Wezens van de Duisternis Serie Boek 2
Auteur
Katarina K.
Lezers
128K
Hoofdstukken
54
Shemika, een wolvin die worstelt met haar verleden en heden, raakt verstrikt in een web van macht, verraad en verboden liefde binnen haar roedel. Terwijl ze haar weg vindt in de gevaarlijke dynamiek van haar roedel, vormt ze een geheime en intense band met Caturix, de Enforcer van de roedel. Hun relatie daagt de hiërarchie van de roedel uit en ontketent een reeks gebeurtenissen die Shemika dwingen haar diepste angsten en verlangens onder ogen te zien. Zal hun liefde de naderende beproevingen overleven, of zullen de duistere geheimen van de roedel hen uit elkaar drijven?
Hoofdstuk 1
Boek 2: De Duistere Kant van Verlangen
Shemika lag languit in de keuken van Ylenia met haar voeten op het aanrecht. Ze bladerde lui door een mensentijdschrift, terwijl ze luid smakkend op haar kauwgom kauwde. Dit was haar vaste plekje. Ze was aangewezen als de assistente van Ylenia toen ze de vruchtbare leeftijd bereikte, het moment waarop alle wolven in hun roedel hun taak kregen.
Ze had om deze taak gevraagd, wetende dat Ylenia haar hulp niet echt nodig had. Het was een ontspannen leventje. Ze bracht haar dagen luierend bij Ylenia door, totdat ze klaar was om terug te gaan naar haar eigen huis en haar zeurende moeder. Een moeder die nooit een kans miste om te vertellen hoe perfect ze zelf was in haar jeugd.
Shemika slaakte een diepe zucht terwijl ze zonder veel interesse door het tijdschrift bladerde. Ze had al een paar keer eerder gezucht, maar het leek erop dat haar oude vriendin geen moeite ging doen om haar op te vrolijken.
Ze zuchtte nog een keer, wat haar een norse blik van Ylenia opleverde.
„Ugh.“ Shemika ging rechtop zitten en smeet haar tijdschrift op het aanrecht. „Wat ben je vandaag eigenlijk aan het doen?“ mopperde ze, omdat het tijdschrift haar aandacht niet langer kon vasthouden.
Ylenia zuchtte als antwoord en liep van haar stapel open boeken naar het aanrecht, dat vol lag met verschillende hekseningrediënten. „Ik probeer een spreuk uit mijn nieuwste toverboek. Het is een beetje ingewikkeld, maar het is een slaapdrankje bedoeld voor—“
„Vergeet dat ik het vroeg,“ onderbrak Shemika haar, terwijl ze zich geërgerd afdraaide.
Hun vriendschap was niet echt hecht. Het was meer een wederzijds voordeel. Ze trokken vooral met elkaar op omdat ze allebei wolvinnen waren. Shemika hield er niet van om te transformeren, wat ze al meer dan tien jaar niet had gedaan, en wilde geen roedeltaak waarbij ze moest transformeren of iets vies of goors moest doen. Ylenia wilde niet dat haar bezigheden in de gaten werden gehouden door iemand onder de controle van Dancescu. Omdat Shemika voor haar loog, kon Ylenia stiekem weggaan voor haar eigen werk, terwijl Shemika haar indekte.
Ylenia rolde met haar gouden ogen, maar ging door met haar werk. Zolang ze haar magische barrières voor Dancescu in stand hield en hem af en toe op de hoogte hield van haar voortgang, bemoeide hij zich er niet al te veel mee.
Shemika stond op van de kruk en dwaalde door het huis van Ylenia. Het was kleiner dan de huizen van de andere roedelleden. Dancescu trok duidelijk de mannen van de roedel voor, want zij kregen meestal de grotere huizen. Ylenia had een bijzonder klein huis gekregen; het was de manier van de alfa om haar te ontmoedigen een gezin te stichten.
Waar andere roedels hun leden waarschijnlijk aanmoedigden om veel kinderen te krijgen, deed Dancescu dat niet. Hij vond dat hij alle leden van zijn roedel bezat. Hij wilde niet dat Ylenia kinderen kreeg, omdat hij wilde dat ze zich concentreerde op de magische inspanningen die zijn roedel ten goede kwamen. Hij wilde niet dat Selene kinderen kreeg, omdat ze zich volledig moest inzetten voor haar taken in de tempel. Shemika wilde hij gewoon in zijn bed houden, als het kleine schoothondje waar hij haar voor aanzag.
Shemika neusde ontspannen rond in het huis van Ylenia. Ze was daar altijd, maar Ylenia kwam nooit bij haar op bezoek. Haar eigen huis was groter, maar kwam inclusief haar moeder. De feeks.
Mileva Loren was de mooiste wolvin van de Vale-roedel geweest totdat Shemika werd geboren. Ze was gemiddeld van lengte, met kort lichtblond haar, donkerbruine ogen en een lichte huid.
Ze was een goede moeder geweest totdat Shemika in de puberteit kwam. Ze werd langer dan haar moeder, haar huid kreeg een warme gouden kleur en haar haar was donkerder bij de wortels en lichter aan de punten door de zon. Haar ogen waren warm bruin met spikkels van amber. In tegenstelling tot haar moeder, of andere wolvinnen, had ze weelderige rondingen met grote borsten en brede heupen.
Zelfs toen had Mileva niet veel tegen haar gezegd of gedaan. Dat veranderde pas toen een man uit de roedel de opmerking maakte dat Shemika de schoonheid van Mileva al in de baarmoeder had afgepakt, waardoor de vrouw haar aantrekkingskracht had verloren. Een gemene opmerking om te maken over een vrouw die hem herhaaldelijk had afgewezen.
Mileva voelde zich vervangen, vooral toen de mannen hun aandacht verlegden van haar naar Shemika. Ze haalde regelmatig uit. Het was niet zo dat Mileva haar jeugd kwijt was, nee. Shemika en haar moeder zagen er even oud uit. Simpel gezegd was Shemika gewoon aantrekkelijker dan zij.
Toen Shemika jong was, zag ze het als een zegen. Een prachtig gezicht. Naast haar weelderige rondingen, waarover ze niet alleen van haar moeder maar ook van anderen in de roedel vaak hoorde dat ze moest sporten. Maar nu haatte Shemika haar gezicht soms. Het begon allemaal bij Dancescu.
Shemika was voor de eerste keer loops geworden en had een bedpartner gekozen. Nadat ze loops was geworden, merkte ze dat de mannen waren veranderd. Ze keken niet alleen maar naar haar, ze raakten haar ook aan; betastten haar hier, streelden haar daar. Ze huilde dan uit bij haar moeder, maar Mileva had haar duidelijk gemaakt dat haar waarde altijd alleen maar in haar uiterlijk zou zitten.
Ze begon zichzelf te geven aan elke man die haar wilde. Op die manier kon niemand haar ooit tegen haar wil pakken. Behalve Alfa Dancescu. Om eerlijk te zijn had ze altijd al van hem gewalgd, maar haar afwijzing van zijn avances maakte hem boos. Hij was ertoe overgegaan om haar voor kleine overtredingen te straffen door haar seksueel te nemen.
Shemika rilde bij de gedachte aan hem en liep naar de open haard van Ylenia, waar de vlammen hoog oplaaiden. Het hielp niets tegen de koude rilling die door haar heen ging bij de gedachte aan Dancescu. Ze vond een nieuwe plek om te hangen: de bank van Ylenia.
„Wanneer ga je naar huis?“ riep Ylenia over haar schouder. „De zon gaat bijna onder,“ snauwde ze, terwijl ze om het aanrecht liep om wat spullen te pakken, maar ze keerde al snel terug naar haar vijzel en stamper, jadegroen maar vervaagd door veelvuldig gebruik.
„Ik weet het niet,“ mopperde ze. Hoewel ze niet echt vriendinnen waren, letten ze wel op elkaar en Ylenia wist dat ze Mileva niet wilde zien. „Waarom mag ik nooit een nachtje blijven slapen? Hou je niet van me?“ vroeg ze, in een poging speels te klinken.
Ylenia trok een donkerrode wenkbrauw op. „Wil je echt dat ik daar antwoord op geef?“
Dat wilde ze niet. Ze had geen behoefte aan meer mensen om wie ze gaf, die niet om haar gaven. Ze kon doen alsof ze hechter waren. „Het is nog niet eens tijd voor het avondeten,“ zeurde ze.
„Ik ga geen avondeten voor je maken, Mika,“ antwoordde ze koeltjes. „Je bent niet in staat om iets terug te doen.“ Dat wilde zeggen dat Shemika nooit in haar wolvenvorm veranderde en nooit op haar eigen eten jaagde. Ze zag zichzelf graag als een verfijnde, chique vrouw.
„Ik doe iets terug door je te laten genieten van de pracht van mijn aanwezigheid,“ antwoordde ze arrogant, terwijl ze haar krullen over haar schouder gooide.
„Mika, alsjeblieft, ik heb vanavond plannen. Waarom ga je niet bij Colette op bezoek als je niet naar huis wilt?“ vroeg ze afgeleid, terwijl ze door de dikke pagina's van haar spreukenboek bladerde.
Colette, de pas getransformeerde wolvin, had het druk, en met druk bedoelde ze neuken. Met Sorin, welteverstaan. Die twee waren altijd met elkaar bezig; je kon het horen als je te dicht bij hun huis kwam. Ze wist dit omdat ze zelf te dichtbij was gekomen; bovendien was zijn moeder helemaal in de wolken bij het vooruitzicht op welpjes. Raar mens.
„Maar ik blijf liever bij jou, het hart van mijn hart,“ zei ze op een zangerige toon, terwijl ze tegen de rugkussens van de bank leunde. Als zij er niet was geweest, was die bank nooit ingezeten.
„Je weet dat dat niet kan,“ antwoordde Ylenia, dit keer heel droog.
Met andere woorden, dan zouden meer mensen zich met hun zaken bemoeien. Niet dat er momenteel geen mensen waren die dat deden. Felix, bijvoorbeeld; hij was altijd in de buurt om in haar zaken te neuzen.
„Mika.“ Ze draaide zich weg van haar… „ding“ en keek Shemika strak aan. „Ik zou het geweldig vinden als je bleef om mijn kookkunsten te beledigen, echt waar,“ zei ze sarcastisch, „maar ik moet me concentreren op mijn nieuwste spreuk. Het vereist een… bepaalde mate van concentratie die verschilt van mijn huidige situatie.“ Na een lange stilte voegde ze eraan toe: „Je stopt niet met elke twee seconden te zuchten.“
„Ik ben heel lief,“ snauwde Shemika.
„Dat is geen synoniem voor irritant, dus dat is niet van toepassing,“ antwoordde ze, terwijl ze alweer verzonken raakte in haar werk.
Shemika pruilde, maar pakte stilletjes haar spullen bij elkaar. Ylenia was echt haar enige vriendin, behalve Colette nu, die best een goede vriendin was als Sorin niet in haar zat. Selene was een oké persoon, maar ze bleef erg op zichzelf.
Shemika verliet het huis van Ylenia en bleef in de schaduwen op de terugweg naar haar eigen huis. Dat was het enige wat ze kon doen als ze ongeschonden wilde thuiskomen. Ze wist niet eens zeker of ze wel naar huis wilde. Naar huis, waar Mileva was.
