De buitenspelregeling
Auteur
Jane Anne
Lezers
19.5K
Hoofdstukken
41
Een verboden verlangen. Een valse identiteit. Eén nacht die alles verandert.
Lacey Whitaker heeft altijd in de schaduw van haar tweelingbroer geleefd: stervoetballer Levi Whitaker, de lieveling van de Chicago Kings. Als zijn personal assistant draait haar leven om schema's, plekken langs de zijlijn en onzichtbaar blijven. Tot ze op een impulsieve avond een mannelijke escort boekt om eindelijk haar maagdelijkheid te verliezen... en in de verkeerde hotelkamer belandt.
Hij had hem niet mogen zijn.
Kaid Jackson — meedogenloos, knap en de kersverse hoofdcoach van de Kings — had nooit verwacht dat de verlegen roodharige die op zijn deur klopte iemand anders was dan zijn gebruikelijke nachtelijke afleiding. Toen ze voor zonsopgang vertrok, dacht hij dat ze gewoon het volgende mooie geheim was. Totdat ze zijn teambespreking binnenliep... als de zus van zijn sterspeler.
In paniek door de waarheid en gevangen in een web van leugens, neemt Kaid in een fractie van een seconde een besluit: hij doet alsof het escortverhaal waar is. Dat hij beschikbaar is voor... buitenschoolse regelingen. Alleen voor deze keer. Alleen voor haar. Puur zakelijk.
Maar naarmate hun schandalige 'buitenspel-regeling' intenser wordt, neemt ook de hitte toe — en het gevaar om ontdekt te worden. Vooral wanneer de grens tussen coachen en begeren begint te vervagen.
Als Levi erachter komt, kunnen er carrières worden verwoest. Harten kunnen breken.
En Kaid verliest misschien wel de enige wedstrijd die hij ooit echt heeft willen winnen.
Hoofdstuk 1: Noem Me Geen Schatje
LACEY
De lift in het hotel leek vanavond wel erg traag te gaan.
Mijn verstand zei me dat hij net zo snel ging als altijd. Ik had deze lift de afgelopen twee jaar al heel vaak genomen—vanaf het moment dat mijn tweelingbroer direct na zijn studie bij de Chicago Kings ging spelen en een tamelijk bekende voetballer werd. We sliepen hier altijd de nacht voor belangrijke thuiswedstrijden—een traditie voor onze band die hij nodig vond.
Ik was zijn persoonlijke assistent—met tegenzin, maar ik had het geld nodig—dus ik bleef ook. Mijn broer was, zacht uitgedrukt, een klootzak. Als hij ook maar even vermoedde dat ik zo laat nog door het hotel sloop, zou hij ontploffen van woede en me een preek geven over hoe ik zijn mentale staat saboteerde voor een wedstrijd. Ik kon hem niet helemaal de schuld geven van zijn grote ego.
Onze ouders hadden gebeden om een jongen. Toen ze hem kregen, hebben ze hem verwend en van hem een overmoedig, lui nest gemaakt.
Ik was de onverwachte tweelingzus. Degene die erachteraan hobbelde, die alleen werd getolereerd als het goed uitkwam en nuttig was wanneer dat nodig was. Zoals toen ze me zijn assistent maakten. Of zoals vanavond—waarbij ik gedwongen werd in dit hotel te blijven, terwijl ik twintig minuten verderop een prima appartement had.
Ik had vanavond in ieder geval een mooie kamer gekregen. Niet dat ik die ging gebruiken.
Ik was op weg naar de bovenste verdiepingen. Daar waren de dure kamers. De kamers waar Levi meestal sliep. Zoals ik al zei: ik had al vaak in deze lift gestaan.
Maar vanavond leken de twintig verdiepingen tussen de hal en mijn doel wel eindeloos te duren. Dat kwam waarschijnlijk doordat ik met een vreemde had afgesproken. Een onbekende man die ik betaalde om me te neuken.
Ik blies trillend de lucht uit en hapte bijna naar adem. Ik ging dit echt doen. Ik had een mannelijke escort ingehuurd. Ik was overduidelijk gek geworden. Dit was het meest belachelijke idee dat ik ooit had gehad. En in mijn vierentwintig jaar aan belachelijke ideeën... wilde dat heel wat zeggen.
Niet alleen het feit dat ik het deed, maar ook dat ik het hier deed. In hetzelfde hotel waar mijn overbezorgde broer sliep. Met het hele team van de Kings in de buurt.
Als ik vanavond niet zou sterven van schaamte, dan zou Levi me wel afmaken als hij erachter kwam.
De lift stopte eindelijk. De glimmende deuren gleden open.
Ik stapte uit op het dikke tapijt in de gang. Ik probeerde te voorkomen dat mijn benen gingen trillen. Mijn spiegelbeeld in de spiegel tegenover me trok mijn aandacht. Ik twijfelde en stond opeens als aan de grond genageld.
Ik was niet echt bijzonder om te zien. Levi, die zelfs in de baarmoeder al egoïstisch was, had het atletische gen gekregen—en het aantrekkelijke gen.
Hij was lang en breed, met felle blauwe ogen, dik roodbruin haar, sterke gezichtstrekken en een bruine huid die straalde onder de stadionlampen. De fans waren gek op hem. Ik was klein, bleek, had sproeten en rood haar. Het enige dat we deelden waren onze ogen—maar de mijne waren zo flets dat ze bijna grijs leken.
Ik schudde de gedachten van me af en dwong mijn benen om naar kamer 2013 te lopen. Het maakte niet uit hoe ik eruitzag. Ik had mijn best gedaan—lichte make-up, steil haar en een zachtroze zomerjurkje dat strak om mijn kleine lichaam zat en hintte naar rondingen die ik eigenlijk nauwelijks had.
Maar een mannelijke escort was hier niet om mijn uiterlijk te keuren. Het kon hem niet schelen of ik elegant of sexy was. Hij werd betaald. Aantrekkingskracht speelde geen rol bij deze afspraak.
Dit was gewoon een zakelijke afspraak. Die gedachte gaf me de moed om op de deur te kloppen.
Ik was een paar minuten te laat, maar dat was nog wel acceptabel. Daarom schrok ik me rot toen de deur openzwaaide en een man naar me gromde.
Gromde. Als in... echt gromde. Toen zei hij met een hese stem: „Je bent laat. Kom binnen en ga op je knieën, baby.“
Ik verstijfde van de schrik. De woorden. De toon. De pure brutaliteit.
Hij was lang. Gespierd. Golvend zwart haar. Bruingroene ogen met een gevaarlijk randje. Hij had ook geen shirt aan en met de handdoek om zijn nek was zijn gespierde buik goed te zien. Een losse slaapbroek hing laag op zijn heupen en op zijn biceps krulde een tatoeage—een symbool dat ik niet kende.
De geur van frisse zeep en pure mannelijkheid kwam hard bij me binnen. Ik slikte zenuwachtig.
Hij zag er veel gevaarlijker uit dan ik had verwacht. Ouder ook—zeker halverwege of eind dertig.
De service die ik een uur geleden had geboekt—met mijn beste vriendin naast me giechelend totdat ze besefte dat ik serieus was—had professionaliteit beloofd. Discretie. Een man van ongeveer mijn leeftijd. Iemand die zachtaardig, charmant en geduldig was.
Deze man was niets van dat alles. „Heb je me gehoord, baby?“ vroeg hij. Zijn ogen gleden langzaam over me heen. „Je bent niet wat ik had verwacht, maar hier kan ik wel iets mee.“
Hij fronste even, alsof er iets niet klopte, maar haalde toen zijn schouders op.
Ik vond eindelijk mijn stem terug. „Noem me geen baby. En ik ga niet voor je op mijn knieën zitten.“
Hij knipperde met zijn ogen. Zijn glimlach verdween niet echt. „Oké. Jij hebt de leiding vanavond. Ik snap het.“
„Dat klopt,“ zei ik, terwijl ik wat rechter ging staan. „Dus ga aan de kant.“
Nog steeds wat verward kijkend, stapte hij naar achteren om me binnen te laten. De kamer was donker. Een enkele lamp verlichtte de hoek bij het bed. De kamerhoge gordijnen stonden open en het maanlicht wierp zachte schaduwen op het tapijt.
Ik probeerde te verwerken dat dit het was. Dit was de kamer. De plek waar ik mijn maagdelijkheid zou verliezen. Mijn logische verstand accepteerde het, maar de rest van mij schreeuwde om me om te draaien en weg te rennen.
„Kan ik je iets te drinken aanbieden?“ vroeg de man, die achter me opdook en met een hand onder mijn haar gleed.
Ik schrok me rot, maar wist rustig een stap naar voren te doen en me om te draaien. „Nee, dank je,“ zei ik. „Ik wil hier een helder hoofd voor hebben.“
Nog steeds te beleefd. Te stijf. Ontspan je, Lacey. Het is maar een drankje. Geen rohypnol.
Hij glimlachte lichtjes. Zijn ogen gleden weer over me heen. „Hoe oud ben je?“
Ik knipperde met mijn ogen. Dat stond op het formulier dat ik had ingevuld. „Vierentwintig,“ zei ik.
Hij fronste. Waarschijnlijk vroeg hij zich af waarom een vrouw van vierentwintig nog maagd was. Misschien zocht hij naar fouten.
Ik gaf hem daar de kans niet voor. „Wat is jouw naam?“
Hij haalde zijn schouders op en liep naar een tafeltje, nippend aan een amberkleurig, rokerig drankje. „Hebben we echt namen nodig vanavond, baby?“
Ik verstijfde. „Misschien wil ik toch wel een drankje.“
Ik was tien seconden—en nog één „baby“—verwijderd van weglopen. Maar ik was nu al zo ver gekomen. Ik ging niet opgeven, alleen maar omdat hij niet de vlotte, charmante escort was die ik me had voorgesteld.
Misschien had de service gemerkt hoe zenuwachtig ik was. Misschien dachten ze dat het sturen van iemand... die assertiever was... zou garanderen dat ik doorzette. Ze hoefden zich geen zorgen te maken. Ik ging het doen.
Maar ik zou morgen wel een boze e-mail sturen. Ik pakte het drankje uit zijn hand, terwijl mijn vingers maar een klein beetje trilden. Ik nam een slokje. Het brandde—maar niet te erg. Meer als honing. Het verwarmde me van binnen en maakte me rustig.
„Beter?“ vroeg hij. Hij bekeek me nog steeds alsof ik een puzzel was.
„Ja.“ Ik nam nog een slokje en zei streng: „Noem me geen baby.“
Hij hield zijn hoofd een beetje schuin. „Hoe moet ik je dan noemen?“
Ik twijfelde even. „Je mag me Rose noemen.“
De naam voelde vreemd in mijn mond. Het was mijn bijnaam uit mijn jeugd. Een die ik haatte. Maar het was de naam die ik had gebruikt toen ik de boeking maakte. Ik was het niet echt.
Lacey Whitaker—verlegen, maagd, op het randje van OCD—hoorde hier niet thuis. Maar Rose? Rose wel.
„Rose,“ herhaalde hij, terwijl hij een plukje haar over mijn schouder streek. „Dat vind ik mooi. Knap en zacht. Net als jij.“
Ik had hem moeten zeggen dat hij me niet mocht aanraken. Escorts hoorden zoiets eerst te vragen voordat ze dat deden. Dat stond ook op het formulier. Hield hij zich eigenlijk wel aan de regels? Ik negeerde het kriebelende gevoel in mijn buik. „Hoe moet ik jou noemen?“
Hij kwam dichterbij. Zijn lippen raakten bijna mijn oor. „Noem me zoals je wilt, Rose. Zolang je het maar lekker hard schreeuwt als je onder mij klaarkomt.“
Toen gleed zijn hand onder mijn jurk en pakte hij me daar beet. Hij keek me strak aan. „Zullen we maar beginnen?“
Ik slikte. Deze man brak niet alleen de regels. Hij stak er zijn middelvinger naar op, terwijl hij een brutale grijns opzette.
