De Claim van de Alfakoning
Auteur
J. M. Felic
Lezers
🔥30,1M
Hoofdstukken
91
De Manhattanse socialite Serena wordt door een schilderij een magisch rijk in getrokken—en belandt rechtstreeks in het bed van de Alfakoning. De koning van alle weerwolven en lycans is net zo verrast als zij wanneer hij plotseling een menselijke vrouw onder zich vindt, gekleed in niets meer dan een flinterdunne nachtjapon. Zijn koninklijke plichten eisen dat hij deze indringster uit een ander rijk executeert. Maar zijn dierlijke instincten dringen er bij hem op aan om haar als de zijne te claimen.
Leeftijdsclassificatie: 18+
PROLOOG
Serena
Ik heb schilderijen altijd al leuk gevonden. Als er een kunstbeurs in of rond Manhattan is, ga ik er altijd heen. Ik kijk graag naar de kunstwerken. Soms koop ik een of twee stukken. Of drie.
Wat trekt mij aan in een schilderij? De verfstreken, de heldere kleuren en hoe ze mengen. En natuurlijk het onderwerp. Ik ben dol op alles wat met fantasie te maken heeft. Landschappen uit andere werelden, mythische wezens, mensen in vreemde kleding. Ik verzamel ze allemaal.
Deze schilderijen raken een deel van mij dat ik verborgen heb gehouden sinds ik mijn ouders verloor. Ze roepen iets diep in mij wakker. Ik weet alleen niet precies wat. Misschien komt het doordat mijn ouders schilders waren. Ze hebben mijn smaak zeker beïnvloed.
Maar er is iets heel bijzonders aan dit soort schilderijen. Ik weet alleen niet goed wat het is.
Op een regenachtige dag vind ik een antiekwinkel in het centrum van Manhattan. De winkel gaat bijna sluiten wegens faillissement. De eigenares heeft haar spullen op straat uitgestald. Ze hoopt nog snel wat kopers te trekken.
Tussen de spullen zie ik een prachtig landschapsschilderij. Het is adembenemend en buitenaards. Het toont een bergketen vol herfstbomen. In het midden staat een zilverkleurig kasteel op een heuvel. De details zijn bijzonder, bijna magisch. Ik kan de roep niet weerstaan, dus ik koop het. Bovendien wil ik niet dat het nat wordt in de regen. Ik wil het een thuis geven.
De eigenares is een oudere vrouw van eind zestig. Ze biedt me korting aan omdat de randen van het schilderij vlekkerig zijn. Ik weiger. Als ze failliet gaat, helpt mijn volledige betaling haar misschien een beetje.
„Moge magie altijd met je zijn,“ zegt ze met een glimlach als we afscheid nemen.
Ik haal mijn schouders op en denk niet veel na over haar woorden. Ik besef dan nog niet dat ze een diepere betekenis hebben.
***
De eerste nacht dat ik het schilderij heb, droom ik over magische wezens. Grote monsters in de lucht, mooie zeemeerminnen in de oceaan, feeën die zich verstoppen in het bos. Het is een mooie droom. Ik wil niet dat het stopt.
De tweede nacht droom ik van een kasteel op een heuvel. Het roept me en vraagt me om dichterbij te komen. Ik word midden in de nacht hijgend wakker. Ik weet niet waarom ik zo opgewonden ben.
De derde nacht neemt mijn droom me mee naar binnen in het kasteel. Het is enorm, met ronde daken en glazen muren. Opeens ben ik in een slaapkamer. Op de lakens is een symbool geborduurd. Het is het profiel van een wolf, omringd door lijnen en tekens die ik nog nooit heb gezien. Het is gedetailleerd en mooi.
Maar wat echt mijn aandacht trekt, is de man op het bed. Hij is een koning, afgaande op de kroon op zijn hoofd. Maar dat is niet waar ik het meest van opkijk.
Het is een bepaald deel van zijn lichaam dat strak overeind staat. Het lijkt me te groeten. Het bevindt zich onder zijn middel, precies tussen zijn dijen.
Zijn rechterhand is eromheen gesloten. Hij beweegt in een ritme waardoor hij kreunt. Het klinkt alsof het het allerbeste is wat hij ooit heeft gevoeld.
Ik word wakker uit de droom. Ik haal diep adem om mezelf te kalmeren. Eén, twee, drie. Eén, twee, drie.
Maar ik houd mezelf voor de gek. Ik heb het warm en ben opgewonden. Dat blijft zo tot de vierde nacht.
De droom begint niet magisch of erotisch. Ik lig gewoon in bed. Maar dan hoor ik een stem. Het is de stem van een vrouw. Ze vertelt me dat ik moet opstaan en het schilderij moet aanraken.
En als een pop doe ik dat.
Het volgende moment word ik wakker in de grote slaapkamer van het kasteel. De koning ligt bovenop mij.
Aero
Op zijn sterfbed geeft mijn vader mij de kroon. Maar ik moet hem beloven dat ik binnen drie dagen een koningin vind.
Drie verdomde dagen.
Natuurlijk ga ik akkoord. Hij gaat dood, en ik wil de troon al mijn hele leven. Maar diep vanbinnen weet ik dat ik lieg.
Tien jaar later heb ik zijn wens nog steeds niet vervuld. En ik voel me daar niet schuldig over.
Ik haat vrouwen. Allemaal. Dat komt waarschijnlijk door mijn moeder, Olivia, de koningin van Phanteon. Ze sliep met andere mannen terwijl ze bij mijn vader was. Met heel veel mannen.
Ze had een enorme honger naar mannen. Mijn vader was niet genoeg voor haar. Hij werd gek van jaloezie en verraad en vermoordde haar.
Slechts een paar mensen kennen de waarheid. Het koninkrijk kreeg te horen dat ze aan een ziekte was overleden.
De laatste tijd zetten mijn ministers me onder druk om een koningin te nemen. Of in elk geval een harem om aan mijn behoeften te voldoen.
Die ministers liggen nu onder de grond. En de harem die ze waren begonnen? Laten we zeggen dat mijn leger erg dankbaar is.
Ik ben niet bang voor vrouwen. Ik veracht ze gewoon. Het hele koninkrijk weet dat. Daarom is bijna al het personeel in het kasteel mannelijk.
Het vrouwelijke personeel verstopt zich als ik in de buurt ben. Anders lopen ze het risico hun hoofd te verliezen.
Maar begrijp me niet verkeerd. Als koning ben ik vriendelijk en eerlijk. Ik zorg voor het welzijn van mijn volk, of ze nu man of vrouw zijn.
Ik kan alleen de aanblik van een vrouw in mijn kasteel niet verdragen. Laat staan de gedachte aan een koningin.
Je kunt je dus voorstellen hoe verbaasd ik ben als er ineens een vrouw onder me verschijnt, net als ik in bed wil stappen.
We kijken elkaar recht aan. Onze ogen zijn groot van verbazing en verwarring. Ze ligt wijd uitgestrekt. Haar armen wijd, haar borstkas gaat snel op en neer. Haar benen liggen wijd uit elkaar en ik zit precies in het midden. Ik kan het schokje van voldoening niet negeren als mijn plotselinge opwinding tegen het zachte vlees onder haar buik drukt.
Eerst walg ik. Maar een seconde later voel ik...
Nee. Mijn hoofd houdt me gewoon voor de gek.
Terug naar de situatie. Mijn handen zijn bevroren. Ik weet niet zeker wat ik nu moet doen.
Moet ik haar wegduwen? Moet ik een handvol van haar golvende bruine haar pakken en haar van het bed trekken?
Of moet ik haar laten executeren, zoals ik mijn bewakers normaal gesproken zou opdragen? Niet dat het ooit zover is gekomen, maar het is een goede manier om orde te houden in mijn koninkrijk.
Geen van deze opties gebeurt. Twee seconden later zwaaien mijn dubbele deuren open. Mijn brutale jongere broer, Elijah, loopt naar binnen.
Hij neemt niet eens de moeite om op mijn slaapkamerdeur te kloppen. Dat betekent dat hij in de problemen zit en dat alleen ik die kan oplossen.
„Zo, zo, wat hebben we hier? De geruchten kloppen dus toch niet,“ zegt hij. Hij klinkt erg geamuseerd.
Ik kreun. „Dit is niet wat je denkt.“
Ik werp een boze blik op de stille vrouw. Ik sta op en trek me zo snel mogelijk van haar terug. De aanblik van haar twee borsten doet me ineenkrimpen.
Ze draagt een geel hemdje dat weinig aan de verbeelding overlaat. Ik ben niet verrast. Mijn moeder droeg vroeger soortgelijke kleding als ze mannen verleidde.
Het kledingstuk is bijna doorzichtig. De vorm van haar tepels is duidelijk te zien. Haar benen liggen wijd open, tot mijn grote afschuw. Het toont de gladheid van de binnenkant van haar dijen.
Gelukkig draagt ze iets dat dat deel van haar bedekt wat haar een vrouw maakt.
Als onze ogen elkaar weer ontmoeten, kijkt ze eindelijk verbaasd en bang. Dat is niet de eerste keer dat ik die blik zie.
Elke vrouw die ik ooit heb ontmoet, heeft angst in haar ogen getoond. Of het nu een prinses uit een buurland is of een priesteres. Mijn reputatie is overal bekend.
Maar deze vrouw is zo brutaal om een seconde later naar me te fronsen. Ze bedekt haar lichaam met de dekens die ze kan pakken en kijkt me boos aan.
„Wat is dit voor grap?“ roept ze. „Ik eis een antwoord!“
Zij eist een antwoord?
Ik lach spottend. Wat een brutale, roekeloze vrouw. Weet ze niet dat ik haar koning ben?
„Nee, ik eis een antwoord, vrouw.“ Mijn kaken klemmen op elkaar. Ik knijp mijn ogen tot spleetjes en kijk recht in haar boze ogen.
„Ik ben je koning. Jij bent echter een niemand. Wie heeft je verteld dat je zomaar in mijn kamer mocht verschijnen? In mijn bed, nog wel onder mij, om dan een uitleg te eisen?“
Plotseling kijkt ze de weg kwijt. Ze fronst haar wenkbrauwen en is sprakeloos.
Mijn jongere broer ziet dit als een kans om zich ermee te bemoeien.
„Ik weet niet wat jullie twee proberen te bewijzen door te doen alsof jullie vreemden zijn.“ Hij klakt met zijn tong en grijnst naar me. „Maar het lijkt me, broer, afgaande op wat ik daarnet zag, dat mijn probleem is opgelost.
„Geef gewoon toe dat je van vrouwen houdt en hou ermee op. Ik zag duidelijk dat jullie allebei klaar waren om te neuken. Je kunt niet zeggen dat ik me dingen inbeeld!“
„Dit is een grap, toch? Vertel me dat dit gewoon een grap is,“ roept de vrouw. Haar stem trilt wanhopig.
Eindelijk verlaat ze het bed. Ze gaat aan de andere kant staan, op een veilige afstand van Elijah en mij.
Ik zal mijn bedienden de opdracht moeten geven om mijn lakens te verschonen.
„Ik was gewoon in mijn kamer,“ gaat ze verder. Haar ogen schieten door de kamer.
„Ik hoorde een vrouwenstem. Ze zei dat ik het schilderij moest aanraken. Dat deed ik, en toen was ik ineens hier. Het voelt voor mij als een verdomde grap.“
Ze kijkt Elijah weer boos aan en draait zich dan naar mij. Ze gaat verder: „Wie zijn jullie, en wie heeft jullie dit laten doen?!“
Ik ben ontzettend boos over haar eisende toon. Zonder na te denken loop ik de kamer door, recht op haar af.
„Vrouw, niemand...“ Ik kom dichterbij, waardoor ze zich klein voelt naast mijn lange lichaam. „Ik herhaal, niemand praat zo tegen mij. Je bent zonder toestemming in de koninklijke kamer. Je toont geen respect voor je koning.
„Je hebt je schaamteloos voor mij uitgekleed. Je hebt je stem verheven tegen twee leden van de koninklijke familie. Moet ik nog meer zeggen? Voor je misdaden zal ik je bij het eerste daglicht onthoofden.“
Angst flitst weer door haar ogen. Maar het is kort, want plotseling barst ze in lachen uit.
„Oh mijn god, je bent de beste acteur die ik in mijn hele leven heb gezien!“ Ze legt een hand op mijn blote schouder en klopt me. Ze klopt me!
Het lef van deze vrouw...
„En het decor. Wauw. De details van deze kamer zijn geweldig.“ Ze loopt soepel langs me heen. Enthousiast bestudeert ze het embleem van mijn koninkrijk dat op mijn lakens is geborduurd.
„Wauw,“ roept ze vol bewondering. Haar glimlach reikt van oor tot oor.
Ik ben even overrompeld. Haar glimlach is ontwapenend.
„Serieus, wat hebben jullie gedaan, hè? Heel Hollywood voor me afgehuurd? Wie heeft jullie gestuurd? Ik wed dat het Jenny was, toch? Mijn nichtje kan soms zo theatraal doen.“
Waar babbelt deze vrouw over?
Elijah en ik kijken elkaar aan. We zijn allebei in de war.
„Vertel me dat dit gewoon een truc is om me te laten denken dat je vrouwen nog steeds haat, broer,“ zegt hij via onze geestelijke verbinding.
Ik geef hem een strenge blik en antwoord:
„Nee. Zoals ik al zei, verscheen ze gewoon voor me. Ik heb haar hier niet gebracht. En we stonden zeker niet op het punt om te neuken.“
„Wauw.“ Hij schudt langzaam zijn hoofd en kijkt verbaasd. „Daar ben je dan mooi klaar mee.“ Hij kijkt toe hoe de vrouw van de ene hoek naar de andere hoek van mijn slaapkamer slentert, op zoek naar wie weet wat.
Hij kijkt me nog eens aan. Ik zweer dat ik de wieltjes in zijn hoofd zie draaien.
„Oké, ik neem het vanaf hier wel over,“ zegt hij tegen me. Een grote grijns verschijnt op zijn gezicht.
„Jij moet je gewoon... eh... stilhouden.“
„Ze gaat je niet aantrekkelijk vinden als je zo zuur blijft doen,“ sluit hij af.
„Wat moet dat betekenen?“ mopper ik. Maar hij negeert me en begint weer een gesprek met haar.
„Je lijkt je te vergissen, schoonheid. Dit is geen grap. Je bent echt in de vertrekken van de koning. Als je zo vriendelijk wilt zijn om op het balkon te kijken, zul je zien dat ik niet lieg.“
Elijah wijst naar het grote balkon dat ik open had gelaten en glimlacht naar haar. De vrouw lijkt erover na te denken.
Ze loopt langzaam naar buiten. Ze schuift de lange doorschijnende gordijnen opzij als ze erlangs loopt. Dan gaat ze in het midden van mijn balkon staan.
De aanblik van haar rug en haar steile bruine haar, doet me hard slikken.
Ik heb nog nooit een vrouw in mijn kamer gehad. Laat staan in mijn armen. Door haar daar op mijn balkon te zien staan, slaat mijn hart een slag over.
Ik haat het.
„Oh God, dit is... Dit kan niet echt zijn.“ Ze schudt haar hoofd en draait zich weer naar ons toe. Door het dunne gordijn kruisen onze blikken elkaar weer. Die van haar zijn een mix van verwarring, verbazing en angst. De mijne zijn gevuld met trots.
„Oh, maar dat is het wel,“ zeg ik. Mijn stem klinkt laag en gevaarlijk. „Dus als je je hoofd niet wilt verliezen, doe je er goed aan om me wat respect te tonen.“
Ze snakt hoorbaar naar adem en doet een stap achteruit. Ze pakt de lakens steviger vast. „Mijn hoofd?“ fluistert ze trillend. Haar gezicht is een beeld van echte angst. „Mijn...“
Dan zie ik haar ogen wegdraaien. Ze verliest haar evenwicht op de plek waar ze staat.
Ze valt sneller op de grond dan ik kan reageren. Maar gelukkig vangt Elijah haar op voordat haar hoofd de grond raakt.
Hij staat in het hele koninkrijk bekend als de snelste weerwolf. Nou ja, de op één na snelste. Hun koning, ik dus, is sneller.
In zijn armen hangt haar hoofd omlaag en zijn haar ogen stijf dicht. Wat haar ook liet flauwvallen, het kan me niet schelen. Het is makkelijker om zo van haar af te komen.
Mijn broer kijkt me ontevreden aan. Het is de eerste keer dat ik hem zo zie.
„Broer, jaag haar alsjeblieft niet weg,“ zegt hij schuddend met zijn hoofd. „Zij is mijn enige kans op vrijheid.“
„Waar heb je het over, Elijah?“ snauw ik. Ik frons mijn wenkbrauwen.
Hij kijkt even verbaasd. Dan maakt de strenge lijn van zijn mond plaats voor een geamuseerde glimlach. „Heeft de raad het je niet verteld?“
„Me wat verteld?“ vraag ik. Niets ontgaat me, tenzij ik het expres negeer.
Elijah klakt met zijn tong en zucht. „Vader wist dat je na zijn dood niet zou trouwen, ondanks je belofte,“ begint hij. Alleen al door die zin heb ik het gevoel dat ik niet leuk ga vinden wat hierna komt.
„Dus om dat probleem op te lossen, heeft hij een grens aan je regering gesteld. Je verliest je kroon als je niet trouwt binnen veertig dagen na je negenentwintigste verjaardag.“
„Wat!?“ brul ik.
Waarom wist ik dit in hemelsnaam niet?
Mijn verjaardag is over drie dagen. Voor een normale man met een goed uiterlijk en rijkdom is veertig dagen genoeg tijd om een vrouw te vinden. Maar voor mij is het bijna onmogelijk.
Ik ga nog liever naar de oorlog met de Fae-wereld dan een vrouw het hof maken.
Shit.
„Je kunt je voorstellen hoe dat voor mij klonk,“ gaat mijn broer verder. Zijn kaken klemmen zich op elkaar. „Ik ben de volgende in de rij voor de kroon, maar je weet dat ik dat niet wil. Alleen al de gedachte aan de verantwoordelijkheden bezorgt me rillingen.“
Hij kijkt weer naar de vrouw. Razendsnel klaart zijn gezicht op. Hij glimlacht weer.
„Maar het lijkt erop dat de Godin je goedgezind is, broer. De timing is perfect. Kijk naar haar. Zij is de oplossing voor je huwelijksproblemen. Zij is mijn ticket naar de vrijheid.“
„Zij is mijn ticket naar enorme hoofdpijn,“ antwoord ik bits.
„Ze lijkt geen idee te hebben waar ze is of wie wij zijn. Ik gok dat ze uit een andere wereld komt. Ze kan van alles zijn, en dat wil ik niet.“
Ik werp een minachtende blik op de vrouw en snauw: „Ik heb geen vrouw nodig. Ik heb geen koningin nodig. Ik heb dat keer op keer tegen de raad gezegd.“
„Maar je koninkrijk heeft een erfgenaam nodig,“ reageert Elijah. „Als jij ze er geen geeft, wie dan wel?“
„Jij,“ antwoord ik zonder te twijfelen. „Je hebt verschillende vrouwen tot je beschikking, Elijah. Je hebt waarschijnlijk al een heleboel kinderen. Laat een van je eerstgeborenen mijn erfgenaam zijn.“
„En een opstand riskeren?“ Hij fronst naar me. „Aero, jij bent de rechtmatige heerser. Ik ben maar je halfbroer. Ik ben niet gemaakt voor deze dingen, en mijn zonen ook niet...“ Hij schraapt zijn keel en haalt zijn schouders op.
„Nou ja... als ik die heb. Maar dat doet er niet toe. Als je koninklijk adviseur raad ik je aan om deze vrouw te nemen. Ze is potverdorie recht onder je verschenen. Betekent dat niet iets?“
„Ik haat vrouwen. Ik haat alles aan ze. Ik veracht hun lichamen,“ zeg ik bot. „Als jij me niet wilt helpen dit probleem op te lossen, dan los ik het zelf wel op. Ik ben de alfakoning van Phanteon. Ik zal het besluit van onze vader negeren.“
„Succes daarmee,“ snauwt hij.
Ik rol met mijn ogen naar boven als reactie op wat hij zegt. Dan draai ik me van hen af en loop het balkon af.
„Breng haar naar de kerker! Voor mijn part rot ze daar weg.“
