Crashburn
Auteur
Salem Morgan
Lezers
17.5K
Hoofdstukken
74
Wren had nooit verwacht dat één roekeloze avond uit haar leven zou veranderen. Nadat een motorongeluk haar en de charmante biker Jace gewond achterlaat, voelt ze een verpletterende schuld — en biedt ze aan om hem te verzorgen tijdens zijn herstel. Maar door in de wereld van Jace te stappen, botst ze keihard met zijn oudere broer Kane, de duistere en gevaarlijke vicepresident van de Iron Vultures MC. Kane veracht haar vanwege het ongeluk, toch ontbrandt hun explosieve chemie in iets dat geen van beiden kan ontkennen.
Gevangen tussen twee broers en een criminele onderwereld vol geweld, loyaliteit en geheimen, moet Wren beslissen of ze sterk genoeg is om het vuur van Kane te overleven — of dat haar liefde voor hem alles tot de grond toe zal afbranden.
Hoofdstuk 1: Rijden op eigen risico
WREN
Ik ben nooit een grote drinker geweest, maar de drank die door mijn keel brandde terwijl ik op een kruk zat naast een man die ik nauwelijks kende, was een van de aangenaamste momenten van mijn leven.
Ik lachte toen Jace zijn lege shotglas op de bar smeet en zo dichtbij kwam dat zijn eau de cologne, iets kruidigs en houtachtigs, in de lucht tussen ons bleef hangen. "Oké, Wren," daagde hij me uit, terwijl zijn ogen ondeugend glinsterden. "Tijd voor een spelletje."
"Wat voor spelletje?" vroeg ik, terwijl argwaan zich mengde met nieuwsgierigheid, terwijl Diesel aan ieder van ons muntjes uitdeelde.
"Quarters," legde Hawk uit, terwijl hij zijn muntje behendig over zijn knokkels liet gaan. "Laat hem in je glas stuiteren. Mis je, dan drink je. Raak je hem, dan drinkt iemand anders."
"Dat klinkt makkelijk genoeg," plaagde ik, terwijl ik mijn haar zelfverzekerd naar achteren gooide, ook al had ik het nog nooit gespeeld.
"Makkelijk, hè?" Jace's lippen krulden omhoog, geamuseerd. "Dames eerst."
Ik pakte het muntje en beet geconcentreerd op mijn lip voordat ik het op de bar liet stuiteren. Het landde perfect in het glas van Jace. De jongens barstten uit in applaus, waarbij Diesel het hardst brulde.
"Het ziet ernaar uit dat je weer moet drinken." Ik grijnsde naar Jace, terwijl de overwinning mijn wangen deed kleuren.
Hij schudde langzaam zijn hoofd, zijn ogen nog steeds op de mijne gericht, en hief zijn glas met gespeelde overgave. "Jij wint deze ronde."
We speelden door tot het lachen vanzelf ging en de lichten van de bar wazig werden aan de randen, terwijl een warme roes mijn lichaam overnam.
"Nog een ronde?" vroeg Jace, met die ontwapenende, scheve glimlach waarvan ik al snel merkte dat het zijn geheime wapen was.
"Tuurlijk," antwoordde ik, mezelf verrassend. Het woord voelde roekeloos, opwindend. Het soort ja dat vanavond makkelijk over de lippen kwam.
Om ons heen barstte het gelach los als vuurwerk. Jace's vrienden—drie luidruchtige, ruige, onder de tatoeages zittende bikers genaamd Diesel, Hawk en Bear—waren op het eerste gezicht een intimiderende groep, maar na een paar drankjes voelden ze als oude vrienden.
Diesel, gebouwd als een rots en bedekt met vervaagde militaire tatoeages, sloeg op de bar en juichte. "Kijk jou eens, schatje! Ik had je niet ingeschat als een whiskey-type."
"Ik mezelf ook niet," lachte ik, terwijl de warmte zich door mijn borst verspreidde.
"Whiskey is de enige juiste weg," zei Jace soepel, terwijl hij zijn shotje achterover sloeg zonder te vertrekken, zijn ogen met een speelse uitdaging in de mijne vergrendeld. "Als je met ons drinkt, moet je drinken zoals wij."
Ik kneep mijn ogen uitdagend samen. "Is dat een uitdaging?"
Hij leunde dichtbij, zo dichtbij dat zijn adem heet langs mijn wang streek. "Het is wat jij wilt dat het is."
Mijn hart sloeg een slag over. Hij had charme, dat soort moeiteloze charisma dat mensen aantrekt, en verdomme, vanavond werkte het bij mij. Ik tilde het glas op, beantwoordde zijn uitdagende blik en dronk het shotje in één brandende slok leeg. Diesel juichte opnieuw en sloeg zijn enorme handen tegen elkaar als donderslagen.
Bear, de stevige roodharige met een baard waar kleine dieren in zouden kunnen schuilen, gaf Jace een por. "Pas maar op, Dust. Dat meisje drinkt je straks nog onder de tafel."
"Laat haar maar proberen," beet Jace van zich af, met ogen die ondeugend twinkelden. "Misschien laat ik haar wel winnen."
"Mij laten winnen?" schamperde ik, gesterkt door de drank die door mijn aderen gonsde. "Volgens mij ben je bang."
"Oeh," rekte Hawk het uit, terwijl hij het leren jasje dat over zijn slanke postuur hing recht trok. Hij zag er het jongst uit, nauwelijks ouder dan ik, maar zijn donkere ogen bevatten geheimen. "Ze daagt je uit, Dust."
Jace grinnikte zacht en haalde een hand door zijn warrige haar, terwijl zijn blik een tel te lang op mijn lippen bleef rusten. "Ja, dat deed ze zeker."
"Oké," zei ik, terwijl ik mezelf tegen de bar in evenwicht hield. "Nog eentje."
"Nog eentje," stemde Jace in, terwijl hij de barman een teken gaf. "Maar daarna neem ik je mee voor een ritje."
"Een ritje?" Ik trok een wenkbrauw op en daagde hem zwijgend uit om dat te verduidelijken.
"Op de motor," verduidelijkte hij, zijn stem laag en druipend van ondeugd. "Als je het aankunt."
Ik glimlachte langzaam en voelde me moedig, roekeloos en volkomen levendig. "Kom maar op."
Eindelijk sloeg Bear een arm om Diesel heen en kondigde luidkeels aan: "Oké kids, genoeg spelletjes. Die motoren gaan zichzelf niet rijden."
Buiten was de lucht koel en rokerig. Diesel, Bear en Hawk staken sigaretten op en lachten onder elkaar, terwijl de kersrode gloed hun gezichten verlichtte. Jace stapte opzij en wenkte me om te volgen, met een lome grijns op zijn lippen.
“Deze is van mij,” zei hij, terwijl hij trots op de glanzende zwarte motor klopte. Het chroom glansde onder de lantaarnpalen, dreigend en toch vreemd uitnodigend. “Zelfbouw. Razendsnel.”
“Hij is prachtig,” zei ik zacht, terwijl ik mijn vingers voorzichtig over het leren zadel liet glijden. Hij hield me nauwlettend in de gaten, zijn ogen een fractie donkerder.
“Stap op,” zei hij nonchalant, zijn stem met een randje dat ik niet direct kon thuisbrengen. “Voel maar even hoe ze zit.”
Ik zwaaide een been eroverheen, nam voorzichtig plaats op het zadel en greep de handvatten vast. Het voelde krachtig onder me, gevaarlijk en opwindend. Jace keek toe, beet kort op zijn lip en boog toen voorover om met een geoefende beweging een schakelaar om te zetten.
De motor brulde tot leven onder me, met een diepe trilling die onverwacht een scherpe, elektrische tinteling recht door mijn kern stuurde. Mijn adem stokte, maar ik maskeerde het snel met een onder de indruk zijnde glimlach.
“Hoe voelt ze?” vroeg Jace, terwijl hij met een wetende grijns een stap achteruit deed, alsof hij me uitdaagde om toe te geven wat voor effect het had.
“Als problemen,” antwoordde ik koeltjes, zelfs terwijl het rood naar mijn wangen steeg en er iets in mijn onderbuik draaide. “Maar van de goede soort.”
Zijn ogen fonkelden van goedkeuring toen Diesel van vlakbij riep: “Klaar om te rijden?”
Jace boog weer dichterbij en verlaagde zijn stem zodat alleen ik het kon horen. “Hou je goed vast, sweetheart. Dit wordt een helse rit.”
Jace greep naar een helm die aan het stuur hing en schoof hem voorzichtig over mijn hoofd, waarbij zijn vingers mijn kaaklijn raakten terwijl hij de riem vastmaakte.
Het gebaar was zorgvuldig, intiem, en ik voelde mijn hart onregelmatig tegen mijn ribben bonken. Hij zette moeiteloos zijn eigen helm op en keek naar de mannen, die hun motoren al lieten loeien in rusteloze verwachting.
“Oké dan, jongens,” riep Jace, zijn stem licht gedempt door zijn helm. “Waar gaan we heen?”
“De snelweg op,” schreeuwde Diesel, terwijl hij zijn sigaret opzij schoot. “Laten we haar de volledige ervaring geven.”
“Lijkt me een goed plan,” stemde Bear in, grinnikend terwijl hij op zijn enorme motor klom. Hawk liet zijn motor brullen als instemming en stak kort zijn duim op.
“Ben je er klaar voor?” vroeg Jace over zijn schouder, zijn stem laag, zijn ogen zoekend naar de mijne door het vizier van de helm.
“Absoluut,” antwoordde ik, terwijl ik mijn armen stevig om zijn middel sloeg, waarbij opwinding zich heerlijk mengde met zenuwen.
De motoren brulden, het geluid dreunde diep door mijn botten terwijl we de weg op scheurden en de nacht doorkliefden. De wind zweepte om ons heen, trok aan mijn jas, en de adrenaline stroomde door mijn aderen. Dit was vrijheid, wild en vurig.
Maar terwijl we versnelden en steeds harder onder het felle maanlicht vlogen, veranderde de extase geleidelijk in iets duisterders. Een gevoel zo heet dat het ijzig koud aanvoelde, begon langs mijn ruggengraat omhoog te kruipen en verspreidde zich snel door mijn lichaam tot mijn ledematen gevoelloos waren en mijn hart pijnlijk in mijn borst hamerde.
Mijn grip om Jace verstrakte instinctief en mijn ademhaling werd onregelmatig achter de helm. De wereld om me heen vervaagde, lantaarnpalen veranderden in duizelingwekkende slierten licht en het lawaai denderde in mijn oren.
“Hé, gaat het?” riep Jace naar achteren, zijn stem zwak door de suizende wind, toen hij mijn plotselinge spanning opmerkte.
Ik probeerde te knikken, maar paniek greep me hard en snel naar de keel, als onzichtbare handen die me wurgden. Ik kreeg geen lucht meer. Ik kon niet meer denken.
“Jace—” Mijn stem sloeg over, verstikt en wanhopig.
“Hou je vast!” riep hij, terwijl hij mijn paniek aanzag voor enthousiasme. Hij gaf meer gas, de motor spoot onder ons weg, en mijn maag kromp ineen in het niets.
“Stop,” fluisterde ik koortsachtig, terwijl mijn zicht aan de randen zwart werd. “Alsjeblieft, stop—”
Maar mijn stem verdween in het gebrul van de wind. De paniek bereikte een gewelddadig hoogtepunt en duisternis verzwolg mijn zicht. Mijn lichaam bewoog voordat mijn geest het kon registreren; in mijn blinde wanhoop verplaatste ik roekeloos mijn gewicht.
“Shit!” Jace’s schreeuw echode dof terwijl de wereld onder ons plotseling schokte.
De tijd versplinterde. Metaal schraapte over het asfalt, vonken spatten op als kleine vlammen in de duisternis, en mijn lichaam werd door de lucht geslingerd, gewichtloos zwevend voor een eeuwige, angstaanjagende seconde.
Ik raakte het wegdek hard; de klap perste alle lucht uit mijn longen en een explosie van pijn trok door elke zenuw. Duisternis danste voor mijn ogen, terwijl flarden van bewusteloosheid aan me trokken.
Ik knipperde traag met mijn ogen, kleuren flitsten fel tegen de nachtelijke hemel. Sirenes loeiden en blauwe en rode lichten tolden duizelingwekkend om me heen.
Nog een keer knipperen en ik was ergens totaal anders, ingesloten in een ruimte vol wit, fel licht. Stemmen omringden me, dringend en zachtmoedig tegelijk.
“Blijf bij me, lieverd,” stelde een vrouwelijke EMT me zachtjes gerust, terwijl haar gezicht langzaam scherp werd. “Het komt goed met je.”
Ik opende mijn mond om iets te zeggen, maar de pijn smoorde mijn stem en stal mijn woorden. Haar kalme stem vervaagde, werd afstandelijk en glipte uit mijn greep.
“Het is goed,” herhaalde ze, terwijl ze zachtjes wegstierf. “Blijf gewoon bij me.”
Maar ik kon het niet. De duisternis trok aanhoudend aan me, trok me onder water, totdat eindelijk, genadig, alles stil werd.
