Brothers of Brimstone Spin-off: Axel vs. Pollyanna
Auteur
Elizabeth Gordon
Lezers
16,5K
Hoofdstukken
22
Axel is door de tijd gereisd om Pollyanna te redden, maar zelfs nu het gevaar is geweken, is zijn taak nog lang niet voorbij. Nu draait alles om het heroveren van haar hart en haar te laten schitteren op het witte doek. Pollyanna’s carrière zit in het slop, en alleen Axels humor, charme en onvermoeibare vastberadenheid kunnen haar naar het sterrendom leiden.
Net wanneer alles op zijn plek lijkt te vallen, kloppen er twee woedende hemelgoden aan en heeft Axel zelf een redder in nood nodig. Liefde, ambitie en kosmische chaos botsen terwijl Pollyanna en Axel ontdekken dat elkaar redden soms het grootste avontuur van allemaal is.
Ademloos
Aflevering 1: Ademloos
Ik keek in mijn achteruitkijkspiegel en zag de taxi precies op tijd aankomen; hij parkeerde exact een straat verderop, precies zoals de chauffeur was opgedragen.
Een brunette, gekleed in een strakke, lichtblauwe rok, stapte uit aan de passagierskant en stopte even om haar spiegelbeeld in het autoraam te bekijken.
Daarna streek ze haar donkere haar op zijn plek en zette een grote zonnebril op, voordat ze met haar witgehandschoende hand in haar handtas reikte om de chauffeur te betalen, ervoor zorgend dat ze hem een flinke fooi gaf zodat hij haar niet zou vergeten.
Hoewel het opzetten van de grote zonnebril de indruk wekte dat ze incognito probeerde te blijven, wist ze dat het precies het tegenovergestelde effect zou hebben, en zelfs de mensen die haar niet onmiddellijk herkenden konden het niet laten om te stoppen en een tweede blik te werpen op de mysterieuze dame met de verleidelijke loop.
Degenen die beseften dat ze de actrice Pollyanna Rose was, bleven staan om wat langer naar haar te kunnen staren en te noteren waar ze naartoe ging, zodat ze de informatie konden doorgeven aan de paparazzi, die op elke straathoek rondhingen in afwachting van een primeur over de nieuwe sprekende-filmsterren van Hollywood.
Ik ontspande me, wetende dat ik meer dan genoeg tijd had om haar te benaderen.
Ik had deze tijdlijn al meerdere keren bezocht, en hoewel elke keer net iets anders verliep, bleven twee details altijd hetzelfde: ik hield elke keer van Pollyanna, en hoewel ik enorm mijn best deed, slaagde ik er niet in om haar te redden.
Hoewel ik deze tijdlijn niet met meer vertrouwen was binnengegaan, kon ik de kans om haar weer te zien niet laten schieten.
Ondanks mijn beste inspanningen in het verleden, eindigde elke tijdlijn met hetzelfde resultaat, en toen ik aankwam, zette ik me schrap voor het liefdesverdriet dat ik later zou doorstaan, maar deze keer was ik voorzichtig optimistisch.
In elke tijdlijn was de Magische Raad gewaarschuwd voor Victor Humphrey, een treurige heksenmeester die de tijd manipuleerde om vooruitgang te voorkomen, omdat hij vreesde dat technologie de kunsten zou doden (uiteindelijk zou blijken dat hij gelijk had, maar knoeien met de tijd was een gevaarlijk spel en streng verboden).
De raden uit het verleden hadden Victors zaak over het hoofd gezien, maar in deze tijdlijn was er een verschuiving geweest in de magische gemeenschap, waardoor zijn misdaden werden onderzocht en hij naar Brimstone werd gestuurd om te branden voor zijn misdaden.
Deze keer was er geen Victor, geen theater en zou er geen onderzoek volgen dat ervoor zou zorgen dat Pollyanna en ik moesten samenwerken, dus deze keer was het aan mij om mezelf op het pad van Pollyanna te plaatsen.
Ik observeerde Pollyanna door het raam van het restaurant; haar agent had haar net laten vallen omdat ze er niet in geslaagd was de overstap naar sprekende films te maken.
In de vorige tijdlijnen maakte ze zich hier niet druk om omdat haar heksenkring haar had opgeroepen om Profit's Playhouse te onderzoeken, het theater dat Victor Humphrey had gebruikt als mechanisme om de vooruitgang ongedaan te maken, maar deze keer was er geen oproep gekomen en was Pollyanna werkloos.
Ik stapte uit mijn auto toen ze het restaurant verliet.
In het verleden stopte ze even om de verslaggevers die ze had getipt te woord te staan en nam ze afscheid van Hollywood, maar deze keer lagen er geen paparazzi op de loer.
Ze had de auto waarmee ze was aangekomen de instructie gegeven om een blokje om te rijden; nu liep ze langzaam en wachtte ze tot haar rit haar opmerkte.
Hoewel haar uiterlijk niet was veranderd sinds haar aankomst, had haar nederlaag haar getransformeerd, en niemand merkte haar op toen ze voorbijliep, zelfs niet de chauffeur die ze had betaald om een blokje om te rijden.
„Hé!“ riep ze, zwaaiend toen ze de auto herkende, maar de chauffeur leek haar niet te horen toen hij voorbijreed en zijn nek uitrekte om even naar de lege stoep voor het restaurant te kijken.
„Verdomme,“ vloekte Pollyanna terwijl ze achter de auto aan probeerde te rennen, maar belemmerd door haar strakke kokerrok en pumps boekte ze weinig vooruitgang voordat de taxi de hoek om ging.
Ik greep de kans om haar te benaderen en riep: „Mevrouw Rose?“
Ze draaide zich razendsnel om, waarbij haar uitdrukking veranderde van ergernis in moeiteloze glamour terwijl ze zich omdraaide.
Omdat ze een verslaggever verwachtte, toonde ze een stralende glimlach, die onmiddellijk inzakte toen ze merkte dat ik geen pen in mijn hand had en er geen cameraman klaarstond om haar op de foto te zetten.
Hoewel ik een roze zonnebril droeg om de vlammen in mijn ogen te verbergen, was er niet genoeg eau de cologne in de wereld om te voorkomen dat een heks de zwavelgeur kon ruiken die ik uitstraalde.
Ze perste haar lippen op elkaar en bekeek me met minachting.
Hoewel elke andere man in elkaar zou zijn gezakt onder haar blik, was het dezelfde blik die ze me altijd gaf toen ze me voor het eerst ontmoette.
„Je haat me nu, schatje, maar binnenkort ga je van me houden,“ dacht ik bij mezelf terwijl ik haar mijn hand aanbood; ze keek vol walging naar mijn handpalm voordat ze naar de lucht staarde en opmerkte: „De zon schijnt nog, is het niet een beetje vroeg voor demonen om uit de put te kruipen?“
„Ik ben een tijddemon, dus ik heb hierboven speciale privileges,“ loog ik.
In het verleden was dit waar, maar omdat ik niet voor deze missie was opgeroepen, had ik geprofiteerd van een maas in de wet.
Het was een hectische boel in Brimstone; mijn vader, Hades, ging met pensioen en gaf het stokje door aan zijn half-menselijke zoon, Blaze.
Hoewel Blaze in staat was om Brimstone te leiden, werd verandering in de onderwereld niet goed ontvangen en waren de demonen in de war.
Doordat iedereen was afgeleid, was het me gelukt om naar boven te glippen. Pollyanna sloeg haar armen beschermend over elkaar.
Ervan overtuigd dat ik was gekomen om haar te beboeten voor misbruik van magie, zei ze: „Rot op, demon, je hebt de verkeerde heks.“
Ik wilde haar geruststellen, bekennen dat we elkaar al honderden keren hadden ontmoet.
Dat ik elke keer vol spanning miljoenen jaren had gewacht tot de tijdlijn zich zou herstellen zodat ik naar haar kon terugkeren, en dat ze bij elke gelegenheid, zonder uitzondering, van me hield.
Natuurlijk kon ik haar niet de waarheid vertellen; dat zou vallen onder de richtlijnen van tijdmanipulatie, en nog belangrijker, mijn bekentenis zou haar gevoelens voor mij kunnen veranderen.
Haar in fysieke zin verliezen was verwoestend; het enige dat me op de been hield terwijl ik wachtte, was de wetenschap dat ik haar hart bezat.
Dus koos ik in plaats daarvan voor een andere benadering.
Ik zette mijn roze zonnebril af en trok mijn wenkbrauw op. „Dus, je hebt geen magische slaapthee gebruikt om je concurrentie te saboteren tijdens je laatste auditie?“ vroeg ik.
Pollyanna hapte naar adem en greep instinctief naar de revers van mijn jasje. „Je kunt hier niet zomaar rondlopen en dat soort beschuldigingen uiten,“ siste ze.
„Deze stad heeft overal ogen en oren.“
„Zullen we ergens heen gaan waar we meer privacy hebben?“ stelde ik voor, wijzend naar mijn auto, die met draaiende motor aan de overkant van de straat stond.
„Dat meen je niet,“ stamelde ze. „Ben je helemaal vanuit Brimstone komen opdraven voor wat kruidenthee-magie?“
„Je begrijpt het verkeerd,“ zei ik, terwijl ik naar het script reikte dat ik onder mijn arm had weggestopt en het haar overhandigde, „ik ben hier niet om je te straffen, maar om je de acteerklus van je leven aan te bieden.“
