De Greystone Ridge-roedel Boek 2
Auteur
Arri Stone
Lezers
16.3K
Hoofdstukken
49
In een wereld waarin weerwolven en vampiers strijden om de macht, wordt de liefde tussen Sebastian en Alice op de proef gesteld door eeuwenoude bloedlijnen en dreigend gevaar. Wanneer Alice ontdekt dat haar afkomst verbonden is met een legendarische alfa, moeten zij en Sebastian zich een weg banen door een web van raadspolitiek, vampiersamenzweringen en rivaliteit tussen roedels. Met hun band en het lot van hun gemeenschap op het spel, krijgen ze te maken met gevechten, verraad en transformaties, terwijl ze zich voorbereiden op de geboorte van hun kind, Nox. Zullen hun liefde en kracht genoeg zijn om hun toekomst te beschermen?
Hoofdstuk 1: Ik Kon Niet Wegblijven
[POV: SEBASTIAN]
Toen de auto wegreed, voelde ik een steek in mijn hart. Ik zakte op mijn knieën, overspoeld door verdriet.
Tao nam het over en we renden naast de auto, uit het zicht blijvend. Maar Alice kon ons zien.
Alice huilde en keek smekend naar me, alsof ze wilde dat ik bleef. In Tao's geest voelde ik me diep bedroefd.
We zagen hoe ze stopten en de sleutels achterlieten. Alice wierp me een laatste blik toe voordat ze wegreden.
Tao rende weer het bos in, maar er waren nu minder bomen. Hij kon gemakkelijk gezien worden.
Hij had mijn kleren niet meegenomen, dus ik kon niet zonder iets aan teruglopen.
Het lukte hem om ongezien te blijven terwijl we langs verschillende hutten kwamen. Mijn kleren waren nog steeds gescheurd toen we terugkwamen. Ik vond een korte broek en raapte op wat er over was van mijn kleren.
“Tao, je had me eerst moeten laten omkleden.“
“Dan had je te lang gedaan, en had ik geen afscheid kunnen nemen.“ Zijn gedachten vermengden zich met de mijne.
Ik bleef aan Alice denken en kon me moeilijk concentreren. Het was twee dagen geleden dat ze vertrokken was, en Hawk was weg geweest voor een ontmoeting met Black en Alfa Alex.
„Sebastian!“ riep Hawk vanuit zijn kantoor waar ik zat.
„Wat?“ Ik krabde aan mijn hoofd, proberend me te herinneren wat hij had gezegd.
„Alfa Kyle Black zag Dravens mannen gisteravond in de buurt van hun gebied. Hij houdt ze scherp in de gaten.“
Hij keek me ernstig aan. Hawk maakte me niet vaak ongemakkelijk, maar dit was belangrijk.
„Ik stuur vier van onze mannen daarnaartoe; Alfa Alex stuurt twee van zijn beste. De raad heeft over drie dagen een vergadering belegd, en jij let niet op.“
„Het spijt me, zonder Alice is het moeilijker dan ik dacht.“
Ik wist dat het lastig zou zijn, maar de constante pijn in mijn hart was ondraaglijk, en ik voelde me diep bedroefd.
Hawk zuchtte diep.
„Ik heb je nodig om je te concentreren en bij me te zijn tijdens deze raadsvergadering. Iedereen heeft zijn taken, en ik heb Josh de leiding over de hutten gegeven.“ Hawk keek me doordringend aan.
Ik lachte onbedoeld een beetje.
„Je hebt het zo slecht gedaan, hij controleert je werk twee keer.“ Hij trok zijn wenkbrauw op en ik zakte weg in mijn stoel.
„Ik kan niet uitleggen wat er in mijn hoofd gebeurt. Ik word gek. Ik kan niet stoppen met denken aan haar familiegeschiedenis. Hebben haar ouders dingen voor haar verborgen gehouden?“
Ik had mijn zorgen niet met Hawk kunnen delen sinds die avond bij hem thuis.
Hij dacht even na en trommelde met zijn vingers op zijn bureau. „Pak je spullen, ga Alice opzoeken, en kom over twee dagen terug zodat we de raadsvergadering kunnen voorbereiden.“ Hij leunde achterover in zijn stoel, zijn handen achter zijn hoofd.
„Ik heb je nodig. Misschien helpt dit. Je zult eraan moeten wennen om korte periodes zonder haar te zijn, maar ik weet dat er dingen zijn die je moet uitzoeken over haar familiegeschiedenis.“
Het was alsof hij mijn gedachten kon lezen.
„Twee dagen.“ Mijn hart begon weer normaal te kloppen.
Tao hief zijn kop. „Hopelijk vind je de antwoorden waar je naar zoekt. Kom terug met een heldere geest.“
Hij was een geweldige leider en alfa. „Oh, en Sebastian... laat het me weten.“
„Dat zal ik doen, Alfa, dank je.“ Ik knikte dankbaar. Ik vertrok zo snel ik kon.
De automotor bromde terwijl ik sneller reed. Alice zei dat het hen iets meer dan vier uur had gekost. Ik zou het in drie uur doen.
Tao was opgewonden om haar te zien. Ik had haar ook echt nodig.
Haar geur hing nog steeds in mijn beddengoed, wat me 's nachts hielp slapen terwijl ik over haar droomde.
Mijn hart ging tekeer toen ik haar stad, Thornbrook, naderde.
Ik had haar adres niet en ik had haar niet verteld dat ik kwam, maar dat hoefde ook niet. Ik kon haar zoete geur in de lucht ruiken. Ik kon niet wachten om haar gezicht te zien als ik zou verschijnen.
Haar geur werd sterker terwijl ik de stad inreed. Het was schoon, zonder tekenen van andere weerwolven, wat vreemd was. De meeste plaatsen hadden kleine groepen die samenleefden met mensen, maar hier niet.
Er hing ook een vreemde sfeer toen ik haar stad binnenreed, maar ik was aan Alice aan het denken.
Ik concentreerde me weer toen ik voor een huis stopte. „Alice.“
Ik klemde het stuur vast, proberend normaal te ademen. Tao wilde bijna naar buiten komen, dus ik moest hem kalmeren.
Mijn lichaam voelde heet aan en mijn vingers tintelden.
Haar weer vasthouden zou geweldig voelen. Ik slikte moeizaam. Waarom was ik plotseling nerveus? De band die ik met Alice had werd snel sterker, en ik vroeg me af of zij hetzelfde voelde.
Ik stapte uit de auto, mijn benen trilden en mijn ademhaling was snel. De gedachte aan het ontmoeten van haar ouders maakte me zenuwachtig.
“Ze is onze partner, kom tot jezelf, of ik kom naar buiten en doe het voor je!“ Tao's stem klonk in mijn hoofd, wat me deed lachen.
„Oké, ik ga al,“ zei ik zachtjes.
Een briesje waaide om me heen en koelde me af.
Alice was in dit huis en ik hoopte dat ze klaar voor me was. Ik kon niet wegblijven; ik moest meer weten over wie ze was, en ik was er zeker van dat dat de reden was waarom ik me niet kon concentreren.
Hawk had nodig dat ik weer normaal functioneerde, dus nu was het tijd om iets onder ogen te zien dat me zorgen baarde.
De deur ging open voordat ik kon kloppen, en daar stond Alice. „Sebastian?“ zei ze zachtjes, verrast klinkend. Ze keek me even aan voordat ze in mijn armen sprong. „Je bent er echt.“
Ik omhelsde haar, haar optillend met mijn armen.
„Ik heb je gemist.“ Mijn hart vertraagde en ik voelde me kalm terwijl ik mijn gezicht in haar nek begroef. „Ik ben een wrak geweest sinds je vertrok.“ Ze omhelsde me steviger, haar gezicht tegen mijn huid terwijl ik haar vertelde hoe ik me voelde.
„We moeten uitzoeken hoe het zit met je familiegeschiedenis. Ik heb maar twee dagen voor ik terug moet.“
„Twee dagen,“ zei ze glimlachend terwijl ze met mijn haar speelde.
Ze begon een beetje te huilen. „Ik heb je zo gemist. Ik ben erg verdrietig geweest sinds ik terug ben.“ Ze kuste me meteen, en onze kus was zeer intens.
„Wil je binnenkomen? Er is nu niemand thuis. En ik denk dat onze buren kijken.“ Ze beet op haar lip, over mijn schouder kijkend.
Ik liet haar zakken en ze pakte mijn hand, me haar huis in leidend.
„Hoe wist je waar ik woonde?“ Ze keek verward.
We waren alleen. Samen. Ik glimlachte een beetje. Ik raakte haar wang en haar aan, haar dichter naar me toe trekkend.
Haar geur was zeer sterk; er was iets veranderd... of stond op het punt te veranderen. Ik rook diep aan haar; ze was als een drug voor me, iets wat ik nodig had om te leven. „Ik heb je nodig,“ fluisterde ik in haar oor.
Ze begon sneller te ademen net als ik, haar ogen werden groter. „Sebastian.“ Ze greep mijn shirt vast, mijn naam uitsprekend alsof ze smeekte.
„Waar is je kamer, en hoeveel tijd hebben we?“ Ik was mijn broek al aan het losmaken, verlangend om mijn harde penis tevoorschijn te halen.
Ik kon ruiken dat ze opgewonden was, en ik wist dat haar vagina nat en klaar voor me was. „Of moet ik hier seks met je hebben en het risico lopen betrapt te worden?“
Ik stak mijn hand in haar broek en ondergoed, en voelde hoe nat ze was.
Ze kreunde harder toen ik haar aanraakte. „Neem me... Boven, tweede deur links.“
Haar mond stond open, en ik wist dat ze dicht bij een orgasme was. Hoewel het moeilijk was, haalde ik mijn vingers weg en likte ze af, genietend van haar zoete smaak. Ze leidde me naar haar kamer en sloot de deur.
In seconden trok ik mijn broek uit en trok haar broek uit; haar ondergoed scheurde in mijn handen.
Ze lag op haar rug op het bed, en hoewel ik mijn penis in haar vagina wilde steken, wilde ik haar eerst nog meer proeven.
Ik dacht dat ze misschien wat van mijn haar had uitgetrokken toen ze een orgasme kreeg, maar dat kon me niet schelen. Ik had haar zo gemist. Ik veegde mijn mond af, en ze keek naar mijn penis terwijl ik me klaarmaakte.
Ik ging er langzaam in, genietend van het uitzicht, en maakte een geluid toen ik zo diep mogelijk ging.
„Oh, Sebastian.“ Ze begon een beetje te huilen. Ik hield haar heupen vast en stootte zo hard in haar dat ze het uitschreeuwde.
„Ja! Oh God... Ik heb je zo gemist.“
„Ik kan niet zonder jou leven, Alice.“ Ik stootte een laatste keer in haar en kreeg een orgasme. Het voelde geweldig. Mijn zicht werd wazig en mijn hart ging tekeer.
„Oh jee, gaat het met je?“ Ik liet haar los en boog me voorover om haar te kussen. „Ik hoop dat ik je geen pijn heb gedaan?“
Ze sloeg haar armen om mijn nek en trok me bovenop haar. „Kun je langer blijven dan twee dagen?“ zei ze zachtjes in mijn oor, haar hart nog steeds snel kloppend.
„De raad heeft een vergadering belegd. Ik moet er voor Hawk bij zijn. Ik ben in de war geweest sinds je vertrok, dus Hawk stuurde me om mijn hoofd leeg te maken.“
Ik kuste haar wang, toen haar lippen.
„Is het ernstig?“ Ze speelde met mijn haar.
„Het is de eerste vergadering sinds Raadslid Ozworld de leiding heeft overgenomen. Hawk denkt dat dit de roedels zal verdelen; er speelt iets groters.“
Mijn hartslag werd eindelijk weer normaal. Toen merkte ik de tekeningen op. Ze waren erg goed.
„Heb jij deze gemaakt?“ Ik stond op om beter te kijken. „Tao.“ Ze had hem heel goed getekend.
Hij maakte een verdrietig geluid in mijn hoofd; hij wilde naar buiten komen.
„Ja, ik heb er een paar in de hut gemaakt, maar deze zijn degene die ik hier heb getekend.“ Alice sloeg haar arm om mijn middel.
„Alice,“ riep een stem terwijl een deur luid dichtsloeg.
„Van wie is die truck daar buiten?“ De mannenstem klonk boos, en aan Alice's gezicht te zien was het haar vader, en ze was bezorgd.
