De Diablonserie Boek 5
Auteur
G. M. Marks
Lezers
17.2K
Hoofdstukken
22
In een wereld waarin oerinstincten en bovennatuurlijke krachten heersen, zoekt Lilitha haar weg in een complex web van liefde, macht en overleven binnen haar clan. Terwijl ze worstelt met haar veranderende rol en de naderende geboorte van haar kind, moet Lilitha het opnemen tegen dreigingen van buitenaf en conflicten van binnenuit die haar loyaliteit en kracht op de proef stellen. Met felle gevechten, intense relaties en voortdurend dreigend gevaar is Lilitha's reis een meeslepend verhaal over veerkracht en transformatie.
De Reis Begint
Boek 5.
Lilitha's reis was zwaar en beangstigend. Ze liep snel, steeds achterom kijkend of Silus er was, maar hij was nergens te bekennen. Ze spitste haar oren voor geluiden van Damon of Mateus. Zouden ze woedend schreeuwen? Zou Carmella gillen? Wisten ze wat er aan de hand was? Ze hoopte van niet.
Alsjeblieft, laat ze niet komen. Laat ze niet komen.
Ze vocht tegen de tranen die dreigden te vallen. Ze voelde verdriet voor haar baby en haar vader. Wat zou er met hen gebeuren? En wat stond haar te wachten? De tocht was lang en zwaar. Lilitha was uitgeput en zwanger. Haar lichaam snakte naar rust. Tegen het einde van de dag strompelde ze meer dan dat ze liep. De mannen naast haar moesten haar overeind houden.
Ze trokken haar ruw omhoog bij haar oksels, wat pijnlijk was. Ze gaven haar geen water en ze voelde zich misselijk. Eindelijk hielden ze halt.
Haar handen werden kort losgemaakt zodat ze kon drinken. Daarna bonden ze haar vast aan een boom. Haar armen om de stam, haar gezicht tegen de ruwe schors gedrukt.
Ook Silus was vastgeketend. Zijn kettingen zaten in de grond verankerd, waardoor hij op zijn buik moest liggen. Een dozijn mannen hielden hem scherp in de gaten, hun handen op het gevest van hun zwaarden.
Meer mannen stonden rond het kamp, op hun hoede voor gevaar.
'Houd de vuren brandend en blijf in het licht. Deze monsters leven in het donker. Ze zien jullie eerder dan jullie hen!' riep de leider.
Lilitha nam de leider aandachtig op. Hij sprak op een harde manier, alsof hij elk woord kauwde. Hij droeg een zwart hemd met een witte ster. Zijn gezicht was getekend door een groot litteken.
In het kamp heerste een gespannen stilte. Angst hield de mannen alert. Twee gewonde mannen werden verzorgd. De derde man was dood, zijn lichaam bedekt. Lilitha zat bij de boom, haar hoofd gebogen terwijl de leider naderde. Hij wierp haar een venijnige blik toe en richtte zich toen tot Silus.
'Zo, Beest, ben je klaar om te sterven?' vroeg hij. 'Je zult deze goede mensen niet meer kunnen kwetsen.'
Hij stond over Silus gebogen, maar hield veilige afstand. 'Vertel me, waar is de rest van je groep?'
Silus bleef zwijgen. De leider gromde. 'Trek aan zijn kettingen!'
Silus schreeuwde het uit van de pijn terwijl er bloed op zijn armen en benen verscheen. Lilitha gilde. De kettingen moesten vlijmscherp zijn.
'Hou op! Je doet hem pijn!' riep ze.
De leider keek haar woedend aan. 'Mannen, maak de vrouw los.'
'Laat haar met rust!' gromde Silus. 'Of ik zweer je, ik zal je iets aandoen waar je nog lang spijt van zult hebben!'
Het kamp was muisstil. Het enige geluid was een uil in de verte en Silus' zware ademhaling.
'Beantwoord dan mijn vraag,' zei de leider zachtjes. 'Vertel me niet dat een sterke leider als jij genoegen neemt met slechts één vrouw.'
'Ik heb geen keus! Jullie mensen hebben de meesten van ons gedood. Zij is alles wat ik heb,' zei Silus met trillende stem.
'Een triest verhaal. Ik heb geen medelijden met je,' zei de leider. Hij praatte zachtjes tegen Silus. Lilitha spitste haar oren om hen te verstaan.
'Je kunt stoppen met acteren. Ik weet dat je leider nog daarbuiten is.' Hij grijnsde om Silus' verbaasde blik. 'Ja. Ik ben niet van gisteren. Ik doe dit al lang. Ik weet hoe jullie denken.'
Hij wees naar zijn litteken. 'Sommige lessen zijn hard maar worden nooit vergeten.'
'Jij—!' begon Silus maar stopte, sissend van de pijn. Hij keek de leider woedend aan. 'Hij zal je vinden en je zwaar laten boeten.'
De leider stond op. 'Ik reken erop dat hij me vindt. Wat betreft me laten boeten'—hij haalde zijn schouders op—'dat zullen we nog wel zien.'
Hij keek naar Lilitha en knipoogde. 'Jullie hoorns en staarten zijn veel waard. Die van de leider nog meer. Ook hij zal de mijne zijn. En wat betreft de overgebleven vrouwen'—hij zwaaide nonchalant met zijn hand—'die vormen geen bedreiging. Laat ze maar verhongeren.'
Daarmee liep hij weg.
***
Lilitha sliep die nacht slecht. Haar hoofd tegen de boom, haar armen pijnlijk. Haar rug voelde alsof hij uit elkaar werd getrokken. Ze wilde met Silus praten, maar ze trokken aan zijn kettingen telkens als ze het probeerde.
Bij het krieken van de dag brak het kamp op en gingen ze weer op pad. Lilitha werd overeind getrokken en vooruit geduwd. Haar lichaam was stijf en pijnlijk. Silus was er erger aan toe. Zijn kettingen zaten onder het bloed en hij stonk. Zijn wond was gestopt met bloeden, maar hij had duidelijk veel pijn.
De mannen hielden hen gescheiden. Silus liep in het midden van de groep. Lilitha liep achteraan, haar handen op haar rug gebonden. Ondanks de pijn keek ze om en zag rook in de lucht. Toen de zon onderging, zetten ze opnieuw het kamp op. Ze bonden haar vast aan een boom.
Ze voelde zich beroerd. Haar benen deden pijn. Haar borst was gevoelig. Haar lichaam trilde van vermoeidheid. Ze waren maar één keer gestopt gedurende de dag. Silus was nergens te bekennen. Ze was zo uitgeput dat haar ogen al snel dichtvallen.
De volgende ochtend werden ze bij het eerste ochtendgloren gewekt. Pas in de middag bereikten ze het pad naar Esteria. Iedereen juichte.
Lilitha voelde zich verdrietig. Een kleine wagen met voorraden en paarden wachtte op hen. Toen zag ze Silus.
Lilitha probeerde zich los te rukken van haar bewakers, maar ze hielden haar stevig vast. Silus zat nog steeds in kettingen. Zijn lichaam zat onder het bloed. Hij zat voorovergebogen, zijn ogen gesloten. Toen ze zijn naam riep, reageerde hij niet.
Met de gewonde mannen in de wagen, bewoog de groep zich snel voort. Lilitha hield het bij, maar Silus bleef vallen. Elke keer als hij viel, trokken de mannen aan zijn kettingen.
'Hou op! Zien jullie niet dat je hem doodt!' schreeuwde ze.
Maar elke keer dat Lilitha protesteerde, kreeg ze een klap en kon ze alleen maar machteloos toekijken hoe Silus keer op keer viel. Tranen stroomden over haar wangen.
Toen ze eindelijk stopten, lag Silus op zijn rug, zijn kettingen om hem heen. Hij kon geen water drinken.
'Alsjeblieft! Laat me naar hem toe gaan. Hij is doodziek!' smeekte Lilitha.
Een man in de buurt keek haar woedend aan. 'Wat zei je? Je helpen? Wees blij dat ik hem niet afmaak.'
Lilitha schopte zand naar hem. Zijn gezicht werd paars van woede en hij sprong op met een dolk in zijn hand.
Voordat hij dichterbij kon komen, riep de leider: 'Hé!'
De man stak zijn dolk weg.
'Wat heb ik gezegd over bij de gevangenen uit de buurt blijven?' zei de leider.
De man keek hem woedend aan. 'Mijn fout,' mompelde hij en liep weg.
De leider keek hem na en wendde zich toen tot Lilitha. 'Jou zou ik eigenlijk zwaar moeten straffen.'
Lilitha slikte haar woede in. 'Hij lijdt vreselijk. Als je me niet laat helpen, zal hij sterven.'
Hij keek naar haar, toen naar Silus, zijn mond vertrekkend. Hij liep naar Silus en porde hem. Silus bewoog niet.
'Water!' riep de leider.
Een man bracht een kom. De leider opende Silus' lippen terwijl de man wat water ingoot. Silus hoestte zwakjes. Hij opende zijn ogen niet.
Het bloed op zijn lichaam glansde in het vuurlicht. De leider keek naar Lilitha en Silus. 'Ik kan hem nog niet laten sterven.'
'We hebben eten nodig,' zei Lilitha. 'Het is al dagen geleden dat we gegeten hebben.'
De leider stond op. Hij draaide zich om en riep: 'Breng me het lijk!'
Het was een van de dode mannen die Silus had gedood. Twee andere mannen lieten hem voor de voeten van de leider vallen.
De leider spuugde. 'Maak de vrouw los. Laat haar hem helpen, maar houd haar goed in de gaten.'
De mannen keken elkaar ontzet aan.
'Doe het!' snauwde hij. 'Of ik voer een van jullie aan hem in plaats daarvan.'
'Wat met Silus?' vroeg Lilitha terwijl de mannen haar losbonden.
'Ik zal zijn kettingen niet losmaken, hoe ziek hij ook is. Help hem zo goed als je kunt.'
Haar kettingen werden losgemaakt en Lilitha dwong zichzelf overeind, haar knieën knikkend terwijl pijn door haar linkerheup schoot. Ze strompelde naar hem toe en liet zich naast hem op haar knieën vallen. Ze raakte zijn wang aan.
'Vader,' fluisterde ze. Zijn ogen knipperden. Ze keek naar het lijk. 'Breng het hier.'
Niemand bewoog. Lilitha keek hen woedend aan maar worstelde weer overeind. Ze pakte de dode man en sleepte hem dichterbij. Ze liet hem naast Silus vallen, veegde wat bloed van de wond van de man en drukte haar handpalm tegen Silus' mond. Hij bewoog, likte haar hand, zijn ogen op een kier.
'Lilitha,' kraste hij.
'Ik ben hier,' zei ze opgelucht. 'Hier.' Ze bracht de kom water naar zijn lippen.
Hij dronk.
Lilitha keek om zich heen in het kamp. Het was stil. Iedereen keek toe, hun ogen glinsterend in het vuurlicht.
Lilitha voelde de spanning. Ze trok het hemd van de dode man omhoog, boog voorover en beet hard in zijn zij.
Het kamp barstte los in lawaai: geschreeuw, het gerinkel van zwaarden, het gedreun van rennende voeten.
'Halt!' brulde de leider. 'Blijf terug of ik laat jullie onthoofden!'
Lilitha keek hen allen woedend aan, haar mond vol vlees. Ze hielden afstand. Ze gooide het stuk vlees naar Silus, die het snel opat. Ze bleef stukken vlees van het lichaam scheuren en hem voeren tot zijn gezicht weer kleur kreeg en zijn ogen weer levendig glinsterden.
Toen hij zich eindelijk afwendde en zuchtte, was het Lilitha's beurt om te eten. Haar groeiende buik maakte het moeilijk om voorover te buigen, dus gebruikte ze haar handen en duwde het vlees in haar mond terwijl ze naar de mensen keek. Haar gezicht zat onder het bloed. Haar handen waren er glibberig van.
Tegen de tijd dat ze klaar was, was de buik van de man uitgehold. Ze veegde haar mond af en trok aan de kraag van haar met bloed doordrenkte hemd.
Toen richtte ze haar aandacht op haar toeschouwers. Velen waren teruggedeinsd of keken weg. Sommigen waren aan het overgeven.
De rest was lijkbleek of asgrauw.
De stilte was oorverdovend.
'God in de hemel,' mompelde een van hen.
De leider bleef met stomheid geslagen.
'Ik ben een monster,' snauwde ze naar hen. 'Wat hadden jullie verwacht?'
