Gevangene van de Slangenkoning
Auteur
Raven Flanagan
Lezers
904K
Hoofdstukken
39
Hoofdstuk 1.
SELENE
Ik was in de tempel aan het bidden toen de magische soldaten van mijn vader me naar de vergaderzaal riepen.
'Uwe hoogheid, wilt u alstublieft naar de vergaderzaal komen?'
Ik keek verbaasd op. Als dochter van mijn vaders vriendin nam ik normaal gesproken niet deel aan belangrijke vergaderingen.
Ik wierp een blik op mijn lerares, Ashla.
'Ga maar, Selene. Als de keizer roept, moet je meteen gaan.'
***
Ik wist dat mijn broer Rhidian en onze vader net terug waren in het paleis na de strijd, maar ik had hen nog niet gezien sinds hun terugkeer.
Maanden geleden waren we allemaal opgelucht toen Vader de Slangenkoning in de strijd versloeg. Maar al snel sloeg de angst toe toen we hoorden over de zoon van de Slangenkoning.
De nieuwe koning was een geduchte krijger. Hij was een Basilisk met gif in zijn beet en de macht om zijn vijanden in steen te veranderen met één blik. Men zei dat hij sterk, wreed en bloeddorstig was. Ze noemden hem de Zwarte Adder, en hij nam zijn vaders plaats in in de oorlog. Nu kwam de oorlog voor het eerst in tien jaar dichtbij onze stad.
***
Ik voelde me ongerust terwijl ik met de magische soldaten meeliep. Mijn vader had me nog nooit eerder naar de oorlogskamer geroepen. Ik kende de keizer wel, maar niet zo goed als mijn broers en zussen die zijn echte kinderen waren. Ik was geboren uit zijn relatie met een priesteres, en ik bezat niet de magie die de meeste mensen in onze wereld hadden.
Toen ik jong was, hield mijn vader, Keizer Hadrian le Fay, me veilig in zijn paleis. Maar ik wist dat ik op een dag op eigen benen zou moeten staan. Ik besloot priesteres te worden, net als mijn moeder. Ik studeerde al jaren en stond op het punt mijn geloften af te leggen.
Wat wilde de keizer van mij?
De magische soldaat leidde me door de lange gangen van het paleis tot we bij de hoge, zware houten deur van de oorlogskamer kwamen. Twee soldaten die de wacht hielden knikten naar hun collega toen hij dichterbij kwam. Ze wisselden een blik uit toen ze mij achter hem zagen, wat mijn zenuwen alleen maar versterkte.
Ik hoorde Rhidians stem als eerste toen de deuren opengingen. 'Uwe majesteit, ik weet dat we op gespannen voet staan met het koninkrijk Sharkan. Maar onze enige hoop om de Zwarte Adder te verslaan is om met hen samen te werken.'
'Het volk van Sharkan woont verder naar het noorden. De Zwarte Adder heeft hen nog niet bereikt. Ze zullen zich niet zo bedreigd voelen als wij,' zei Generaal Eskel van de Clerus groep. Zijn zilveren harnas blonk nog steeds, ondanks het opgedroogde bloed aan de randen. Hij streek met zijn hand door zijn korte bruine krullen, terwijl hij fronsend naar de grote kaart op tafel keek.
Ik voelde de spanning toen ik de ronde kamer binnenkwam, onder het magische licht aan het plafond door lopend. Niemand lette op mij omdat ze allemaal druk bezig waren met het maken van nieuwe plannen, maar ik wist dat ze zich bewust waren van mijn aanwezigheid.
Ik zag al snel Vaders rood-grijze haar aan het hoofd van de tafel. Rhidian stond naast hem in gouden harnas, met zijn rode haar los om zijn schouders. Mijn broer keek over de tafel naar de clerus generaal, zijn oudste vriend en geliefde.
'Daarom moeten we nu om hun hulp vragen. Als we binnen een maand door de Ophidianen worden overrompeld, duurt het niet lang voordat zij ook aan de beurt zijn,' zei Rhidian.
Vaders ogen dwaalden af toen hij me zag binnenkomen. Ik boog mijn hoofd, zonder te spreken omdat ik bang was hun ernstige gesprek te verstoren. Ik had hen nog nooit zo over de oorlog horen praten. Het maakte het allemaal zo echt, alsof het gevaar vlak voor de deur stond.
De keizer legde zijn handen op tafel, maar het was zijn diepe zucht die ieders aandacht trok. Hij keek langzaam op naar zijn zoon en oorlogsraad, alsof de kroon op zijn hoofd loodzwaar was.
'Koning Bram van Sharkan heeft al contact met me opgenomen. Hij stemde ermee in zich bij ons aan te sluiten tegen de Zwarte Adder. Maar in ruil daarvoor wil hij dat ik mijn dochter Cressida aan hem uithuwelijk.'
Het werd muisstil in de kamer. Ik was stomverbaasd door dit nieuws. Ik keek rond op zoek naar mijn zus. Ze zouden haar toch zeker ook geroepen hebben.
Cressida was niet bij de raad. Ze zat niet aan tafel, of in een hoek van de kamer. Natuurlijk was ze er niet. Als ze er was geweest, zou ik het meteen hebben gemerkt toen ik binnenkwam. Haar schoonheid en de gloed op haar huid vielen overal op.
'Ik weet dat dit een verrassend verzoek is. Maar we hebben zijn soldaten nodig of we worden onder de voet gelopen, en ons koninkrijk Valeruhn zal verdwijnen. Cressida moet met de koning van Sharkan trouwen om onze nieuwe vriendschap te bezegelen,' vervolgde Vader, ongewoon ernstig klinkend voor een gesprek over een bruiloft.
Rhidian zag me en ik voelde me zenuwachtig worden. Hij keek bedroefd.
'Vader, Cressida is sinds vanochtend spoorloos,' zei hij terwijl hij me bleef aankijken. Mijn broer sprak tegen onze vader maar vertelde ook mij wat er aan de hand was.
Ik voelde me duizelig worden. Ik was misschien gevallen toen ik wankelde als de magische soldaat mijn arm niet had vastgegrepen. Mijn hart kromp ineen toen ik aan mijn zus dacht.
Prinses Cressida was vermist. Hoe kon dat?
Ik had gisteravond nog met haar gegeten. We praatten over haar laatste feest, en hoe er niet veel vrijgezelle edelen meer over waren. We lachten en kletsten zoals altijd. Maar voor het slapengaan omhelsde mijn oudere zus me stevig en wenste me succes met mijn toekomst in de tempel.
Ik vond het vreemd dat haar goedenacht meer als een vaarwel klonk, maar ik dacht dat we allebei gewoon moe waren. Nu was ze weg, en dat maakte me misselijk.
Keizer Hadrian sprong op van de tafel en sloeg met zijn vuisten op het hout. 'Ik weet heel goed dat ze vermist is, Rhidian. Ze is mijn oudste dochter en de mooiste in ons koninkrijk. Onze mannen zoeken naar haar, maar we hebben niet veel tijd. De Zwarte Adder is nu bezig met onze legers in het zuidwesten, maar we kunnen hen niet lang tegenhouden. We moeten een bruid naar de koning van Sharkan sturen en zijn leger krijgen voordat het te laat is!'
Op dat moment voelde ik de magie en het lot dat door onze lichamen stroomde. Was ik toch niet zo anders dan de anderen? Iets in mij zorgde ervoor dat ik bewoog alsof ik een marionet was. Ik stapte naar voren in het licht, en iedereen aan tafel keek naar mij.
'Ik zal het doen.'
Ik hoorde mijn stem spreken, maar de woorden voelden niet alsof ze van mij kwamen.
Vader keek snel op. 'Selene? Wat doe je?'
'Zus,' begon Rhidian, zijn hoofd schuddend.
'Is dat niet waarom u mij riep?' Ik slikte moeizaam, mijn gezicht rood wordend omdat iedereen naar me keek. 'U heeft een bruid nodig voor de koning van Sharkan. Stuur mij in plaats van Cressida.'
Ik had tien jaar getraind om priesteres te worden, niet een bruid. Wat was ik aan het doen?
'Zij is niet Prinses Cressida. Ze zullen er niet mee instemmen! En bovendien staat ze op het punt haar geloften af te leggen,' zei Eskel. Enkele anderen in de oorlogsraad waren het met hem eens.
'Er zal geen tempel zijn voor mij om mijn geloften af te leggen als de Zwarte Adder de stad binnenvalt,' zei ik rechtstreeks tegen mijn vader. 'Ik zal gaan als Prinses Cressida, en ze zullen het verschil niet merken.' Hoewel mijn hart brak voor mijn vermiste zus, stelde ik de behoeften van het koninkrijk voorop.
'Prinses Cressida is beeldschoon. De koning van Sharkan zal het doorhebben als we iemand anders sturen,' zei een raadslid. Zijn opmerking stak, maar ik had geleerd zulke opmerkingen door de jaren heen naast me neer te leggen.
'Prinses Cressida en Selene hebben allebei blond haar,' zei Vader, en ik kon zien dat hij nadacht over mijn aanbod. Hij wreef in zijn ogen, zijn schouders zakten. Toen hij ze opende, zag ik zachte honingbruine ogen die op de mijne leken. Mijn ogen waren het enige dat ik van hem had geërfd, en terwijl hij me nu aankeek zag ik een droevige hopeloosheid in ze.
'Als we Valeruhn willen redden, moeten we Prinses Selene sturen in plaats van Cressida. We hebben geen tijd te verliezen met zoeken naar Cressida. We hebben Sharkans leger nodig, anders zullen we allemaal sterven door de vergiftigde wapens van de Ophidianen.' Wat de keizer zei was wet.
