Gebroken
Auteur
Evelyn Miller
Lezers
🔥20,1M
Hoofdstukken
32
Wanneer Lily ontdekt dat haar vriendje in de zomer voor haar laatste jaar vreemdgaat, is dat de zoveelste tegenslag in haar toch al teleurstellende leven. Dan ontmoet ze Mason, die net zo gebroken lijkt, maar met een andere reden. Samen maken ze de zomer speciaal en werken ze een bucketlist met beloftes af die ze zweren niet te breken... en misschien ontstaan er onderweg wel gevoelens. Maar hun zomerliefde loopt uit op een ramp, wanneer Lily en Mason zich realiseren dat ze van rivaliserende scholen komen en in rivaliserende teams spelen. Erger nog, een tragisch ongeluk zet hun prioriteiten in perspectief. Kunnen Lily en Mason een manier vinden om samen te zijn, en zullen hun vrienden - en de ultra competitieve sportteams - hen toestaan hun happy end te vinden...?
Leeftijdsclassificatie: 18+
Bedrieger
LILY
Ik kan niet geloven wat ik zie. Oliver, met zijn haar in de war van de seks en zonder shirt. Leah staat trillend in haar beha en onderbroek achter hem. Mijn vriend en mijn beste vriendin.
Een ijskoude woede komt over me heen, en het enige wat ik kan uitbrengen is: 'Hoe lang al?'
'Dit is de eerste keer,' zegt Olly.
'Zes maanden,' zegt Leah tegelijkertijd.
Olly en ik waren twee jaar samen, en zes maanden daarvan heeft hij me bedrogen, met haar. Ze kijken allebei bang, alsof ik zo een mes uit de keuken ga pakken om de lul van die bedrieger eraf te snijden.
Misschien zou ik dat moeten doen, denk ik, maar in plaats daarvan vertrek ik zonder nog een woord te zeggen.
Ik ren zijn huis uit, stap in mijn auto en rijd zonder na te denken weg, tot ik aankom bij mijn favoriete hardlooproute aan de rand van de stad. Dan begin ik gewoon te lopen, zonder me er druk om te maken dat ik nog steeds een jurk en sandalen draag.
Ik ben halverwege het meer, helemaal alleen tussen de bomen, als ik mezelf eindelijk toesta om te huilen. Twee jaar heb ik verspild aan die leugenachtige klootzak. Mijn hele leven voelt als een leugen. Wat een rotmanier om de zomer te eindigen.
Ik zit midden in een huilbui als ik een bocht in het pad neem en plotseling stilsta.
Daar, ongeveer zes meter verderop, komt een jongen volledig naakt uit het water.
Even stopt mijn brein met werken. Hij is lang, minstens een meter negentig, en heeft brede schouders, zijn huid is goudbruin van een zomer vol zon. Water loopt over zijn sterke spieren, van zijn schouders naar zijn harde buik, en lager...
O mijn god, ik sta te staren.
'Sorry!' zeg ik, mijn stem klinkt hoger dan normaal.
Hij kijkt verrast op, en legt dan zijn handen over zijn kruis. 'Hier is normaal nooit iemand!'
Ik bedek mijn gezicht met mijn handen. 'Ik had niet moeten...' Ik stop met praten, niet zeker over de manier waarop ik die zin moet afmaken. Ik had hier niet moeten lopen?
'Gooi die short eens naar me toe,' zegt hij.
Ik kijk naar beneden en zie een rode hardloopshort op een rots liggen, met zijn schoenen en sokken ernaast. Nadat ik die naar hem toe heb gegooid, draai ik me om.
'Ik, eh... Ik wilde je niet storen... tijdens je bad?' zeg ik zachtjes.
Hij lacht. 'Ik ga normaal gesproken thuis in bad, dank je. Ik was aan het zwemmen na het hardlopen.'
'Naakt?'
'Er zijn meestal geen gluurders.'
'Ik ben geen gluurder! Je zou hier niet naakt moeten zwemmen, het is een openbare...'
Ik draai me om, zodat ik hem aan kan kijken, maar kan de juiste woorden niet vinden. Hij loopt naar zijn schoenen, met zijn short aan, maar nog steeds geen shirt. Hij gaat op de rots zitten om zijn schoenen aan te trekken. Zijn grote armspieren bewegen terwijl hij ze vastmaakt en water druipt van het bruine krullende haar dat net boven zijn heldere groene ogen hangt. Als hij klaar is, kijkt hij naar me op en glimlacht, helemaal niet gestoord door het feit dat een vreemde hem net naakt heeft gezien.
'Zware dag, prinses?'
Zijn vraag verrast me. 'Wat?'
'Je ziet eruit alsof je hebt gehuild.'
'Nee, het gaat prima,' zeg ik snel.
'Je ziet er niet prima uit,' zegt hij.
Ik kijk terug over het pad, plotseling overweldigd door alles—de breuk, de schaamte, het feit dat ik net een erg knappe jongen naakt heb gezien. 'Ik kan maar beter gaan,' zeg ik.
'Ik ben een goede luisteraar,' zegt hij en klopt op de rots zodat ik naast hem kan zitten. 'Vertel me wat er aan de hand is.'
'Waarom zou ik dat met een vreemde bespreken?'
'Vreemde? Je hebt me naakt gezien. Bovendien zijn vreemden de beste geheimhouders.'
Hij heeft misschien gelijk. Ik kan het niemand vertellen die ik ken. Olly is de populairste jongen op school. De anderen zullen geen medelijden hebben omdat hij me heeft bedrogen, ze zullen alleen maar denken dat ik zwak ben omdat ik het zes maanden heb laten gebeuren. Het zou fijn zijn om het hardop te zeggen zonder angst voor groot drama om me heen. Wat maakt het ook uit.
'Ik heb net mijn vriend van twee jaar betrapt op vreemdgaan met mijn beste vriendin,' zeg ik snel.
Hij fluit. 'Dat is pittig.'
Ik begin heen en weer te lopen voor hem. 'Het is al zes maanden aan de gang!' schreeuw ik.Ik schop tegen een steen en heb er meteen spijt van als pijn door mijn grote teen schiet. 'Ik snap het niet. Het is niet alsof ik geen seks met hem had!' Ik schud mijn hoofd. 'En mijn beste vriendin...' fluister ik, terwijl ik naast de onbekende jongen ga zitten. 'Je gaat me hier niet vermoorden, toch?' vraag ik, hem niet vertrouwend. 'Ik kijk naar true crime shows.'
Hij lacht. 'Ik ga je niet vermoorden.'
'Het laatste jaar gaat rot worden,' klaag ik, terwijl ik mijn knieën naar mijn borst trek.
'Je zit op Ridgewood, toch?' vraagt hij.
'Ja...' zeg ik en vraag me af hoe hij me kent. Ken ik hem?
Met een speelse glimlach wijst hij naar zichzelf en zegt: 'Greendale.'
Net toen ik dacht dat dit niet ongemakkelijker kon worden, blijkt de naakte, knappe jongen naar mijn rivaliserende middelbare school te gaan...
'Dus we zouden NIET moeten praten.'
'Klopt,' zegt hij. 'Grote vijanden en zo.'
'Hoewel, misschien maakt het niet uit—ik kan net zo goed ver weg verhuizen na wat er vandaag is gebeurd.'
'Ik zou het jammer vinden als onze staat zo'n mooi meisje zou verliezen door de fout van een klootzak.'
Is hij aan het... flirten? Ik negeer het. 'Ik weet gewoon niet met wie ik hierna op school nog kan praten.'
'Je moet toch andere vrienden hebben?' vraagt hij.
'Ja. Maar mijn beste vriend Harry zit in het footballteam met Olly en zal waarschijnlijk niet meer met met me praten. Ava is misschien nog steeds mijn vriendin.' Ik zucht.
'Wacht even—Olly? Je bedoelt toch niet Oliver Kingsley?'
'Ken je hem?' vraag ik en draai me om zodat ik de onbekende jongen echt aan kan kijken, en ben verrast door de mooie groene kleur van zijn ogen.
'We zijn nogal grote vijanden.' Hij trekt een gezicht.
'Ben jij Mason Cooper?' Ik frons en bekijk hem van top tot teen. Ik had hem niet herkend zonder helm.
'Jep! Greendales versie van Oliver Kingsley. Maar een betere quarterback en knapper.'
'Bedrieg jij ook je vriendin?'
'Het is geen bedriegen als je geen vriendin hebt.'
'Nee, gewoon stom.'
Hij haalt zijn schouders op.
'Wow, dus we zouden ECHT niet moeten praten,' zeg ik. 'Het zou Oliver gek maken.'
'Ik bedoel, is dat niet een goede zaak? Je neemt wraak door te praten met de jongen die je ex vorig jaar in elkaar heeft geslagen.'
'Het gevecht was gelijkspel,' zeg ik, Olly uit gewoonte verdedigend.
Mason snuift. 'O, alsjeblieft! Jullie hele school haat mij omdat hij drie wedstrijden heeft gemist nadat ik hem in elkaar heb geslagen.'
'Oké, misschien heb je gewonnen. En misschien ben ik daar nu blij om,' zeg ik met een kleine glimlach.
Ik kijk naar mijn voeten. 'Je wilt waarschijnlijk niet al mijn persoonlijke problemen horen,' zeg ik zachtjes.
'Ben je mal? Ik vind het heerlijk om te horen hoe erg Oliver het heeft verkloot,' lacht Mason. 'En ik kan wel wat afleiding gebruiken.'
'Waarvan kan je wel wat afleiding gebruiken?' vraag ik voordat ik mezelf kan tegenhouden.
'Het leven.' Hij zucht.
Ik trek een wenkbrauw op. Wat zou dat kunnen betekenen?
'Jij bent Lily, toch? De cheerleader?' vraagt hij en verandert daarmee van onderwerp.
'Dat ben ik.' Hoewel ik er aan denk om te stoppen met het team als school begint.
'Ik haat het. Ik ben alleen lid geworden omdat Leah... O god, in hetzelfde team zitten als Leah— dat kan ik niet aan. Ik zal haar bij elke kans in haar gezicht willen slaan,' klaag ik, en Mason lacht.
'Het is niet grappig,' snauw ik.
'Dat is het niet,' beaamt hij snel. 'Ik lach omdat ik dacht dat je stil was.'
Ik pers mijn lippen op elkaar en kantel mijn hoofd opzij.
'Ik heb je eerder bij wedstrijden gezien. Je praatte nooit echt met de anderen,' legt hij uit.
'Omdat ze allemaal stom zijn!' schreeuw ik, en hij lacht weer omdat hij het met me eens is.
'Hoe zit het met jou? Wil je wat geheimen delen of een grote emotionele inzinking hebben om me beter te laten voelen?' vraag ik.
'Misschien de volgende keer.' Hij knipoogt.
'Volgende keer?' Mijn wenkbrauwen schieten omhoog van verbazing.
'Ik moet gaan. Maar je kunt me een berichtje sturen als je wilt praten,' zegt hij, me een zwarte iPhone aanreikend.
Ik kijk naar de telefoon en dan terug naar hem. Meent hij dit?
'Je hoort je nummer in te voeren,' zegt hij, en ik rol met mijn ogen en typ mijn nummer in.
'Bedankt voor het luisteren,' fluister ik terwijl ik de telefoon teruggeef.
'Altijd, prinses.' Hij glimlacht verdrietig, schopt tegen een steen met zijn sneaker terwijl hij wegloopt.
Ik kijk hem nog steeds na als mijn telefoon trilt. Het is een berichtje van hem.
555-465-9987
Hoi, ik ben het, je naakte therapeut.
Ik lach en bewaar zijn contact als M. Ik wil de naam Mason Cooper niet eens in mijn telefoon hebben.
Als ik die avond thuiskom, schop ik mijn schoenen uit en laat me op de bank vallen.
Eigenlijk zou ik Ava moeten bellen. Ze is mijn beste vriendin en ik hou van haar, maar ze is ook zo dramatisch en daar heb ik nu weinig zin in.
Ik denk erover om mijn ouders te bellen, maar wat heeft het voor zin? Ze zullen niet opnemen.
Het voelt alsof ze tegenwoordig vaker weg zijn voor zaken dan dat ze thuis zijn.
Ik denk dat ik in slaap ben gevallen, want ik word wakker van mijn telefoon die overgaat. De tijd op het scherm zegt twaalf uur.
'Hallo?' antwoord ik, mijn stem zwaar van de slaap.
'Heb ik je wakker gemaakt?' Een mannenstem komt door.
Ik trek mijn telefoon terug om 'M' op het scherm te zien. 'Mason?' vraag ik en ga rechtop zitten op de bank.
'Kijk, het spijt me. Ga maar weer slapen,' zijn stem klinkt zacht maar gespannen.
'Wil je langskomen om pizza te eten?' bied ik aan, en herinner me dat we er een in de vriezer hebben.
Er valt een stilte, en ik controleer of hij niet heeft opgehangen.
'Wat voor soort?' antwoordt hij uiteindelijk.
'Pepperoni.'
'Stuur me je adres.'
Ik trek snel mijn telefoon van mijn oor en stuur hem de locatie.
'Ik ben er zo, prinses,' zegt hij bijna meteen nadat ik op verzenden heb gedrukt.
'Tot zo,' fluister ik terwijl ik de bevroren pizza in de oven gooi.
Lieve hemel. Wat ben ik in godsnaam aan het doen? Waarom nodig ik Mason Cooper uit bij mij thuis? Als Harry, of iemand van school erachter komt, wordt mijn leven een hel.
Mijn interne paniek duurt niet lang als Mason een berichtje stuurt dat hij buiten staat.
Ik open de voordeur en vind hem op mijn veranda in een zwarte capuchontrui en basketbalshort.
Hij duwt de capuchon naar achteren en zijn krullen vallen op zijn voorhoofd, boven zijn elektrisch groene ogen.
Hoe kan hij de meest casual outfit mogelijk er zo goed uit laten zien?
'Dat was snel,' zeg ik zachtjes.
'Ik woon twee straten verderop.' Hij glimlacht half terwijl ik de deur verder opendoe zodat hij binnen kan komen.
'Dusss...' begin ik terwijl we naast elkaar aan het aanrecht zitten met de pepperoni pizza tussen ons in.
'Voel je je al beter?' vraagt hij en pakt een punt.
'Ja,' antwoord ik eerlijk. Huilen en slapen leken te helpen.
'Ik ben nu meer boos dan verdrietig,' voeg ik toe en neem een hap van mijn punt.
'Je leek al behoorlijk boos daarvoor.' Hij glimlacht naar me.
Hij heeft een mooie glimlach, maar het bereikt zijn prachtige ogen niet.
'Jij leek... verdrietig,' zeg ik. 'Is er iets waar je over wilt praten?'
'Ik word liever gewoon afgeleid.' Hij zucht. Hij ziet er moe uit, en niet alleen omdat het na middernacht is.
'Wil je gaan zwemmen?' vraag ik en sta op terwijl ik mijn pizza opeet. 'Ik heb een zwembad.'
'Ik heb geen zwembroek meegenomen. Hoewel je al weet dat dat voor mij geen probleem is,' zegt hij met een grijns.
'Dat dacht ik al...' zeg ik en bijt nerveus op mijn lip.
'Wat denk je ervan, prinses?'
'Um... Ik heb nog nooit naakt gezwommen,' zeg ik snel.
'Echt waar?' Hij staart me aan met zijn mond open.
'Al mijn vrienden wel, maar Olly zei altijd dat het me een slet zou laten lijken,' zeg ik zachtjes en voel hoe ik bloos.
'Hij is een idioot.' Mason snuift en rolt met zijn ogen. 'Kom dan, prinses.' Hij glimlacht en staat op.
'M-meen je dat?' vraag ik en kijk hem met grote ogen aan.
'Ik beloof dat ik niet zal kijken.' Hij lacht. 'Laten we een beetje leven.'
Als we eenmaal buiten aan de rand van het zwembad staan, krijgen mijn zenuwen me bijna te pakken.
'Je zult echt niet kijken?'
'Ik heb een belofte gedaan, toch?'
'Je gaat het toch aan niemand vertellen?' voeg ik toe en draai mijn hoofd om hem aan te kijken.
'Wat, zeggen dat ik naakt heb gezwommen met iemand van Ridgewood? Dat zou sociale zelfmoord zijn, en ik wil eigenlijk van mijn laatste jaar genieten.'
Ik haal diep adem en sluit mijn ogen terwijl ik naar de rits op de achterkant van mijn jurk reik.
Ik worstel om hem te bereiken en snuif. Ik sta op het punt hem gewoon over mijn hoofd te trekken, maar in plaats daarvan voel ik Masons vingers zachtjes mijn blote huid raken, dan ritst hij langzaam mijn jurk open.
Ik laat hem op de grond vallen bij mijn voeten. Masons handen raken het midden van mijn rug aan, wat me kippenvel geeft, dan realiseer ik me dat hij mijn nauwelijks aanwezige strapless beha losmaakt.
Zodra mijn bh zich bij mijn jurk heeft gevoegd, haal ik nog een keer diep adem en schuif mijn slipje uit.
Ik kijk naar links om Masons blote, harde borst te zien. En die buikspieren... Wat voor intense work-out routine heeft hij?
Hij moet voelen dat ik naar hem kijk, want hij lacht. 'Je kijkt.'
Mijn ogen schieten terug naar zijn gezicht terwijl het mijne rood wordt als een tomaat. 'Ik heb nooit beloofd dat niet te doen.'
'Goed punt.' Trouw aan zijn woord houdt hij zijn ogen gericht op het zwembad voor ons, maar zijn glimlach ziet er eindelijk echt uit.
'Klaar, prinses?' vraagt hij.
'Klaar,' zeg ik en pak zijn hand.
'Drie, twee, een,' telt hij zachtjes af voordat we in het koele water springen.
