De Brimstonebroeders spinoff: Axel vs. Pollyanna
Auteur
Elizabeth Gordon
Lezers
35.7K
Hoofdstukken
22
Axel is door de tijd gereisd om Pollyanna te redden, maar zelfs nu het gevaar is geweken, is zijn taak nog lang niet voorbij. Nu draait alles om het heroveren van haar hart en haar te laten schitteren op het witte doek. Pollyanna’s carrière zit in het slop, en alleen Axels humor, charme en onvermoeibare vastberadenheid kunnen haar naar het sterrendom leiden.
Net wanneer alles op zijn plek lijkt te vallen, kloppen er twee woedende hemelgoden aan en heeft Axel zelf een redder in nood nodig. Liefde, ambitie en kosmische chaos botsen terwijl Pollyanna en Axel ontdekken dat elkaar redden soms het grootste avontuur van allemaal is.
Ademloos
Ik keek in mijn achteruitkijkspiegel en mijn hart klopte snel. De taxi arriveerde precies op tijd en stopte een straat verderop—precies zoals de chauffeur was verteld.
Een vrouw met bruin haar en een lichtblauwe rok stapte uit. Ze stopte even om zichzelf in de autoruit te bekijken, streek haar donkere haar glad en zette een grote zonnebril op.
Ze stak haar hand met witte handschoen in haar tas en gaf de chauffeur een ruime fooi, zodat hij haar zeker zou onthouden.
Door de zonnebril leek het alsof ze zich wilde verstoppen, maar daardoor viel ze juist meer op. Zelfs mensen die haar niet kenden, keken naar de mysterieuze vrouw die vol zelfvertrouwen liep.
De mensen die haar wel herkenden—Pollyanna Rose, de actrice—stopten en keken nog langer. Ze letten op alles wat ze deed, waarschijnlijk van plan om de paparazzi precies te vertellen waar ze naartoe ging.
De fotografen lagen altijd op de loer, in de hoop een glimp op te vangen van de nieuwste ster in Hollywood.
Ik liet mezelf een beetje ontspannen. Ik had de tijd. Ik was hier al vaker geweest—veel vaker dan ik wilde toegeven.
Elke keer verliepen de dingen een beetje anders, maar twee dingen bleven altijd hetzelfde: ik werd altijd verliefd op Pollyanna, en ik kon haar nooit redden, wat ik ook deed.
Ik voelde me deze keer niet veel zelfverzekerder, maar ik kon niet wegblijven. Ik wilde haar weer zien, ook al wist ik hoe het zou eindigen.
Misschien zou het deze keer anders zijn. Misschien.
In elke tijdlijn kreeg de Magische Raad waarschuwingen over Victor Humphrey—een verbitterde heksenmeester die met de tijd bleef knoeien omdat hij bang was dat technologie de kunsten zou verwoesten. Hij had geen ongelijk, maar knoeien met de tijd was gevaarlijk en streng verboden.
Vroeger negeerde de raad hem, maar nu was de situatie veranderd. Ze stelden eindelijk een onderzoek in, en Victor werd naar Brimstone gestuurd om te boeten voor wat hij had gedaan.
Dus deze keer was er geen Victor. Geen theater. Geen onderzoek om Pollyanna en mij samen te brengen.
Als ik haar wilde zien, moest ik er zelf voor zorgen.
Ik keek naar haar door het raam van het restaurant. Haar manager had haar net laten vallen—ze kon de overstap naar geluidsfilms niet maken.
In andere tijdlijnen maakte dat haar niet uit, omdat haar heksenkring haar zou roepen om te helpen met Profit’s Playhouse, het theater dat Victor gebruikte om met de tijd te knoeien. Maar deze keer zou niemand bellen. Pollyanna was gewoon... werkloos.
Ik stapte uit mijn auto toen ze het restaurant verliet. Normaal gesproken zou ze stoppen om met de verslaggevers te praten die ze had getipt, om afscheid te nemen van Hollywood. Maar vandaag waren er geen camera's, geen menigte.
Ze had de chauffeur verteld om een rondje om het blok te rijden, en nu liep ze langzaam, in de hoop dat hij haar zou zien.
Ze zag er hetzelfde uit als altijd, maar er was toch iets anders. Ze straalde verslagenheid uit en niemand merkte haar op—zelfs de chauffeur die ze had betaald niet.
„Hé!“, riep ze, en ze zwaaide toen ze de auto zag.
Maar de chauffeur hoorde haar niet. Hij reed gewoon door, met zijn ogen gericht op de lege stoep.
„Verdomme“, mompelde Pollyanna, terwijl ze achter hem aan probeerde te rennen. Maar haar strakke rok en hoge hakken maakten dat onmogelijk.
De taxi sloeg de hoek om en verdween.
Ik greep mijn kans. „Mevrouw Rose?“, riep ik.
Ze draaide zich snel om, en haar gezicht veranderde van geïrriteerd naar perfect glamoureus. Ze verwachtte een verslaggever, dus toonde ze een stralende glimlach.
Maar toen ze zag dat ik geen pen of camera had, verdween haar glimlach.
Ik droeg een roze zonnebril om het vuur in mijn ogen te verbergen, maar geen enkel parfum is sterk genoeg om de geur van zwavel te maskeren. Ze perste haar lippen op elkaar en keek me aan alsof ik iets was dat ze van haar schoen wilde schrapen.
De meeste mannen zouden ineenkrimpen onder die blik, maar ik was eraan gewend. Ze keek me altijd zo aan de eerste keer dat we elkaar ontmoetten.
Je haat me nu, schatje, maar straks ga je van me houden, dacht ik, terwijl ik mijn hand uitstak.
Ze keek vol afkeer naar mijn hand en keek toen omhoog naar de lucht. „De zon schijnt nog“, zei ze. „Is het niet een beetje vroeg voor demonen om uit de put te kruipen?“
„Ik ben een tijddemon, dus ik heb speciale voorrechten hierboven“, loog ik, in de hoop dat mijn stem zekerder klonk dan ik me voelde. Vroeger was dat waar, maar nu niet meer.
Ik was niet opgeroepen voor deze missie—ik had gewoon een maas in de wet gevonden en was erdoorheen geglipt. Het was momenteel een puinhoop in Brimstone. Mijn vader, Hades, ging eindelijk met pensioen, en Blaze—zijn halfmenselijke zoon—nam het over.
Blaze kon het wel aan, maar demonen houden niet echt van verandering. Iedereen was afgeleid, dus greep ik mijn kans en kwam naar boven.
Pollyanna sloeg haar armen strak over elkaar, alsof ze zich tegen mij wilde beschermen. Ze keek me aan alsof ik haar een boete ging geven voor het breken van een magische wet.
„Rot op, demon, je hebt de verkeerde heks.“
Ik wilde haar de waarheid vertellen. Ik wilde zeggen dat we elkaar al honderden keren hadden ontmoet, en dat ik miljoenen jaren had gewacht tot de tijdlijn zou resetten, alleen maar om haar weer te zien.
En elke keer hield ze van mij.
Maar dat kon ik niet. Het zou elke regel over tijdmanipulatie breken als ik het haar vertelde—en erger nog, het zou kunnen veranderen hoe ze over me dacht.
Haar fysiek verliezen was al zwaar genoeg. Het enige dat me op de been hield, was de wetenschap dat ik haar hart nog steeds had.
Dus probeerde ik een andere aanpak. Ik zette mijn roze bril af en trok een wenkbrauw op. „Dus je wilt beweren dat je die kruidenthee om te slapen niet hebt gebruikt om je concurrentie te verpesten bij je laatste auditie?“, vroeg ik.
Pollyanna's ogen werden groot. Ze greep de revers van mijn jasje vast, en haar stem klonk zacht en scherp. „Je kunt niet zomaar met zulke beschuldigingen smijten“, siste ze. „Deze stad heeft overal ogen en oren.“
„Waarom gaan we niet naar een plek met meer privacy?“, zei ik, terwijl ik knikte naar mijn auto aan de overkant van de straat. De motor draaide nog steeds.
Ze keek me aan alsof ik gek was geworden. „Dat meen je niet. Ben je helemaal vanuit Brimstone gekomen alleen maar om me lastig te vallen over wat theemagie?“
„Je snapt het helemaal verkeerd“, zei ik, terwijl ik het script van onder mijn arm trok en het haar voorhield. „Ik ben niet hier om je te straffen. Ik ben hier om je de acteerklus van je leven aan te bieden.“
