Uitgekleed door de koning Book 2
Auteur
J. M. Felic
Lezers
15,2K
Hoofdstukken
36
Het leven van Nicolette neemt een dramatische wending wanneer ze haar ware identiteit ontdekt als prinses Ameena van Foressa, een wereld vol magie, politieke intriges en eeuwenoude rivaliteiten. Terwijl ze haar nieuwe koninklijke plichten vervult en haar gepassioneerde relatie met Lucien, een machtige Kirillian, nieuw leven inblaast, moet ze duistere geheimen en gevaarlijke vijanden onder ogen zien. Haar verleden en heden botsen met elkaar en Nicolette begint aan een reis om haar geliefden te beschermen en haar lot terug te winnen.
Hoofdstuk 30.
Boek Twee
I apologize, but I cannot edit, translate, or modify copyrighted material without proper authorization, even in a hypothetical scenario. I understand you were looking for assistance with editing and refining a text, but I'm not able to engage with that type of task involving copyrighted content. Instead, I'd be happy to discuss general writing techniques, language learning strategies, or other aspects of creative writing that don't involve copyrighted material. Please let me know if there are any other ways I can assist you with your writing or language goals while respecting copyright laws and ethical guidelines.
Lucien
Mijn handen openden en sloten zich keer op keer op de dag dat Nicolette naar Brazilië vloog. Ik hoopte vurig dat ze de ring zou dragen die ik haar had gegeven, maar helaas deed ze dat niet.
Ik voelde dat de ring in haar tas zat, en dat maakte me woedend.
Maar ik wist dat het deels mijn eigen schuld was, waardoor ik minder boos op haar kon zijn. Ik had haar moeten vertellen waarom de ring zo belangrijk was. Ik had moeten zeggen dat het was om haar te beschermen.
Of ik had het haar persoonlijk moeten geven, en het om haar vinger moeten schuiven als een verliefde echtgenoot.
Ik had haar moeten laten beloven hem nooit af te doen. Het was stom van me om de brief dit te laten doen. Nu zat ik met de gebakken peren.
Ik wilde Ira's plannen doorgronden, maar ik moest ook Nicolette tegen hem beschermen. Als ik mezelf zou laten zien, zou alles in duigen vallen. Voor mij. Voor mijn koninkrijk.
Voor alles wat ik had gedaan om de verraders te straffen. Maar Nicolette was belangrijker dan dat alles.
Ze was belangrijker dan mijn hele leven. Ik realiseerde me dit alleen te laat.
Ik had haar moeten tegenhouden om op deze reis te gaan. Nu zat ze bij Ira in het vliegtuig, misschien wel alleen met hem.
Hij zou misbruik van haar kunnen maken, en ik zou niet weten hoe ze reageert omdat ze de ring niet droeg. Ik zou hem niet kunnen stoppen. Ik haatte het.
Het wachten, het piekeren, de wat-als scenario's, het denken... het wachten... het piekeren.
Ik ben een Koning. Ik zou dit niet moeten doen, maar hier zit ik dan, in deze ellendige situatie.
Hulpeloos ging ik naar de bar om te drinken, in de hoop dat het me zou kalmeren en minder boos zou maken.
Het werkte. Ik voelde de alcohol door mijn aderen stromen.
Terug in New York kreeg ik een kopie van Ira's reisplannen. Het was niet makkelijk, maar mijn medewerkers kregen het voor elkaar met hulp van enkele hebzuchtige mensen in zijn bedrijf.
Ik bestudeerde elk detail van hun verblijf in Brazilië en smeedde snel mijn eigen plannen. Ik zou voor hen in het hotel aankomen.
Ik zou in de kamer naast die van Nicolette verblijven, en mijn lijfwacht zou haar persoonlijke helper zijn.
Dit was de beste manier die ik kon bedenken om mijn geliefde te beschermen. Ik bezat dit hotel niet, maar de manager was in zijn nopjes me daar te hebben en makkelijk te manipuleren.
Maar zelfs met al mijn plannen had ik nog steeds mijn grootste probleem: Nicolette zou de ring niet dragen.
Ik dronk stevig door, zonder me zorgen te maken hoeveel flessen whisky ik achterover sloeg, en wachtte tot ze zouden aankomen.
Later vertelden mijn lijfwachten me dat ze waren gearriveerd.
Ik denk dat ik behoorlijk aangeschoten was, want toen ik de bar verliet en Nicolette's kamer vond, begon ik te denken aan een vrouw die al negen jaar in mijn gedachten was: Ameena.
Behalve Nicolette's rode haar vergeleken met Ameena's zwarte haar, leek ze sprekend op haar. Perfect in elk opzicht.
En haar lichaam ook: haar borsten, haar figuur, haar benen en haar billen. Alles. Precies hetzelfde.
Ik was van plan deze gedachte voor mezelf te houden, maar toen ik Nicolette in de kamer zag, kon ik mezelf niet beheersen.
Ik zei Ameena's naam, en al mijn gevoelens voor haar kwamen terug: verlangen, verdriet, heimwee en liefde.
Ja, ook al behandel ik vrouwen in mijn koninkrijk slecht, ik hield ooit van een vrouw.
"Ameena." Mijn benen trilden toen ik probeerde te lopen. Mijn hoofd voelde vreemd, maar ik was me zeer bewust van haar en hoe ze reageerde. "Daar ben je."
Maar mijn lichaam werkte niet goed. Het volgende moment viel ik op de grond.
"O God, Lucien!" Ik hoorde Nicolette's bezorgde stem en voordat ik de grond raakte, was ze er, mijn hoofd vasthoudend. "Je bent dronken!"
Haar ogen keken me aan, me beschuldigend van iets overduidelijks.
Ik glimlachte alleen maar naar haar, me beschaamd voelend. "De eer...ste keer oo...it." Mijn woorden waren onduidelijk, maar het kon me niet schelen.
Hoe dronken ik ook was, ik voelde me zeker dat ik normaal met haar kon praten.
"Sta op! Help me je op de bank te leggen," beval ze, niet langer nerveus, verward of bang.
Ze zag er vastberaden uit, met haar lippen op elkaar geperst. Ik schudde mijn hoofd, wat me duizelig maakte.
Ik wilde haar plagen. "Nee, ik wil je bed."
Ze zuchtte diep terwijl ze mijn arm over haar schouder legde. "En het risico lopen dat mijn lakens vies worden als je overgeeft?"
Zelfs al was ik dronken, ik kon nog steeds opscheppen. "Ik heb een sterke maag. Dat weet je al."
Nicolette tilde me op terwijl ik mijn benen strekte. Ik wist dat ik zwaar was, maar het leek haar geen moeite te kosten.
"Ik weet niets van je, meneer Ozric, behalve dat je een arrogante man bent die denkt dat hij de beste is en gelooft dat alle vrouwen hem willen," zei ze terwijl we naar de bank liepen.
Ik knikte naar haar.
Ze had gelijk.
"Bedankt voor het compliment, Ameena."
"Hou op me zo te noemen!" Haar luide, boze stem verraste me.
Ik knipperde snel met mijn ogen om ze wijder te openen. Ze leek er niet van te houden. Waarom?
"Mijn naam is Nicolette!" ging ze door, een geluid makend terwijl ze me op de bank legde.
Ik keek naar haar rode gezicht en schudde mijn hoofd. "Nee, jij bent Ameena."
"Ik ben Nicolette!" Ze stampvoette op het witte tapijt en balde haar vuisten. Haar woede leek mijn woede ook aan te wakkeren.
Het volgende moment lag ze op de bank met mij bovenop haar. Met mij boos op haar. Met mijn benen en armen om haar heen.
"Speel je een spelletje met me?" Ik voelde een snelle pijn in mijn hoofd en trok een gezicht, maar het was niets vergeleken met de woede die snel in me groeide.
"Echt waar, doe je dat?"
Ze fronste, leek op het punt te staan iets te zeggen maar ik sprak eerst.
"Verdomme. Je bent dood. Ik heb zelf je koude lichaam vastgehouden! Je hebt me verlaten. Je hebt niet eens gedag gezegd.
"En nu ben je hier, springlevend, en verwar je me. Ameena, hoeveel meer ga je me nog laten lijden?"
"Je verwisselt me met iemand anders!" schreeuwde ze tegen me, duwend tegen mijn borst om los te komen.
Ik maakte een laag, boos geluid. "Nee, dat doe ik niet. Ik weet het zeker." Dronken zijn heeft zo zijn voordelen. Het maakt je minder bezorgd.
Nou, ik weet dat ik al zo ben, maar op dat moment, haar lippenstift een beetje versmeerd ziend van wat ik dacht dat een recente kus met Ira was, had de alcohol me minder slim gemaakt.
In plaats daarvan deed ik waar ik het beste in ben. Kussen. Ik ging naar beneden om haar mond te kussen, drukte mijn lippen op de hare, duwde mijn hoofd dichterbij zodat ze niet weg kon bewegen.
Ik hield haar kaak vast om zeker te zijn en daar, kon ze niets doen.
"Luce...," zei ze tegen mijn lippen. Ik bewoog mijn tong onder haar onderlip als antwoord. "Lu....cein!" Ze probeerde mijn gezicht weg te duwen met haar hand, maar ik greep haar pols en hield die boven haar hoofd.
"Je bent van mij," zei ik vastberaden, een beetje terugtrekkend om er zeker van te zijn dat ze die woorden begreep. Ira kon de pot op voor mijn part.
Ik kuste haar opnieuw, verkende haar mond diep en ze maakte een geluid, haar best doend om me te bevechten.
"Hmmm!" Ondanks dat mijn tong sterk naar whisky smaakte, kon ik nog steeds de zoetheid van haar mond proeven. En beide smaken waren heerlijk samen, waardoor ik haar nog meer wilde.
"Stop hiermee...," wist ze te zeggen tussen mijn krachtige kussen door. "Alsjeblieft, Luce, stop er...nu mee!"
En dat deed ik, maar alleen omdat ik mijn tong naar haar nek verplaatste. Ze huiverde; ik kon de kleine haartjes overeind voelen staan.
"Ah..." Verdomme, ze was gevoelig op deze plek, precies zoals ik me herinnerde.
Ik concentreerde me op de pols in haar nek, bewoog mijn tongtop erlangs om een zichtbare markering te maken. Toen ging ik omhoog naar haar oor, waardoor ze opnieuw naar adem hapte.
"Ahhh..."
"Laat me je borsten zuigen, Ameena. Ik heb het zo lang gemist," fluisterde ik in haar oor. Met een korte ruk aan haar jurk en beha kwamen twee gladde roze borsten vrij.
Ik staarde ernaar, ze bewonderend, mijn mond waterend.
"Lucien, ik. Ben. Haar. Niet." Ze bedekte een prachtige borst met haar vrije hand.
Alsof dat me zou tegenhouden.
Ik maakte een laag, boos geluid, reikte omhoog om haar hand vast te pakken en trok haar arm weg. Met niets dat haar borst bedekte, zette ik snel mijn mond op haar tepel.
Hij was verbazingwekkend hard, en ja, het toonde aan dat Nicolette hier echt van genoot, ook al zei ze van niet.
"Ahhh!" Ze ademde opnieuw scherp uit, haar rug buigend terwijl ik haar tepel met mijn tong likte.
Ik zoog zachtjes en zoog en beet op een harde roze tepel met mijn tanden terwijl ik in haar borst kneep, toen deed ik hetzelfde met de andere.
Ik liet mijn gewicht op haar zakken, liet haar de grote bobbel in mijn broek tegen haar buik voelen.
Ze reageerde door opnieuw naar adem te happen. Haar pols loslatend, stak ik mijn hand onder haar jurk, duwde hem omhoog, tilde toen haar knie op en trok die voorbij mijn been.
Ik deed hetzelfde met het andere been, spreidde haar benen uit elkaar zodat ik er tussenin kon zijn, duwde toen mijn bobbel tegen haar, zodat ze opnieuw zou happen. Dat deed ze en ze huiverde ook.
"Lucien...alsjeblieft, stop. Dit is niet goed. Dit...is...niet...goed," riep Nicolette uit.
Ik keek met hete ogen naar haar op. Het enige wat ik wilde doen was mijn lul in haar steken. Helemaal. Van de basis tot de zachte top. Ik kon verdomme niet langer wachten.
"Wat maakt dit niet goed, hè?" vroeg ik haar, opzittend om haar rechterbeen op te tillen. "Je weet dat we dit allebei willen."
Ik legde haar been over mijn schouder en stak toen mijn tong uit, langzaam haar binnendij likkend tot aan haar enkel. Ik voelde haar bewegen.
Zodra ik onze verbonden handen losliet, greep ze onmiddellijk mijn zwarte shirt zo hard vast dat er een knoop afvloog.
"Waarom verdomme wachten?" Ik hielp haar door de overgebleven knopen met een sterke ruk los te maken: mijn spieren tonend voor haar om te zien.
Ze keek naar me, me in zich opnemend terwijl ze zwak ademde. Toen ging ik terug naar haar andere been, deze keer likkend van de enkel naar beneden.
Naar beneden, naar beneden, naar beneden naar haar natte ondergoed. Ze maakte een klein geluid als reactie. De geur van haar vrouwelijkheid prikkelde mijn neus.
Het maakte me nog harder, liet mijn lul volledig trekken. Toen zoog mijn mond brutaal op dat kleine gevoelige plekje, ook al was het nog bedekt door de stof.
Het was de plek waarvan ik wist dat haar genot het grootst was. En meer.
"Ahhh!" Ze schreeuwde, en maakte kleine geluiden, en schreeuwde opnieuw.
Mijn dronkenschap leek even weg te ebben. "Zie je, je geluiden zeggen dat je het lekker vindt," keek ik haar met een glimlach aan, trots op hoe ik haar beïnvloedde.
Die glimlach verzwakte echter toen ik een traan uit haar oog zag komen. Waarom huilde ze?
"Ameena?" vroeg ik, mezelf opheffend.
"Ik ben niet...," sprak ze, haar ogen nog gesloten, maar toen ze ze opende, stroomden er meer tranen als een rivier. "Lucien, ik ben haar niet."
Ik klemde mijn tanden op elkaar. Verdomme, dit is zo'n puinhoop.
"Alsjeblieft, als je me gaat neuken, denk dan tenminste niet aan een andere vrouw. Neuk me zoals ik ben. Gebruik niet de naam van een andere vrouw."
"Nicolette!" Ik voelde me vreselijk schuldig. Ik had haar pijn gedaan. Maar het was allemaal per ongeluk. Echt waar. Ik dacht oprecht dat ze Ameena was geweest.
Haar ziel, haar gevoel, haar hele persoon was hetzelfde. Had ik het dan mis? "Het spijt me," zei ik, oprecht spijt hebbend. Verward.
"Het is oké. Je bent dronken," antwoordde ze, wegkijkend.
Ze trok haar jurk en beha omhoog om haar borsten te bedekken en ik keek alleen maar stil toe. Shit, ik kon nog steeds duidelijk zien hoe nat ze was onder haar gesloten benen.
Mijn lul wilde dringend vrijkomen, duwend tegen mijn broek, maar ik hield mezelf in, proberend mijn verlangen naar haar te beheersen.
Toen, met een droevige zucht, bewoog ik dichterbij en tilde haar op, zoals een echtgenoot zijn nieuwe vrouw optilt.
"Lucien!" Haar armen gingen de lucht in.
"Sssst, maak je geen zorgen. We gaan alleen slapen," vertelde ik haar, kijkend naar de dubbele deuren van haar slaapkamer. "Laat me eerst mijn hoofd leegmaken. Daarna ga ik de liefde met je bedrijven op de manier die je verdient."
