Game On: Een Sports Romance Serie Boek 1: Touchdown
Auteur
Mia Carmichael
Lezers
15,4K
Hoofdstukken
55
Alessia staat erom bekend dat ze de puinhopen opruimt waar niemand anders raad mee weet – en dat doet ze met stijl, scherpe humor en nul geduld voor onzin. Dus wanneer ze de opdracht krijgt om Jace te managen, een quarterback die de krantenkoppen domineert en een talent heeft voor problemen, behandelt ze dat als de zoveelste klus.
Behalve dan dat Jace niet zomaar een probleem is dat opgelost moet worden. Hij is charmant, vastberaden en veel te geïnteresseerd in het onder haar huid kruipen. Alessia houdt de zaken liever strikt zakelijk, maar hoe meer tijd ze samen doorbrengen, hoe moeilijker het wordt om de vonk tussen hen te negeren.
Tussen persoptredens, gevatte opmerkingen en veelzeggende blikken door, begint hun zorgvuldig beheerste spel te veranderen in iets wat geen van beiden had gepland.
Hoofdstuk 1: Quarterback-inperkingsprotocol
Proloog
Als Alessia Sterling één ding had geleerd van opgroeien in de NFL, dan was het wel dat liefde en loyaliteit niet in een kleedkamer thuishoren.
Men zegt dat football een religie is hier in het zuiden. Het zit vol rituelen en aanbidding. Het zit vol mannen die denken dat God op wedstrijddagen een koptelefoon draagt. Maar voor haar was football familie. Het betekende zondagavonddiners met statistieken na de wedstrijd. Het betekende verhaaltjes voor het slapengaan vol verre worpen en comebacks. Het betekende een vader wiens idee van genegenheid een knikje na een overwinning was.
Vroeger dacht ze dat het magisch was.
Tot ze verliefd werd op een speler.
Tot ze leerde wat er gebeurt als een speler denkt dat hij haar hart zomaar kan weggooien.
De krantenkoppen noemden het een 'schandaal'. Maar ze spraken nooit de waarheid. Ze vertelden nooit hoe vernedering smaakt als het op de nationale televisie wordt uitgezonden. Mensen vergeten je naam heel snel als jij niet degene bent die een uniform draagt. De man die zwoer dat je alles voor hem was, verving je door een geblondeerde vrouw en een sponsordeal van zes cijfers.
Dus nee, ze doet niet meer aan sporters.
Ze lost hun problemen op. Ze beheert hun reputaties en veegt hun grote fouten onder dure tapijten. Ze loopt weg voordat hun excuses in beloftes veranderen. Ze draagt scherpe hakken. Ze houdt haar standaarden hoog. En ze houdt haar hart beter gesloten dan een speelboek voor de Super Bowl.
En toen kwam Jace Donovan.
De beroemde, camera-liefhebbende bad boy van een quarterback. Hij had een ondeugende lach en zag eruit alsof hij altijd voor problemen zorgde.
Haar nieuwste cliënt.
Haar ergste nachtmerrie.
En, God help haar...
...haar volgende fout.
***
Het trainingscomplex van de Nashville Vipers rook naar zweet, testosteron en slechte beslissingen. Met andere woorden: precies zoals Alessia Sterling het zich herinnerde.
Ze had al meer dan twee jaar geen voet meer in dit gebouw gezet. Niet sinds ze had afgezworen zich nog in te laten met voetbalschoenen, contracten en mannen die dachten dat veel geld hen onschendbaar maakte. Maar hier was ze dan. Terug in het hol van de leeuw. Haar naaldhakken tikten over de glanzende vloer. Haar haar was strak naar achteren gebonden. Dit betekende dat ze hier was voor zaken, niet voor herinneringen.
Ze was hier om een puinhoop op te ruimen.
En die puinhoop had een naam: Jace Donovan.
Ze hoefde niet op te kijken om te weten dat hij naar haar keek. Dat deed hij zodra ze binnenkwam. Dat deed hij altijd. Bij wedstrijden, bij liefdadigheidsevenementen en zelfs een keer tijdens een etentje van haar vader na het seizoen. Toen had hij haar vanaf de andere kant van de tafel een knipoog gegeven. Alsof hij wist wat hij aan moest met een vrouw die niet achter zijn shirt aan zat.
„Weet je,“ zei Jace langzaam van achter haar, met een lage en ontspannen stem, „ik zou dat loopje overal herkennen.“
Alessia sloot haar ogen voor een tel. Adem in. Toen draaide ze zich langzaam om, nu al geïrriteerd.
Hij leunde tegen de muur alsof hij nergens anders hoefde te zijn. Alsof de wereld hem niet elk moment opnieuw kon uitspuwen. Zijn zwarte Vipers-shirt zat strak om zijn borst en zijn donkere haar was nog vochtig van het sporten. Zijn beroemde grijns was recht op haar gericht.
„Donovan,“ zei ze koel.
„Ben je helemaal hierheen gekomen voor mij? Ik voel me gevleid.“
Ze hield haar tablet omhoog. „Je hebt een countryzanger geslagen. Je noemde een scheidsrechter een 'huilende kleine diva met een godcomplex'. Je stak je middelvinger op naar een fan. Ik ben niet voor jou gekomen. Ik ben gekomen voor de enorme puinhoop die je hebt achtergelaten.“
Zijn grijns werd breder. „Dus dit is werk, geen plezier. Begrepen.“
„Denk alsjeblieft niet dat ik jou ooit plezierig heb gevonden.“
„Au.“
Ze draaide zich razendsnel om. Haar hakken tikten hard op de vloer toen ze langs hem liep. „Laten we één ding duidelijk maken. Ik flirt niet, ik slijm niet en het maakt me niet uit hoeveel touchdowns je hebt gegooid. Je bent een PR-nachtmerrie en ik ben hier om het op te lossen. Punt uit.“
Jace liep achter haar aan. Hij had zijn handen in zijn zakken en keek geamuseerd. „Mooi. Ik doe niet aan crisismanagers met een superioriteitscomplex. Wij gaan heel goed samenwerken.“
Coach Sterling, haar vader, verscheen precies op dat moment. Zijn gezicht was zoals altijd onleesbaar. Alessia gaf hem een klein glimlachje. Hij knikte terug. Hij negeerde de spanning die als een donkere wolk in de lucht hing.
„Fijn dat jullie er allebei zijn,“ zei hij. „Dit gedoe met Donovan loopt uit de hand. Sponsors zijn boos. De pers ligt op de loer.“
Alessia had die update niet nodig. Ze had de krantenkoppen gelezen. Ze had ze praktisch geschreven, aangezien zijn naam om de week trending was vanwege iets stoms.
„Ik wil dat je dit persoonlijk afhandelt,“ voegde haar vader eraan toe.
Jace keek veel te blij met dat nieuws. „Dat betekent vast dat we toch nog wat qualitytime gaan doorbrengen.“
Alessia reageerde direct. „Perfect. We beginnen met het doornemen van de lange lijst met redenen waarom je nog maar één domme uitspraak verwijderd bent van de reservebank.“
Ze liep weer langs hem heen, met het nieuwste schandaal al op haar tablet geopend.
Achter haar begon Jace gewoon te lachen.
God help haar. Het ging een lang seizoen worden.
***
De vergaderruimte had glazen wanden en was brandschoon. Het lag op de tweede verdieping en keek uit over het overdekte trainingsveld. Alessia liep als eerste naar binnen, met een strakke en zelfverzekerde houding. Ze hield haar tablet als een schild tegen haar heup. Ze had geen aantekeningen nodig voor deze vergadering. De puinhoop die Jace Donovan was, kende ze al uit haar hoofd.
Jace wandelde rustig achter haar aan alsof hij alle tijd van de wereld had. Hij liep ontspannen en zijn grijns was nog steeds aanwezig. Hij liet zich in de stoel tegenover haar vallen en legde een enkel op zijn knie. Hij spreidde zijn armen over de leuning van de stoel alsof het hele gebouw van hem was.
Coach Sterling bleef bij de deur staan en schraapte zijn keel. „Jace, dit is je officiële crisismanager, voor zolang het duurt om dit op te lossen.“
„Je laat het klinken alsof ik een bus vol nonnen heb omvergereden,“ mompelde Jace.
„Nee,“ zei Alessia fel, terwijl ze opkeek van haar scherm. „Je hebt gewoon de heilige drievuldigheid van slechte PR geraakt: geweld, arrogantie en een compleet gebrek aan zelfkennis. Het is eerlijk gezegd indrukwekkend.“
De coach zuchtte. „Alessia, doe een beetje aardig.“
„Ik ben aardig,“ antwoordde ze, terwijl ze wat aantekeningen in haar tablet typte. „Als ik dat niet was, had ik je politiefoto op Instagram gezet. Met een link naar een crowdfundingsactie voor je emotionele ontwikkeling.“
Jace lachte zachtjes. „Je bent grappig, Sterling.“
Ze keek hem aan met een rustige, maar dodelijke blik. „Ik maak geen grapje. Je hangt aan een zijden draadje. De bond kijkt mee. De sponsors zijn onrustig. De verlenging van je contract hangt af van de vraag of je minder in het nieuws komt en meer een merk wordt. En op dit moment? Jouw merk is 'roekeloze hete gast met woedeproblemen'.“
Hij knipperde met zijn ogen. „Vind je me heet?“
„Ik vind je roekeloos,“ kaatste ze terug.
De coach kneep in de brug van zijn neus. „Ik ga weg, voordat ik getuige ben van een moord.“
Hij liep de kamer uit. Hij liet hen samen achter, met niets anders dan spanning en een glazen wand tussen hen en de rest van het gebouw.
Jace leunde naar voren. Zijn ellebogen rustten nu op de tafel en hij keek serieuzer dan ze had verwacht. „Kijk, ik snap het. Ik heb fouten gemaakt.“
Ze trok een wenkbrauw op. „Fouten? Is dat hoe je het noemt als je een scheidsrechter op live tv een 'aandachtsgeile hobbit' noemt?“
Zijn grijns keerde terug. „Oké, die was best grappig.“
„Je bent vermoeiend.“
„Je bent nog niet eens met me begonnen.“
Alessia haalde diep adem. Concentreer je. Ze was hier niet om met hem te bekvechten. Ze was hier om het team te beschermen, het merk te beschermen en misschien, op een vreemde manier, de naam van haar vader te beschermen.
Ze opende het plan dat ze had geschreven voordat ze naar het hoofdkantoor van de Vipers kwam. „Dit is wat er gaat gebeuren. Ten eerste ga je je excuses aanbieden. En je meent het. Geen gegrijns, geen grapjes, geen halfbakken sarcasme. Een publieke verklaring. Helder, beknopt en bescheiden.“
Hij snoof. „Ik doe niet aan bescheiden.“
„Vanaf nu wel.“
„Ik wist niet dat ik mijn persoonlijkheid had weggegeven.“
„Dat heb je niet. Je hebt het deel weggegeven dat je in de problemen brengt.“
Hij leunde weer achterover en klemde zijn kaken even op elkaar. Een moment lang zei hij niets. En toen hij eindelijk sprak, klonk zijn stem wat zachter. „Je denkt dat je me helemaal doorhebt, of niet?“
Alessia keek hem recht aan. „Dat is niet nodig. Ik heb al honderd keer met sporters zoals jij gewerkt. Getalenteerd, heethoofdig en altijd gewend om vergeven te worden, omdat je toevallig een bal kunt gooien.“
Er veranderde iets in zijn gezichtsuitdrukking. „Oh ja? En waartegen denk je precies dat je me beschermt?“
„Tegen jezelf,“ zei ze simpelweg en stond op. „Het maakt jou misschien niet uit of je je carrière verpest. Maar er zijn nieuwe spelers in dit team die tegen je opkijken. Fans die in jouw shirt rondlopen. De reputatie van mijn vader staat op het spel. De geloofwaardigheid van mijn bedrijf. En laten we de pers niet vergeten, die smacht naar een nieuwe reden om je de grond in te boren.“
Ze liep langzaam naar het raam en keek hoe een paar spelers over het trainingsveld beneden liepen. Ze herkende hen. Gezichten die ze al kende uit haar jeugd, toen nog jong en fris. Football was altijd een deel van haar leven geweest. Maar het had nog nooit zo zwaar gevoeld als nu.
Achter haar klonk Jace' stem stilletjes. „Vroeger hield je van dit spelletje.“
Ze draaide zich verrast om. „Wat?“
„Ik heb je eerder gezien, bij wedstrijden. Jaren geleden. Je zat altijd op de tribune. En je riep harder dan de fans.“
Haar kaken spanden zich aan. „Dat is heel lang geleden.“
„Wat is er gebeurd?“
Haar ogen ontmoetten de zijne, scherp en onverschrokken. „Dat gaat jou niets aan.“
Hij knikte, maar er was nu iets in zijn blik. Geen medelijden, geen arrogantie. Gewoon... nieuwsgierigheid. Misschien zelfs spijt.
Alessia herpakte zich snel. „Volgende week vrijdag doen we een liefdadigheidsevenement. Een footballclinic voor de jeugd en de camera's zullen erbij zijn. Je lacht, je coacht en je houdt je mond dicht, tenzij ik de uitspraak goedkeur.“
„Ben je nu al aan het babysitten?“ vroeg hij met een grijns.
„Geloof me,“ zei ze, terwijl ze naar de deur liep. „Als ik aan het babysitten was, zou ik op z'n minst extra betaald krijgen om met zo'n gigantisch ego om te gaan.“
Ze opende de deur en pauzeerde in de deuropening om nog even naar hem om te kijken. „En Donovan?“
„Ja?“
„De volgende keer dat je met me probeert te flirten, doe het dan iets minder opvallend. Het is gênant.“
Ze liep naar buiten en liet Jace zittend achter. Hij staarde haar na met een blik die hij niet vaak liet zien.
Alsof hij, heel misschien...
...eindelijk zijn gelijke had gevonden.
