Gebroken koningin Boek 4
Auteur
Lezers
122K
Hoofdstukken
30
Wolven in een vliegtuig
ARIEL
Mijn ogen lichten op. Ik kijk afwisselend naar het propellervliegtuig in de voortuin van het paleis en naar Alex, die naast me op het balkon van onze slaapkamer staat.
„Vertel me waar we naartoe gaan,“ zeg ik, terwijl ik zijn hand loslaat en hem zachtjes door elkaar schud.
„Ik heb je toch gezegd dat je me moet vertrouwen. Ik heb alles wat je nodig hebt al ingepakt.“
„Geef me gewoon een hint,“ zeg ik. „Het strand? De bergen? De jungle?“
„Je snapt het hele concept van een verrassing echt niet, of wel?“ zegt Alex lachend tegen me.
„Ik ben een krijger,“ zeg ik. „Ik ben getraind om een hekel te hebben aan verrassingen.“
Hij slaat zijn arm om mijn middel. „Ik verklap je alleen dat er een groot, comfortabel bed, een prachtig uitzicht en eindeloos veel drankjes op ons wachten aan de andere kant.“
Ik leun ontspannen tegen zijn borstkas. „En hoeven we dat bed ooit nog te verlaten?“
„Niet als we dat niet willen,“ gromt hij in mijn oor.
Onze huwelijksreis heeft veel te lang op zich laten wachten.
Eindelijk krijgen we de privacy waar we zo naar verlangen.
„Nou dan,“ zeg ik, terwijl ik me omdraai en hem een kus op zijn wang geef, „waar wachten we nog op?“
Daarmee ren ik onze slaapkamer uit, zo snel als mijn benen me kunnen dragen.
Na de absolute ramp van de eenwordingsceremonie kan ik niet wachten om me even helemaal te laten gaan. Ik wil een paar cocktails te veel drinken en keer op keer de liefde bedrijven met Alex.
Maar als ik door de gang naar de hal ren, blijf ik abrupt stilstaan. Ik zie Natalia naar de voordeur lopen, met een kleine roze koffer achter zich aan.
Mijn zus en ik kunnen de laatste tijd beter met elkaar overweg. Maar als ze denkt dat ze meegaat op mijn verrassingshuwelijksreis, heb ik maar één ding te zeggen...
Echt niet.
„Hé Natalia, wat is er aan de hand?“
„Ik vertrek naar de Crescent Moon Pack,“ zegt ze vastberaden.
Ineens valt alles op zijn plek.
Natalia gaat haar voorbestemde mate zoeken.
„Nu meteen?“ vraag ik.
„Ik kan niet langer wachten.“
„Je bent nooit een erg geduldig persoon geweest,“ zeg ik met een grijns.
„Dat weet je,“ antwoordt ze. „Mam past vannacht op Xavi. Zou jij af en toe bij hem kunnen kijken om te zorgen dat ze hem niet de kop gek zeurt?“
„Nou, eigenlijk,“ zeg ik, terwijl ik naar de voordeur van het paleis loop en die openzwaai, „ben je niet de enige die vandaag de stad verlaat.“
Ze rolt met haar ogen als ze het propellervliegtuig ziet.
„Dat zal wel leuk zijn,“ zegt ze, „de mate te zijn van de fucking koning.“
Maar dan verzacht haar gezicht in een glimlach en trekt ze me in een knuffel. „Veel plezier, Ariel.“
Ik weet dat het niet makkelijk voor haar is om blij voor me te zijn, maar eerlijk is eerlijk, ze doet enorm haar best.
Ik loop het paleis uit, richting het vliegtuig, wanneer ik Natalia me na hoor roepen. „Wacht—“
Ik draai me om en zie angst in haar ogen, vlak achter haar met mascara bedekte wimpers.
„Wat als hij me niet leuk vindt?“ vraagt ze.
„Je bent Natalia!“ zeg ik. „Jongens hebben altijd al aan je voeten gelegen!“
„Maar wat als... Wat als hij al de mate van iemand anders is?“
„Voor het geval je het vergeten was, heeft iemand mijn voorbestemde mate afgepakt.“
Ik schraap mijn keel en kijk haar plagend aan. Ze schuift ongemakkelijk met haar voeten.
„Maar uiteindelijk is het allemaal best goed gekomen voor mij,“ ga ik verder. „Deze gast is misschien niet jouw ware, maar dan verspil je tenminste geen tijd meer met je afvragen of hij dat wel is.“
Ze knikt, en ik geef haar een geruststellende glimlach voordat ik naar het vliegtuig ren.
Dom is net klaar met het inladen van onze koffers in de bagageruimte. Als hij me ziet aankomen, geeft hij me een brede lach.
„Kijk eens wie de koninklijke behandeling krijgt,“ zegt hij. „Ik ben al zijn hele leven zijn beste vriend, en hij heeft mij nog nooit meegenomen op een privétripje.“
„Nou, jij ziet er dan ook niet zo goed uit in een bikini,“ hoor ik de stem van Alex achter me zeggen.
Ik draai me snel om en zie hem naderen samen met Vivian.
„Bikini! Dus het is een strandtrip!“
Alex haalt alleen maar zijn schouders op. „Je komt er snel genoeg achter. Maar eerst wilde Vivian ons een laatste update geven over Xavier.“
„Eerder vanmorgen is het een groepje packstrijders gelukt om sporen van zijn geur te vinden.“
Ik spits mijn oren. Xavier ontsnapt ons al veel te lang.
„Het lijkt erop dat hij naar het westen trekt,“ gaat ze verder. „Ik stuur jullie updates als ze zijn locatie verder weten te bepalen.“
„Bedankt Viv,“ zeg ik.
„Het is wel het minste wat ik kan doen, aangezien... nou ja... ik hem heb laten gaan.“
„Oh, klopt,“ zeg ik met een lach. „Dat kleine detail was ik even vergeten.“
Ik geef haar een knuffel als afscheid.
„Houd de boel hier voor me draaiende,“ zegt Alex tegen Dom voordat hij het vliegtuig in klimt.
Mijn mate steekt zijn hand uit en trekt me achter zich aan naar binnen.
„Wauw!“ roep ik terwijl ik rondkijk in het chique interieur. Alex grijnst trots.
Voor twee luxe leren stoelen staat een goudkleurige tafel. Daarop staat een emmer met een fles champagne.
Ik heb nooit veel om luxe gegeven... maar hier zou ik wel aan kunnen wennen.
De piloot sluit de deur achter ons en klimt dan in de cockpit.
„Dit is Dusty,“ zegt Alex om ons voor te stellen. „Hij vliegt mijn familie al rond sinds ik tien jaar oud was.“
„Leuk u te ontmoeten, Uwe Majesteit,“ zegt hij met een grijns tegen mij.
„Laten we maken dat we wegkomen,“ zegt Alex.
Dusty knipoogt instemmend terug. Even later hoor ik de motor brullen en zie ik de propellers beginnen te draaien.
Op dat moment begint mijn hart sneller te kloppen.
Ik steek mijn arm uit en pak de hand van Alex.
„Wat is er?“ vraagt hij me. „Ben je zenuwachtig?“
„Het is gewoon... Ik heb eigenlijk nog nooit in een vliegtuig gezeten.“
„Echt waar?“ vraagt hij me.
Ik knik terwijl het vliegtuig begint te bewegen.
„Nou, ik heb een traditie die me altijd een beter gevoel geeft,“ zegt Alex. „Elke keer als ik opstijg met een vliegtuig, doe ik altijd een stil gebedje tot de Maangodin.“
Hij sluit zijn ogen.
Ik doe de mijne ook dicht.
Selene. Leid ons alsjeblieft veilig naar waar we heen moeten, zeg ik.
Maar als ze op mijn gebed reageert, kan ik haar niet horen. Het geluid van de motor brult steeds harder naarmate we de lucht in stijgen.
ALEX
Ik rond mijn gebed af, open mijn ogen en leun achterover in mijn stoel.
„Wat champagne voor mijn dame?“ vraag ik haar, terwijl ik de fles ontkurk.
Ariel knikt enthousiast. Haar ogen volgen de kurk terwijl die het plafond raakt.
Ik neem een slok rechtstreeks uit de fles en geef hem dan aan haar.
„Het lijkt erop dat we een soepele vlucht tegemoet gaan,“ roept Dusty naar achteren naar ons.
„Geweldig. Dan gaan wij proberen wat rust te pakken.“
Ik zwaai de deur dicht tussen ons zitgedeelte en de cockpit.
Dan voel ik Ariels hand op mijn knie. Ik kijk in haar stralende zonnebloemogen.
„Dank je wel hiervoor,“ zegt ze tegen me.
„Ik kan je niet de hele tijd delen met het koninkrijk. Soms heb ik je voor mezelf nodig.“
En ik wil niet wachten tot we op onze bestemming zijn...
Ik pak de champagnefles uit haar hand en zet hem terug in de emmer. Dan kom ik in een flits uit mijn stoel en ga ik schrijlings over haar heen zitten.
„Weet je,“ fluister ik in haar oor, „toen ik een geile tiener was, droomde ik er altijd van om mijn mate mee te nemen in dit vliegtuig en lid te worden van de mile-high club.“
„Oh, echt waar?“ vraagt ze.
Ik knik langzaam.
„En hoe zit het nu?“
„Nu ben ik een geile volwassene.“
„Dat kan ik voelen,“ zegt ze, terwijl ik mijn groeiende hardheid dieper in haar been druk.
„Je bent een gevaarlijke vrouw, Ariel. Weet je niet dat je een veiligheidsgordel hoort te dragen?“
Ik trek de gordel over haar schoot, en klem er met opzet ook haar polsen mee vast.
Ze trekt aan de riem, maar ik zie een goedkeurende glimlach op haar lippen verschijnen.
„Geniet van de rit,“ zeg ik, terwijl ik een zachte kus op haar wang druk.
Dan trek ik aan de hendel aan de linkerkant van haar stoel. Haar rugleuning klapt bijna helemaal naar achteren.
Ik blijf haar zoenen. Steeds harder naarmate ik naar beneden beweeg, langs haar nek en naar haar borsten.
Ze begint nu al te kreunen.
Ik leg een vinger op mijn lippen.
„Ssst,“ zeg ik, en ik wijs naar de dunne deur tussen ons en de piloot.
„Maar je maakt me nu al gek,“ fluistert ze.
Ik kniel voor haar neer en maak de knoop van haar broek los. Ik trek hem naar beneden, tot op de grond.
Ik schuif haar ondergoed opzij en druk een kus op haar zachte plooitje.
Daarna vind ik haar nattigheid met mijn tong.
Ik hoor haar weer kreunen, deze keer luider.
Met mijn gezicht diep in haar kruis begraven, reik ik met mijn hand weer omhoog. Ik leg hem over haar mond om haar eraan te herinneren dat ze stil moet zijn.
De gedachte dat ze haar kreten van genot moet inhouden, maakt me nog harder.
Ik laat mijn tong naar binnen glijden tot ik haar meest gevoelige plekje vind.
Maar ik merk dat ze al op het randje is. Er zijn nog maar een paar ruwe kussen nodig voordat haar lichaam onder me begint te sidderen. Haar armen vechten tegen de gordel.
Ik voel hoe haar tanden in het vlees van mijn handpalm bijten, om te voorkomen dat ze gaat schreeuwen.
Dan verdwijnt ineens de spanning uit haar lichaam en smelt ze weg in de leren stoel.
Ik haal mijn hand weg van haar mond en hoor haar zachtjes zuchten. „Dat voelde zo. Fucking. Goed.“
Ik kan niet anders dan glimlachen.
Niets geeft me meer plezier dan haar genot te schenken.
Ik sta weer op, trek mijn broek naar beneden en laat hem naast de hare op de grond vallen.
Dan duw ik haar benen wijd en leg ze op de armleuningen van de stoel.
„Klaar om bij de club te komen?“ vraag ik plagerig, terwijl ik mijn eikel zachtjes tegen haar spleetje druk.
Ze knikt opgewonden, en ik verspil geen tijd meer.
Ik duw mezelf diep bij haar naar binnen—
Precies op het moment dat we door een gebied vol turbulentie vliegen.
De kracht ervan duwt me nog verder in haar perfecte warmte.
Ik houd mijn gezicht verborgen in haar haar om mijn eigen geluiden van genot te smoren.
Ik pak de stoel vast om in balans te blijven, terwijl ik mijn lid in en uit blijf bewegen...
Harder en harder en harder...
Totdat, net als bij de champagne, mijn kurk knalt en ik al mijn vocht in haar spuit.
Tot de allerlaatste druppel.
Ik stort neer op haar lichaam. Ik geniet na van de heerlijke, perfecte ontlading.
„Wauw,“ fluistert ze, „ik vind het heerlijk als je de touwtjes in handen neemt.“
Ik geef haar een tevreden glimlach. Dan rol ik van haar af en ga in mijn eigen stoel zitten. Zij bevrijdt tegelijkertijd haar handen uit de gordel.
Ik pak mijn broek terwijl zij de hare begint op te trekken. Daarbij stoot ik bijna mijn hoofd tegen de cockpitdeur. De turbulentie is niet minder geworden.
Het wordt alleen maar erger en erger. Dat maakt het moeilijk om onze kleren weer aan te krijgen.
Zodra het is gelukt om me weer helemaal aan te kleden, kijk ik naar mijn mate. Ik zie de extase die even daarvoor haar gezicht domineerde razendsnel verdwijnen.
Ze is bang, en ik kan niet ontkennen dat ik ook langzaam onrustig word.
„Hé Dusty,“ roep ik. „Is alles in orde?“
„Het is vreemd,“ zegt hij. „Ik krijg helemaal geen weerswaarschuwingen, maar het lijkt alsof we op een gigantische storm afvliegen.“
Ik kijk uit het raam en zie donkergrijze wolken woest ronddraaien, alsof ze ons willen opslokken.
„Dusty, geef me eens wat goed nieuws,“ zeg ik.
„Ik werk eraan, Koninklijke Hoogheid,“ zegt hij.
Na nog een kort moment van hevige turbulentie, lijkt het vliegtuig weer stabiel te worden.
„Het komt goed,“ zeg ik tegen Ariel, terwijl ik in haar hand knijp. „Dit is heel normaal... Dit gebeurt de hele—“
Maar terwijl die woorden uit mijn mond komen, kijk ik weer uit het raam.
Alsof het in slow motion gebeurt, zie ik een van de propellerbladen dwars afbreken van de zijkant van het vliegtuig.
What the fuck?!
Dat is absoluut niet normaal.
Ik klem me krampachtig vast aan de armleuningen, terwijl het vliegtuig plotseling steil naar beneden duikt.
ARIEL
Het vliegtuig valt, en mijn maag draait zich om.
Ik voel de adrenaline door mijn hele lichaam gieren. Ik geef Alex één blik die alles zegt:
We zijn ten dode opgeschreven.
„Nee,“ zegt hij, alsof hij mijn gedachten kan lezen. „We gaan vandaag niet dood.“
Maar we kunnen niets meer doen.
Niets anders doen dan bidden.
Ik sluit mijn ogen en probeer opnieuw verbinding te maken met de Godin.
„Godin, alsjeblieft,“ zeg ik tegen haar. „Red ons alsjeblieft. Breng dit vliegtuig veilig aan de grond. Godin, laat ons vandaag alsjeblieft niet sterven.“
Ik wacht tot haar stem mijn hoofd vult, net zoals al die keren hiervoor. Maar ik hoor haar niet.
„Selene, waar ben je? SELENE?“
Het vliegtuig blijft vallen en gaat sneller en sneller.
Alex roept naar Dusty. De deur klemt en hij probeert hem open te wrikken.
Ik knijp mijn ogen stijf dicht. Ik probeer zijn stem te negeren, wanneer ik eindelijk een andere stem in mijn hoofd hoor klinken.
„Je bent al te lang voor mij op de vlucht,“ zegt de stem. „Nu word jij van mij.“
Wat de...?
Er klopt iets niet.
De stem lijkt op die van de Godin, maar is het niet.
Hij klinkt veel zwaarder. Verleidelijker. En veel onheilspellender.
„Wie ben je?“ vraag ik, wanhopig op zoek naar een antwoord.
Maar ik krijg geen antwoord.
Precies op dat moment schokt het vliegtuig naar voren.
Ik hoor een harde klap uit de cockpit komen, terwijl we verder door de lucht naar beneden vallen.
De wereld begint om me heen te draaien.
En nu weet ik dat ik net gelijk had.
We zijn echt ten dode opgeschreven.
