The Unchosen Path (Nederlands) Book 2
Auteur
Madelyn Jane
Lezers
43.1K
Hoofdstukken
20
In een wereld waar liefde en overleven met elkaar verweven zijn, wordt de gepassioneerde relatie tussen Ada en Cayden op de proef gesteld. Van geheime stallen tot de gevaarlijke reis naar Kilcoran, hun band wordt op de proef gesteld door maatschappelijke afkeuring, een onverwachte zwangerschap en gewelddadige bedreigingen. Terwijl ze deze uitdagingen het hoofd bieden, worden Ada's kracht en Caydens onwankelbare toewijding tot het uiterste getest. Zal hun liefde de storm doorstaan, of zullen de schaduwen van hun verleden hen uit elkaar scheuren?
Hoofdstuk Een
Boek 2
ADA
Ongeveer twee uur later hoorde ik voetstappen dichterbij komen. Ik durfde niet over de rand van de houten balk te kijken. Stel je voor dat het niet een van onze mannen was?
Ik keek om me heen naar iets om mezelf te verdedigen, maar besefte dat ik weer eens niets had meegenomen. Blijkbaar had ik de afgelopen maanden weinig bijgeleerd.
De voetstappen stopten en het werd even doodstil.
'Voor één keer heb je naar me geluisterd.' Caydens gezicht verscheen. Hij stond op een van de voedervaten. Blij verrast leunde ik naar voren en kuste hem.
Ik proefde bloed op zijn lippen en zag een snee aan de zijkant van zijn gezicht. Om de een of andere reden wilde ik hem op dat moment heel graag.
Hij klom over de rand van de balk en bleef me kussen. 'Wat is er?' vroeg hij, even pauzend.
'Ik zat hier lang na te denken over nare dingen... hoe mijn leven er nu zonder jou uit zou zien... hoe het zou zijn om weer iemand te verliezen waar ik veel om geef.'
'Nou, daar hoef je je geen zorgen meer over te maken. Ik ben hier.'
Maar dat was niet genoeg voor mij, of ik geloofde het gewoon niet. Net als eerder trok ik hem boven op me en schopte met mijn voeten zijn broek naar beneden.
Hij begreep de hint en trok mijn broek ook uit.
We waren bezig toen Caxton zijn paard kwam halen. Cayden rolde met zijn ogen en zei dat ik stil moest zijn. Voor de derde keer vandaag werden we gestoord.
Nog steeds bovenop me legde hij zijn armen neer, een aan elke kant van mijn hoofd, wachtend tot onze vriend weg zou gaan. Hij deed zijn best om stil te ademen en ik kon niet anders dan om hem lachen.
Hij glimlachte terug en begon me speels overal in mijn gezicht te kussen. Eindelijk verliet Caxton de stal. We waren niet opgemerkt, dus Cayden kon afmaken waar hij mee bezig was.
Hij liet zijn lichaam even op me rusten en ik sloeg mijn armen en benen om hem heen terwijl ik hem kuste.
Toen hij weer op adem was, trokken we onze kleren aan en keek hij rond om zeker te weten dat niemand in de buurt was. Hij sprong eerst op de grond en hielp me toen naar beneden.
Hand in hand liepen we richting de velden, door het graan, wetend dat ons geheim veilig was.
***
De volgende weken verliepen onze dagen ongeveer hetzelfde. We aten samen, vochten samen en dronken samen.
Ik vroeg me af of er ooit iets zou veranderen, hopend van niet. Ik zag dat de andere mannen verveeld raakten naarmate de dagen voorbij gingen. Ze waren het zat om steeds hetzelfde te doen.
Mijn vechten was veel beter geworden en ik won steeds vaker, nou ja, winnen op een bepaalde manier. Ik kon de mannen langer tegenhouden, ze neerslaan en zelfs verrassen.
Zoals Cayden me had verteld, was Padriac de beste vechter. Geen van de mannen, inclusief Cayden soms, kon hem ooit verslaan. Het was niet dat hij sterker was, maar zijn techniek en precisie waren beter.
Dit is wat hij mij leerde, en hierdoor kreeg ik meer zelfvertrouwen in het vechten. Padriac was een geweldige leraar van de basisbewegingen, terwijl Cayden me leerde hoe ik een zwaard moest gebruiken.
We ontdekten dat Cayden niet genoeg zelfbeheersing had om met me te worstelen, wat hem vaak pauzes deed nemen zodat we alleen konden zijn.
Tenminste met de zwaarden raakten we elkaar niet veel aan.
Cayden en ik vonden tijd om alleen te zijn wanneer we maar konden. De plek waar we elkaar voor het eerst ontmoetten, de houten balk in de stal, was de beste plek voor ons om ongestoord samen te zijn.
Het was niet romantisch, comfortabel of warm, maar het was alles wat we hadden. Sinds die eerste nacht in het veld was Cayden beschermender geworden over mij.
Waar de mannen eerder misschien opmerkingen hadden gemaakt over hoe ik eruitzag, wisten ze nu dat ze dat niet moesten doen. Hij had er zelfs voor gezorgd dat niemand van hen ooit grapjes maakte over ons samen zijn.
Ik dacht dat dit zijn manier was om te laten zien dat hij om me gaf, en ik vroeg me af of het vanwege zijn trots of liefde was. Dit was wanneer ik twijfelde aan wat er tussen ons was.
Ik vond het moeilijk te begrijpen waarom hij zo liefdevol was als we alleen waren, maar weer afstandelijk werd als we bij de andere mannen waren.
Ik schoof mijn gevoelens vaak opzij, mezelf vertellend dat hij onze relatie alleen privé wilde houden.
Deze zorg kwam uiteindelijk naar boven toen we op een dag door de velden liepen. We waren behoorlijk ver van het huis gegaan, bijna tot aan de plek waar we voor het eerst samen waren geweest.
Onze wandelingen waren meestal stil en we praatten alleen hier en daar over kleine dingen. Samen zijn was alles wat voor ons telde.
Ik stond op het punt hem te omhelzen toen we een van de slaven zagen. Hij keek ons met afschuw aan en spuugde op de grond bij ons in de buurt. Ik keek naar Cayden en voelde me erg verdrietig.
Voor de slaven, mannen die ik mijn hele leven had gekend, was ik een verrader. Ik was verliefd geworden op onze vijand, een man wiens volk onze stad had overgenomen, onze dierbaren had gedood en hen nu tot slaaf had gemaakt.
De afgelopen maanden had ik in mijn eigen gelukkige wereld geleefd, niet nadenkend over wat er echt gebeurde in Kilcoran. Ik schaamde me diep.
Cayden schreeuwde een scheldwoord naar de man in het Deens en nam me verder mee het veld in. We gingen zitten op een grote rots met uitzicht over het graan.
'Ik ben dit geslopen gedoe zat. Ik wil terug naar mijn land... naar mijn huis... en mijn bed. Waar we privacy zouden hebben,' zei hij geïrriteerd.
'Zou je me meenemen?' vroeg ik hem, verlangend om meteen weg te gaan en Kilcoran te vergeten. We waren al bijna drie maanden samen, en hij had nooit over onze toekomst gesproken.
Tot nu toe had ik alleen aan ons dagelijks leven samen gedacht, me nooit voorstellend dat we ergens anders naartoe zouden gaan. Ik vroeg me af of trouwen zelfs normaal was voor de Denen.
Ik nam aan dat hij überhaupt met me wilde trouwen. Ik was technisch gezien nog steeds zijn slaaf - hij kon me gewoon bevelen om met hem mee te gaan waar hij maar wilde.
Maar als hij wel van me hield, wat zou hem dan bij mij alleen houden? Mijn vraag deed hem stoppen en serieus naar me kijken.
'Cailín, ik wil nooit zonder jou zijn.' Hij bleef me aankijken alsof hij naar een antwoord zocht. 'Voel jij dat niet hetzelfde?'
'Jawel.'
'Dan zou ik je natuurlijk meenemen. Ik zou je zelfs meenemen als je nee zei,' probeerde hij te grappen, iets wat we allebei leken te doen als dingen serieus werden.
'Cayden, wie ben ik voor jou?' zei ik uiteindelijk na een moment van stilte. Ik trok mijn cape strak om me heen, alsof het me zou beschermen tegen een antwoord dat ik niet wilde horen.
'Wat voor vraag is dat? Je bent mijn vrouw.'
'Ben ik gewoon een vrouw uit deze stad waar je mee naar bed kunt wanneer je maar wilt?'
'Denk je echt zo over mij? Na de tijd die we samen hebben doorgebracht de afgelopen maanden?'
'Wat moet ik anders denken? Het is moeilijk voor mij om je te begrijpen als het gaat om iets anders dan vechten of vrijen.'
'Nou, dat klopt niet, je kunt me ook niet begrijpen in een gevecht,' zei hij speels, hopend dat het ons gesprek zou beëindigen. Zuchtend maakte ik me klaar om van de rots af te klimmen.
Hij hield me tegen, zijn hand op mijn been leggend. Als dit een poging was om me te verleiden, zou hij teleurgesteld worden. Ik keek naar hem op, klaar om tegen hem te schreeuwen.
'Ada, ik hou van je,' zei hij, en ik voelde me plotseling bang door zijn woorden. Ik had dit niet verwacht.
'Echt waar?'
'Is dat niet duidelijk?'
'Nee.'
'Hoe bedoel je? Ik breng al mijn vrije tijd met je door. Ik heb mijn best gedaan om je veilig te houden.'
'Hoe weet ik dat dat niet is hoe je al je vrouwen behandelt?'
'Al mijn vrouwen? Wat betekent dat zelfs?' vroeg hij, erg geïrriteerd. Ik verpestte wat hij me net had verteld met deze vragen.
Dit was niet mezelf beschermen tegen pijn; het was mijn onzekerheid die zich toonde. Ik zat even stil, nadenkend over wat ik echt wilde weten.
