Hoe je (niet) met een sportman date
Auteur
Megan Blake
Lezers
690K
Hoofdstukken
28
Hoe (Niet) Naar Een Feest Te Gaan
EMILY
Waarom was ze hier eigenlijk?
Het studentenhuis puilde al uit, maar er bleven mensen binnenkomen waardoor het steeds drukker werd. De muziek stond oorverdovend hard en alles wat ze aanraakte was plakkerig of nat. Ze wist niet wat erger was.
Mensen dronken grote hoeveelheden alcohol uit rode plastic bekers. Iedereen werd steeds luidruchtiger naarmate ze meer dronken. Mensen botsten tegen elkaar aan omdat ze niet opletten waar ze liepen.
Dit was absoluut niet haar ding.
Ze meed feestjes meestal, en dat deed ze al een hele poos. Ze moest zich focussen op haar studie, en feestjes waren voor haar niet nuttig of leuk.
De zomerse hitte maakte de lucht klam op haar huid, samen met het zweet van iedereen.
'Emily,' zei Tracy, terwijl ze naar haar vriendin keek. 'Probeer alsjeblieft een beetje lol te hebben.'
De dag voor het begin van het collegejaar had Emily's vriend het uitgemaakt. Hierdoor had Emily tijdens haar eerste semester nauwelijks iets ondernomen. Ze had veel typische studie-ervaringen aan haar neus voorbij laten gaan.
Tracy was het zat om te wachten tot Emily zich beter zou voelen. Maandag begon hun tweede semester, en Tracy had gezegd dat ze haar beste vriendin geen tijd meer zou laten verspillen. Tracy zei dat Emily niet kon zeggen dat ze niet van feestjes hield, omdat ze er nog nooit een had meegemaakt.
Maar Emily hoefde er niet heen te gaan om het te weten. Ze wist dat ze er niet van hield. Ze was meer een rustig type.
'Het kan leuk zijn.'
Emily dacht van niet. 'Tracy, kunnen we niet gewoon terug naar onze kamer gaan?'
'Emily, als ik je nog één keer in die blauwe stoel zie zitten, word ik echt boos.'
'Maar—'
'Twee uur.'
'Wat?'
'Als je na twee uur echt nog steeds weg wilt, gaan we.' Emily wilde iets zeggen, maar Tracy stopte haar door haar hand op te steken. 'Maar je moet het wel echt proberen.'
Emily rolde met haar ogen. 'Oké dan.' De enige reden dat ze instemde was vanwege Tracy. Haar vriendin was er altijd voor haar geweest, dus ze was haar waarschijnlijk wel dit verschuldigd.
Blij met haar overwinning glimlachte Tracy breed. Ze draaide zich om tot ze de tafel vond waar ze naar zocht: de drank. Ze pakte twee rode bekers en gaf er een aan Emily terwijl ze de andere voor zichzelf hield.
'Drink op.'
'Tracy,' protesteerde ze.
'Nee!' waarschuwde ze, terwijl ze met haar vinger naar Emily wees. 'Je zei dat je het zou proberen.'
'Weet je nog dat ik voor mijn fysieke test gezakt ben? Drinken gaat me daar niet bij helpen.'
Het bleek dat haar kinesiologie-opleiding vereiste dat ze slaagde voor een fysieke test. Emily was gezakt voor het hardlooponderdeel. Waarom was dit nodig? Waarom moesten ze het zo moeilijk maken?
Ze had dus tot het einde van het semester de tijd. Het was heel belangrijk.
'Echt? Chips en in je bed blijven liggen is geweldig voor je gezondheid, maar dit drankje is te veel? Kom op. Je kunt Cole of school niet als excuus gebruiken.'
Emily zuchtte terwijl ze naar de roze vloeistof in haar plastic beker keek. De afgelopen maanden waren zwaar geweest - de breuk, het begin van school en haar gebroken dromen.
Ze zouden samen een appartement in de buurt van de school krijgen, maar plotseling had Emily nergens om naartoe te gaan. Gelukkig had Tracy een kamer alleen op de campus en bood ze aan om die te delen, wat enorm hielp.
Cole was haar eerste en enige vriendje geweest. Iedereen zei altijd dat ze voor elkaar bestemd waren... Toen verraste hij haar en maakte het uit.
Ze had hem sindsdien een paar keer gezien, maar - hij was oké. En ze vond het moeilijk om normaal te doen in zijn buurt nadat ze vijf jaar samen waren geweest, alleen om zo te eindigen.
Een deel van haar dacht, misschien als ze hem ruimte gaf, misschien als ze hem met rust liet, zouden ze weer bij elkaar komen. Dus gebruikte Emily dat idee om te voorkomen dat ze met iemand anders zou daten.
Ja, ze was bang.
Toen Tracy het woord 'studentenvereniging' had gezegd, had ze nee gezegd. Gelukkig was het niet Cole's vereniging, en ze hoopte dat dat betekende dat hij er niet zou zijn. Waren er niet verondersteld ruzies te zijn tussen verenigingen?
Ze hoopte het.
'Eén slokje.'
En één was het.
Ze zette de beker aan haar lippen, nu al niet blij met de smaak, maar ze stopte niet. Ze liet de vloeistof haar keel verbranden terwijl het naar beneden ging, en ze trok de hele tijd een gezicht.
Eentje op.
Nog veel meer te gaan.
'Het wordt leuk.'
Dat moest nog blijken.
Minuten werden bijna twee uur, en ondanks de luide muziek, Tracy's pogingen en de drankjes... Emily had nog steeds geen lol. Haar hoofd voelde duizelig, maar verder dan dat was ze niet op haar gemak.
Nee, in plaats daarvan voelde ze zich boos. Het was niet alsof ze probeerde zich in een hoekje te verstoppen, maar - dit hele feest deed haar beseffen dat ze alleen Tracy had. Ze kende niemand - ze was nog nooit op een van deze feestjes geweest.
Mensen schreeuwden, speelden spelletjes, begroetten elkaar - en zij maakte er geen deel van uit. Tijdens haar eerste semester was ze de hele tijd op haar kamer gebleven. Zelfs Tracy kende de helft van de mensen hier, en zij was niet eens een feestbeest.
Iedereen was druk bezig geweest met vrienden maken en sociaal zijn, en zij was - alleen geweest.
Op dit punt kon ze het verschil niet meer zien tussen haar spijt en het slechte gevoel van te veel alcohol drinken.
Ze voelde zich ellendig.
En om het nog erger te maken?
Nu was ze Tracy kwijtgeraakt.
Het had Emily bijna twintig minuten gekost om een badkamer te vinden, en in die tijd was haar vriendin verdwenen. Hoe sneller ze haar vond, hoe sneller ze weg konden gaan.
Als Tracy wilde blijven, zou ze niet tegenstribbelen, maar ze moest daar weg. Ze voelde zich ongemakkelijk, niet op haar plek, en - en ze voelde zich stom.
En ja, Tracy had gelijk gehad over deze feestjes.
Ze kon zien waarom mensen ervan hielden; dat kon ze echt.
Maar dat werkte alleen voor iemand met veel vrienden en een sociaal leven.
Het gold niet voor haar.
Ja, het was volledig haar eigen schuld. Maar echt, ze wist niet hoe mensen het deden. Ze had niet het vermogen om makkelijk met mensen te praten. Was dat haar schuld?
Misschien.
Haar ogen scanden de kamer, op zoek naar haar beste vriendin, zoekend naar donker haar in een paardenstaart en een glanzende witte rok. Helaas voor haar vond ze een ander soort glans.
Rood haar. Haar hart sloeg over, de tijd stond stil, en terwijl haar keel dichtgeknepen voelde, krulden haar tenen. Ze keek om zich heen en zag hem. Alles om haar heen stopte met bewegen behalve het beeld van hem die binnenkwam - met iemand.
Iemand die niet zij was.
Zijn hand hield de vingers van een meisje vast, met rode nagels. Ze had een zeer blanke huid, perfect lang blond haar om haar gezicht en heldere bruine ogen.
Hij had een vriendin. Maar - hij had gezegd dat hij er niet klaar voor was. Hij wilde vrij leven, de wereld zien -
Hij wilde haar niet.
Het ging niet om de wereld. Het ging niet om zichzelf vinden en college ervaren.
Dat was allemaal een leugen.
Het ging om haar.
Haar hart zonk in haar maag terwijl haar mond openging. Haar ogen toonden geen emotie terwijl ze merkte dat ze niet kon spreken, zelfs niet kon huilen. Ze moest daar weg.
Het maakte niet uit hoe, ze wist alleen dat ze moest vluchten voordat ze gezien werd. Ze begon achteruit te lopen, tegen verschillende mensen aan botsend. Hij bleef bij de deur staan; ze kon niet ontsnappen.
Hij zou haar zien, en als hij haar zag, zou ze sterven. Ze was als een opgesloten dier zonder uitweg. Ze kon wegrennen. Nee, dat kon ze niet. Als ze rende, zou ze zijn aandacht trekken, en hij zou misschien... hij zou misschien haar naam zeggen, hij zou haar misschien achterna komen... en dat kon ze niet.
Niet nu.
Ze keek toe terwijl hij zijn hoofd draaide - en ze raakte in paniek.
'Yo, Cole.'
O nee - hij kwam haar kant op. Veel ideeën schoten door haar hoofd, maar geen van hen zou werken.
'Hé, kijk uit.'
Ze reageerde op de stem omdat de opmerking deze keer voor haar was. Ze kon het gezicht van de spreker niet zien, maar merkte zijn bruine haar op terwijl hij van haar wegkeek en weer met zijn vrienden ging praten, haar vergetend.
Hij stond bij een muur.
Een muur kon werken.
Muren waren goed om je achter te verstoppen.
Verstoppen - ze kon zich verstoppen.
Haar hersenen hadden moeite om helder te denken, de alcohol maakte haar traag. Ze was verward, alleen gefocust op het moment en proberend een uitweg te vinden uit deze onmogelijke situatie.
Alles was beter dan Cole onder ogen te komen. Emily dacht er niet twee keer over na toen ze de arm van de jongen pakte en hem naar zich toe trok.
'Wat-'
'Het spijt me echt,' zei ze, haar woorden onduidelijk. Wow, wat was er met haar spraak gebeurd? 'Ik - mijn ex is hier. En ik kan niet. Ik - help me.' Ze voelde tranen in haar ogen.
De alcohol beïnvloedde haar hersenen, en ze kon niet duidelijker spreken dan dit. Ze hoopte dat het genoeg zou zijn.
Het was alle waarschuwing die hij kreeg voordat ze zijn blauwe T-shirt vastgreep en hem kuste. In het begin voelde hij stijf tegen haar lichaam, en haar kleine handen hielden het shirt stevig vast alsof ze hem wilde tegenhouden om weg te gaan.
Na een moment voelde ze hem ontspannen, wat haar hielp hetzelfde te doen. Het was gek; zij was gek. Zijn grote handen vonden haar heupen, en hij hield haar stevig vast voordat ze de muur tegen haar rug voelde. Hij bewoog hen de hoek in, zijn lange lichaam over haar heen terwijl hij de controle over de kus overnam.
Zijn lippen bewogen soepel tegen de hare, de smaak van alcohol uit haar mond wegnemend. Warmte straalde van hem af, waardoor ze zich nog duizeliger voelde door de alcohol.
Het voelde alsof hij haar tegen de muur drukte met zijn veel grotere lichaam terwijl zijn tong de hare raakte.
Haar wangen werden rood, haar lichaam voelde erg warm aan, en ze merkte dat ze haar hoofd naar achteren liet hangen terwijl zijn handen omhoog bewogen, haar heupen knijpend. Duizelig. Dat was het woord.
Voor een moment stopte alles: het feest, het gevoel van gevaar.
De kus duurde nog een paar momenten totdat ze hem eindelijk voelde wegtrekken, haar lippen glanzend en gezwollen achterlatend. Haar ogen waren half gesloten terwijl ze probeerde zijn gezicht te zien, zijn blauwe ogen opmerkend.
Terwijl ze dat deed, zag ze het blonde haar ver achter zijn hoofd. Cole was langs haar gelopen - en hij had haar niet opgemerkt. Cole te zien weglopen maakte haar plotseling koud en bewust van de realiteit.
'Bedankt.'
Het was alles wat ze tijd had om te zeggen voordat ze bij hem vandaan rende. Ze botste tegen een paar mensen - en dingen - aan op weg naar buiten, maar ze haalde het. Het kon haar niet schelen om Tracy, ze zou haar wel een berichtje sturen.
Nooit meer.
Terwijl ze bij de voordeur vandaan liep, veegde ze haar lippen af met de achterkant van haar hand - ze waren nog steeds nat van de kus.
Ze had een vreemde gekust.
Nee, dat klopt niet.
Ze had voor het eerst sinds Cole iemand gekust.
