wat er in godsnaam aan de hand is…
BLAISE
Ik zal het nooit aan Clover toegeven, maar ik ben blij dat ze me heeft overtuigd om met haar naar het bal te gaan. Het Harvest Ball is ronduit magisch! Er ontsnapt een kreetje aan mijn lippen als ik de balzaal binnenstap, en mijn mond valt open van verbazing.
De kamer is versierd met gouden omlijstingen en enorme ramen, waardoor het licht van de volle maan in het schemerige interieur kan binnendringen. Maar dat is niet waarom ik zo verbaasd kijk. De hele kamer is omgetoverd tot een herfstbos!
Bomen met gouden, oranje en donkerrode bladeren staan langs de muren. Op de zwarte marmeren vloer liggen dezelfde gekleurde bladeren verspreid, samen met hooibalen, gedroogde maïsstengels en pompoenen. Ik voel me alsof ik naar een magisch elfenrijk ben getransporteerd!
Glimlachend zie ik Clover aan een van de vele tafels in de kamer zitten en ik loop naar haar toe.
Naast haar zit haar date, meneer de Italiaanse Romeo, Jaxson. Heel even vraag ik me af wat hun relatie is: zijn ze een stelletje, of gewoon vrienden… maar dan wordt mijn aandacht naar links getrokken als een paar van de knapste jongens die ik ooit in mijn leven heb gezien de kamer binnenstappen!
Braeden en Carden komen als eerste binnen, en ik kwijl een beetje als ze steeds dichter bij onze tafel komen, terwijl mijn hart hapert en dan sneller gaat kloppen. Als ik niet wist dat ze een eeneiige tweeling waren, zou ik me afvragen of ik dronken was en dubbel zag!
Mijn blik verschuift als ik een schaduw opmerk die direct achter de tweeling volgt. Nox is van top tot teen in het zwart gekleed, en ik grinnik als ik zie dat hij zijn kistjes naar een bal draagt. Bij het zien van hem moet ik nog steeds waarderend zuchten.
Begrijp me echter niet verkeerd, ze zijn allemaal om op te vreten! Alle drie de jongens hebben die stomme, sullige grijns op hun lippen terwijl ze voor me komen staan, wat ervoor zorgt dat mijn hart wild in mijn borstkas tekeergaat.
De muziek die uit het geluidssysteem van de DJ bij een grote trap druppelde, wordt uitgezet als het geluid van iemand die zijn keel schraapt door de speakers klinkt.
Braeden, Carden en Nox gaan zitten, en ik beland tussen Clover en Nox. Zowel Carden als Braeden ademen verrast in als we allemaal horen: „Goedenavond, allemaal.“ Ik kijk naar de tweeling, zelf ook verrast als ik hun vader Chris op de een na laatste trede van de eerder genoemde trap zie staan.
„De SCD wil Black Sun Academy bedanken dat we dit jaar het Harvest Ball mogen organiseren. De maaltijd zal zo meteen beginnen. Tot die tijd kunnen jullie genieten van de muziek van de DJ. Nogmaals, allemaal bedankt en geniet van jullie avond.“
Nox staat op terwijl de muziek langzaam luider wordt en steekt een hand naar me uit. „Wil je dansen, Blaise?“
Grijnzend knik ik snel en leg mijn hand in de zijne, waarna ik me door hem overeind laat trekken. Hand in hand lopen we naar de dansvloer, waar Nox me wegdraait en me vervolgens naar zich toe trekt om me tegen zijn borst te wiegen.
Terwijl hij naar mijn oor leunt, hoor ik hem fluisteren: „Je ziet er echt prachtig uit.“ Ik draai mijn hoofd zodat ik in zijn ogen kan kijken en glimlach, voordat ik mijn lippen op de zijne druk voor een zachte, onschuldige kus.
Samen zwieren we een paar keer de kamer rond, en net als het liedje ten einde loopt, zie ik Gavin tussen de andere professoren rondlopen. Bij de aanblik van hem gaat mijn hart sneller kloppen. Ik heb niet eens door dat ik naar hem toe begin te lopen, totdat ik een ruk aan mijn hand voel wanneer Nox me in de tegenovergestelde richting trekt.
Als ik over mijn schouder kijk, zie ik dat Gavin zijn kaken op elkaar klemt en subtiel 'nee' schudt om me te vertellen dat ik niet naar hem toe moet komen. Met een klein knikje van mijn hoofd blijf ik Nox volgen, die ons terug naar de tafel leidt. Zodra we gaan zitten, brengen obers eten naar onze tafel.
De gesprekken zijn gezellig terwijl we eten, maar dan gaan plotseling de lichten uit.
Iedereen is even muisstil van schrik, maar omdat de stroom niet meteen terugkeert, beginnen mensen te praten en zich af te vragen wat er aan de hand is. De deuren van de balzaal lijken plotseling naar binnen te imploderen, waardoor gegil en gekrijs door de kamer klinkt.
„Wat is er aan de hand?“ roep ik terwijl ik voel dat iemand mijn hand vastpakt. Het is moeilijk te zien in de duisternis waarin we zijn gedompeld, maar ik herken de kracht van Braedens vingers die zich met de mijne verstrengelen.
Er klinkt een gevecht in de buurt van waar Nox zat, en zorgen nestelen zich in mijn maag, wat me aanspoort om te kijken of hij in orde is. Maar voordat ik naar hem toe kan gaan om te zien of het goed met hem gaat, schiet er pijn door mijn nek.
Mijn hand schiet naar de plek die steekt, maar ik ben sprakeloos, waarna ik alle controle over mijn lichaam verlies en mezelf tegen de koele marmeren vloer voel zakken.
„Oef,“ kreun ik als ik weer bijkom. Ik merk dat de lichten weer aan zijn en helderder zijn dan voordat ze uitgingen, waardoor ik ineenkrimp van de felheid. Langzaam krabbel ik overeind en kijk om me heen om het tafereel voor me in me op te nemen.
Mensen hangen bewegingloos over de eettafels, of liggen verspreid over de vloer. „W-w-wat is er gebeurd?“ vraag ik terwijl ik mijn blik over mijn vrienden laat glijden, die ook allemaal langzaam weer bijkomen.
„What the hell?“ gromt Braeden, terwijl Carden kreunt en Clover jammerend 'auw' roept. Ik besef dat we allemaal onbewust over de zijkant van onze nek wrijven, en ik loop naar Clover toe.
Als ik naar haar nek kijk, zie ik dat ze een kleine rode, geïrriteerde cirkel heeft, ongeveer vijf centimeter boven haar sleutelbeen. Ik wend me tot Carden en beweeg hem zodat ik de zijkant van zijn nek kan zien, waar natuurlijk precies hetzelfde teken op staat.
Ik schuif een beetje op en vraag dan aan Braeden om naar mijn nek te kijken. „Zie je een kleine rode cirkel?“ Ik draai me om zodat ik in zijn ogen kan kijken en zie hem knikkend bevestigen. „Uhm, we hebben allemaal precies dezelfde tekens in onze nek! Wat is er in godsnaam gebeurd?“
Anderen in de kamer worden nu ook wakker, en ik kan de verwarring in hun ogen zien flakkeren. Als ik naar onze kleine groep kijk, voel ik een soort trekkracht, alsof mijn intuïtie om de een of andere reden mijn aandacht probeert te trekken. Er klopt iets niet. Maar wat?
Even spreek ik mijn zorgen niet uit, maar laat ik mijn ogen rusten op elk van mijn vrienden: Carden en Braeden naast me, Clover en haar man tegenover me, en zelfs Gavin, een paar tafels verderop.
Angst begint in mijn buik te draaien als ik besef wie ik niet zie bewegen tussen mijn vrienden. „Eh, heeft iemand Nox gezien?“
Bezorgdheid overspoelt me, want hij zou me niet zomaar achterlaten. Zeker niet na wat er net is gebeurd, toch? Nee! Waarom twijfel ik eigenlijk aan zo'n gedachte?
Ik schud mijn hoofd om me van die gedachte te ontdoen en bijt zenuwachtig op mijn onderlip, want ik weet niet zeker hoe ik het weet—ik weet het gewoon. Er is iets met hem gebeurd. Nox is weg! Maar wie in godsnaam heeft hem meegenomen en waarom?
