De alfa's tweedekans nymf Book 2
Auteur
Toria Blue
Lezers
68.8K
Hoofdstukken
38
In een wereld waar weerwolven en heksen naast elkaar bestaan, worstelt Adelie met haar unieke gaven en de uitdagingen van het zijn van een Luna zonder wolfsvorm. Terwijl de spanningen binnen de roedel oplopen en externe bedreigingen dreigen, moet Adelie complexe relaties doorgronden, gevaarlijke vijanden confronteren en verborgen waarheden over haar verleden ontdekken. Met de hulp van haar partner Kairos en een diverse groep bondgenoten begint Adelie aan een reis van zelfontdekking en transformatie, waarin elke beslissing het verschil kan betekenen tussen overleven en ondergang.
Hoofdstuk 39.
ADELIE
„Je moet sterk in je schoenen staan en vertrouwen hebben in jezelf,“ zei Kairos tegen de vrouwen tijdens hun eerste training.
De roedels van Kairos en Archibald waren nu één grote groep. Kairos vond het belangrijk dat de vrouwen samen met de mannen trainden, wat nieuw was voor Archibalds roedel.
Dit was lastig voor zowel de vrouwen als Kairos, die hen moest onderwijzen. Ik deed mee omdat ik moest leren vechten, aangezien ik niet in een wolf kon veranderen.
Ik wist weinig van vechten.
„Als je zelfverzekerd bent, merkt je tegenstander dat. Het kan hen aan het twijfelen brengen,“ zei Kairos op een manier die ik nog niet eerder had gehoord.
Hij was een sterke alfa, zeker van zijn zaak.
Ik dacht dat zijn roedel hem beter begreep dan de vrouwen voor hem, die bezorgd leken om fouten te maken.
Maar zo zat Kairos niet in elkaar. Hij gaf meer om inzet dan om perfectie. Hij zou alleen boos worden als je opgaf zonder te proberen.
„Sterk zijn begint het gevecht, maar mentale kracht helpt je winnen. Als je niet denkt dat je kunt winnen, zul je niet winnen,“ zei hij, terwijl hij elke vrouw aankeek.
Zelfs vanaf de achterkant, waar ik probeerde uit zijn voeten te blijven, voelde ik dat hij iets langer naar mij keek dan naar de anderen.
Het voelde niet goed dat hij mij les gaf. Hij zou schreeuwen als iets niet goed was, maar ik wist dat hij dat bij mij niet zou doen.
Ik had bewijs. Een uur geleden deed ik een trap verkeerd, maar hij zei alleen dat ik het opnieuw moest proberen, terwijl hij de anderen op hun kop gaf.
Maar niet veel mensen wilden vrouwen trainen. Het was moeilijk om vrouwen van alle leeftijden en maten te leren vechten.
„In een gevecht moet je denken dat je de touwtjes in handen hebt, ongeacht tegen wie je vecht of hoe sterk ze zijn,“ zei hij.
Ik zag sommige vrouwen beginnen te beven. Ze waren niet gewend aan rennen, push-ups en hoge trappen.
Voor Kairos was het slechts een warming-up. Maar voor deze vrouwen, die nooit eerder hadden getraind, was het te veel van het goede. Hun knieën knikten van het lange staan.
Ik stuurde een gedachtenlink naar Kairos. “Misschien een pauze van vijf minuten?“ stelde ik voor. Hij stopte met streng kijken en keek rond, de rode gezichten van de vrouwen ziend.
„Oké,“ zuchtte hij, duidelijk gefrustreerd over hoe langzaam het ging. „Vijf minuten,“ zei hij, en de vrouwen leken opgelucht met de korte rust.
„Ze moeten leren gedisciplineerd te zijn,“ zei Kairos, terwijl hij naar me toe kwam.
„Dat komt wel, maar ze hebben tijd nodig. Deze vrouwen hebben nog nooit getraind. Ze leerden alleen voor kinderen zorgen en roedelwerk doen. Zelfs Alpha Archibald wilde vrouwen niet trainen,“ zei ik.
„Dat is alleen omdat het betekent dat zijn partner ook moet trainen, en zij heeft daar een hekel aan,“ antwoordde hij.
Het was waar. Delilah deed, zelfs als Luna, niet veel werk. Ze hield van luieren.
Toen ik in hun roedel was, hoorde ik mensen zeggen dat Delilah geen kinderen wilde met Alpha Archibald, daarom hadden ze er geen. Ze wilde niets wat haar gemakkelijke leventje zou verstoren.
„Ik denk ook dat het niet handig is dat ik jou train, omdat ik geen nee tegen je kan zeggen,“ zei Kairos, proberend serieus te klinken, maar ik hoorde de grap in zijn stem.
Ik ging dichter bij Kairos staan en fatsoeneerde zijn kraag. „Ik voel me bevoorrecht, dat ik overal inspraak in heb. Ik zou liever met iedereen meewerken. Ik vind het niet erg om de handen uit de mouwen te steken.“
„Je bent nu Luna, je leidt deze roedel samen met mij,“ herinnerde Kairos me, terwijl hij een losse haarlok achter mijn oor stopte.
„Maar we zijn niet meer alleen. Archibalds roedel is onze bondgenoot, waardoor onze grote roedel nu twee alfa's en twee luna's heeft. Het is een beetje gespannen, met zoveel leiders.
„Te veel koks bederven de brij. Ik ben bereid om elk moment een stap terug te doen. Ik vind het prima als Luna gewoon een titel is,“ zei ik.
Kairos keek me aan en toen naar zijn voeten. „De laatste keer dat ik je dat probeerde te maken, had ik je bijna ernstig verwond,“ zei hij, mijn handen kussend.
„Deze keer mag ik kiezen, en ik zeg je dat ik daar oké mee ben. Als anderen willen leiden, laat ze dan,“ zei ik. Kairos lachte zachtjes.
„Ik laat hen niet alleen leiden, en ik zal niet alleen leiden. Ik heb iemand naast me nodig, bij voorkeur iemand die een weerwolf, bosnimf en doodsengel is,“ zei hij glimlachend.
„Wow. Wat ga je doen met alle drie? Zoveel keuze,“ plaagde ik hem. Hij tilde mijn kin op met zijn duim en kuste me, wat Madeline erg blij maakte.
„Ik heb er maar één nodig, perfect zoals ze is,“ zei hij. „Maar nu denk ik dat we terug moeten naar de training,“ stelde hij voor, en we begonnen weer te trainen, zwetend en onze botten pijnigend.
Dit was allemaal nieuw voor mij. Ik was nog steeds de minst ervaren in de Night Walkers Pack.
De training eindigde en iedereen pakte langzaam hun jassen en waterflessen, terugkerend naar hun huizen.
Ik zag Luna Delilah bij de banken, zweet van haar gezicht vegend. Haar haar zat in een vlecht en haar wangen waren rood van de inspanning.
Ik moet hebben gestaard, want ze keek recht naar mij en begon in mijn richting te lopen. Het was niet dat ik haar haatte, maar meer dat ze dacht dat ze beter was dan iedereen.
Ze was een goede Luna maar mocht mij niet. Ik wist dat ze mij niet mocht. Vanaf de dag dat ik bij de Silver Moon Pack kwam, had ze op me neergekeken, en er was niets veranderd.
Ik stond nog steeds onder haar duim, of zo dacht ze.
„Adelie.“ Delilah groette, knikkend. „Denk je dat deze training het juiste is om te doen?“ vroeg ze, haar hoofd schuin houdend.
„Wat bedoel je?“
„Vrouwen die trainen. Jouw alfa zei dat het voor onze bescherming is. Maar als de Night Walkers Pack zo sterk en machtig is,“ zei ze, haar stem bijna spottend, wat me boos maakte, maar ik bleef kalm, „kunnen de mannen ons dan niet beschermen?“
„Alpha Kairos vond het het beste, en in deze roedel hebben vrouwen altijd getraind.“ Ik zei het voor de hand liggende, maar ze keek me nog bozer aan.
Ik keek net zo hard terug.
Delilah leunde dichterbij, „Maar is deze roedel altijd zo klein geweest?“ vroeg ze, en ik begon sneller te ademen; ze was respectloos tegenover mijn roedel.
„Als dit zo'n goed idee is, waarom hebben al die getrainde vrouwen deze roedel twee jaar geleden dan niet gered? Als vrouwen niet getraind waren geweest, zouden ze bij de kinderen zijn gebleven, en die kinderen zouden nu tenminste nog moeders hebben.
„Nu heb je alleen een gebroken roedel met gebroken families. Archibald stemde alleen in als gunst aan nieuwe vrienden. Hij zal niet altijd instemmen met wat Alpha Kairos te zeggen heeft, niet wanneer zijn manier van leiden tot zulke grote problemen heeft geleid.“
Ze bleef praten, en ik kon niet anders dan erbij betrokken raken.
Ik greep haar pols. „Je hebt het over mijn roedel!“ waarschuwde ik haar. „De roedel waar je ooit bang voor was. De alfa deed wat hij moest doen om ons veilig te houden, en jij durft kritiek te hebben?“
Mijn gezicht toonde mijn afschuw.
„Zeker, ik heb het verhaal gehoord over hoe hij zijn eigen partner doodde. Zegt dat je niet iets? Hij doodde zijn enige ware partner, degene van wie hij meer zou moeten houden dan wie dan ook. De roedel was belangrijker voor hem.
„Ik zeg niet dat het niet moedig was of het juiste om te doen, Mia te stoppen. Maar ik zeg wel dat alleen iemand die echt gek is zoiets zou kunnen doen.
„Adelie, hij doodde zijn partner, en ik denk dat je weet dat de band met een eerste partner het sterkst is. Denk je niet dat hij hetzelfde met jou zou kunnen doen - zijn tweede kans? Je bent tweede voor hem, niet eerste,“ zei Delilah.
Mijn bloed kookte.
Madeline, mijn wolf, nam de controle over mijn geest, woedend over Delilahs woorden over onze partner. Ik duwde haar een beetje, waardoor ze wankelde maar overeind bleef.
Ik kwam dichterbij, en ze deinsde terug, proberend kalm te lijken maar met een vleugje angst in haar ogen.
„Ik ben Kairos' partner, en hij is de mijne. Ik ben geschokt door de slechte dingen die je zegt. Ik ben een goede Luna van deze roedel, en je zou me moeten respecteren omdat ik jou verdraag.
„In mijn hoofd denk ik eraan je pijn te doen als je zo praat.
„We leiden nu allebei onze roedels als bondgenoten, gedwongen keuzes te maken die ons beiden beïnvloeden. En ik zal niet zeggen hoezeer ik je haat of denk dat je mijn roedel of mijn alfa disrespecteert.
„Maar ik ben volwassen, en ik kan mijn gevoelens beheersen en zeggen wat ik moet zeggen, in plaats van elke gedachte uit te spreken,“ zei ik, terwijl ik over het veld liep en zij langzaam achteruit ging.
„Ik ben niet iemand die scheldt als een kind, en als ik je niet kan uitstaan, zal ik doen alsof ik dat wel kan en je aanwezigheid hier verdragen, net zoals jij mij zou moeten verdragen.“
Ik stopte eindelijk. „Begrijp je het?“ vroeg ik, trots op mijn kracht.
Ze keek me aan, op haar onderlip bijtend terwijl ze nadacht tot ze een beetje glimlachte. „Je denkt dat je me bang maakt, maar weet je eigenlijk wel wat het betekent om Luna te zijn? Je hebt niet eens een wolvenvorm, meisje.“
Ze knipperde en perste haar lippen op elkaar, nadenkend over wat ik zei over haar kinderachtigheid.
Uiteindelijk werd ik te boos. De grond onder me begon te schudden, en Delilah deinsde terug en begon te veranderen.
Mijn wortelwezen kwam uit de grond, en Delilah veranderde in haar wolvenvorm. We stonden oog in oog. Mijn borst ging snel op en neer. Ik was heet en overstuur, en ik wilde mijn woede uiten.
Laat haar zien dat ze niet beter is dan jij. Ik was goed genoeg.
„Vecht met me, bewijs dat ik niet goed genoeg ben, Luna, ik daag je uit!“ daagde ik haar uit, mijn Luna-stem gebruikend. Ze deinsde niet terug maar vernauwde haar ogen naar mij, grommend.
Een gedempte schreeuw kwam van opzij. Delilah deinsde niet terug, maar viel ook niet aan terwijl we elkaar aankeken. Ik moest haar laten zien dat ze niet beter was dan ik.
Het wortelwezen bewoog vooruit, en Delilahs wolf gromde, klaar om te springen, maar toen stopte een stem mijn aanval.
„Luna's!“ riep Archibald, en Delilah keek meteen naar hem terwijl ik boos naar haar bleef kijken. Ze deinsde niet terug maar keek van mij naar Archibald.
„Voel je je nu niet zo slim?“ zei ik gemeen terwijl ze zacht gromde.
„Adelie!“ Kairos' stem klonk luid en boos over het terrein. Ik bewoog niet. Mijn vijand stond voor me. Kijk nooit weg van je vijand.
Ik bleef naar voren bewegen, mijn wezen volgde me. Delilah deinsde voorzichtig terug, grommend.
„Adelie, stop!“ beval Kairos me met zijn alfa-stem. Het had geen effect op mij.
„Archibald, grijp haar!“ Kairos' stem was luid, maar ik begreep niet wat hij bedoelde tot hij naast me stond en me naar zich toe trok. Tegelijkertijd hield Archibald Delilah vast, die nog steeds een wolf was.
„Word wakker!“ beval hij, me dwingend hem aan te kijken. Zijn ogen waren donkerder, zijn handen hielden mijn zij stevig vast.
„Ga weg!“ waarschuwde ik, mijn kin opheffend om te laten zien dat ik niet bang was.
„Adelie, wat is er mis met je? Stop hiermee!“ zei hij boos. Ik keek naar Delilah, die nu werd weggeleid door Archibald, en ik beval mijn wezen terug de grond in te gaan.
„Je kunt me niet vertellen wat ik moet doen!“ zei ik terug, mezelf bevrijdend uit Kairos' greep.
„En jij kunt niet zo de controle verliezen!“ Hij klonk erg boos. „Ze staat aan onze kant!“ Hij zei de woorden alsof ze een goede reden waren.
„Ze beledigde mij, mijn roedel, en jou!“ zei ik terug, niet wijkend.
„Dat maakt niet uit! Je bent de Luna, Adelie. Iedereen kijkt naar je op. En zo gedraag je je? De taak van een Luna is vrede bewaren, niet ruzies beginnen!“ Zijn woorden deden pijn.
Ik kon daar niet langer blijven. Ik draaide me om en begon weg te lopen.
„Je kunt niet zomaar weglopen alsof het niets is!“ riep hij me na.
„Wat ga je doen? Me opsluiten in mijn kamer?“ zei ik boos, me herinnerend toen hij dat eerder deed.
Zijn gezicht toonde geen emotie. Ik liep verder terug naar het huis. Ik moest kalmeren, mijn woede beheersen, en deze hele puinhoop vergeten.
