De lastige huisgenoot
Auteur
Farah N. M.
Lezers
17.3K
Hoofdstukken
34
Karina Johnson verhuist naar Kensington met het vaste voornemen om haar leven simpel te houden: studie, vrienden en onafhankelijkheid. Dat plan wankelt wanneer ze een kamergenoot krijgt als James Pearson.
James koestert zijn reputatie en ziet geen enkele reden om die te veranderen, terwijl Karina weigert hem te zien als iets anders dan problemen. Gedwongen om samen te wonen, maken kleine irritaties plaats voor spanning en uiteindelijk voor iets veel ingewikkelder. Terwijl geheimen naar de oppervlakte komen en grenzen vervagen, leren ze dat eerste indrukken zelden het hele verhaal vertellen, en dat nabijheid de eigenschap heeft om alles te veranderen.
Hoofdstuk 1: De aankomst
KARINA
Karina stond in de drukke gang na een rit van een uur vanuit haar huis in Northampton. Haar toelatingsbrief was vorige week aangekomen, en nu voelde ze zich enigszins overdonderd in een zee van nieuwe studenten, van wie sommigen de komende drie jaar haar klasgenoten zouden zijn.
Het idee maakte haar zenuwachtig, maar ze was vastbesloten om er het beste van te maken; ze had er tenslotte hard voor gewerkt.
Voor haar vertrek had ze met haar vader gepraat over studeren in Londen. Ze was nog nooit zo ver van huis geweest, bedacht ze.
„Nou, dat hoort bij het opgroeien,“ herinnerde ze zich zijn woorden. „Je mag je eigen keuzes maken en je kiest je eigen vrienden.“
„Maar pap, wat als ik heel raar overkom?“
Haar vader sloeg toen een arm om haar schouder. „Dat is dan hun verlies. Als jij gewoon je eigen ding doet zonder angst, maak je vanzelf wel vrienden.“
Ze haalde diep adem terwijl ze de paarse rugzak op haar schouder verschoof en haar middelgrote, titaniumzilveren en bordeauxrode koffers naast zich rolde. Het eerste wat ze moest doen voordat ze haar rooster ophaalde, was haar studentenkamer vinden.
Ze begon te zoeken naar een prikbord, maar er was er nergens een te bekennen. Ze raakte in paniek: wat als ze helemaal geen kamer toegewezen had gekregen?
Haar hart klopte weer rustiger toen ze twee meiden zag staan bij een prikbord in de buurt van een brandblusser. Karina zuchtte en liep op hen af, in de hoop dat zij net als zij nieuwe studenten waren.
„Neem me niet kwalijk?“ begon ze zachtjes. „Zoeken jullie ook naar de studentenkamers?“
„Ja, wij zijn eerstejaars,“ antwoordde het meisje met de groene bril en blonde plukjes in haar haar. „Weet jij waar ze zijn?“
„Oh, ik ben ook nieuw. Ik heet Karina Johnson.“
Het meisje stak haar hand uit. „Ik ben Fallon Pearson. En dit is Mariana Perez, mijn huisgenoot uit Spanje.“
„Oh, hoi! Ik ben blij om andere eerstejaars te ontmoeten,“ ging Karina verder. „Ik dacht dat iedereen al in de les zou zitten of zoiets.“
„Nou, ik ben gisteren in Londen aangekomen,“ antwoordde Mariana met een zwaar accent. „Mijn nicht woont hier met haar man. Ze stond erop dat ik bij haar zou blijven zolang ik hier ben, maar een studentenkamer delen leek me beter.“
„Daar ben ik trouwens maar wat blij mee,“ voegde Fallon eraan toe, „anders was ik hier helemaal alleen. Het is jammer dat mijn broer ons appartement niet deelt in plaats van dat van jou.“
„Je broer?“ vroeg Karina.
„Ja, ik heb een tweelingbroer.“
De twee meiden keken haar verrast aan. Fallon bloosde, draaide zich om naar het prikbord en scande de lijst op zoek naar inmiddels bekende namen. „Hier, ik heb hem gevonden! Ooh! Karina, jij deelt een kamer met hem.“
Karina rekte haar nek uit. Ze keek strak naar de plek waar Fallons vinger op het glas rustte. Vlak onder haar naam stond de naam waar ze aan dacht. „James Pearson?“ vroeg ze twijfelend.
„Ja. Wat is er mis?“
Ze haalde haar schouders op. „Het is een jongen. Ik ben nog nooit zo veel met jongens omgegaan, laat staan dat ik een appartement met een van hen heb gedeeld.“
„Oh, maak je niet te veel zorgen,“ zei Fallon, terwijl ze met haar hand wapperde. „Je zult misschien soms je handen vol aan hem hebben, maar hij is eigenlijk heel lief.“
„Nou, dan is het aan mij om erachter te komen of ik mijn handen vol aan hem ga hebben, of dat hij zo lief is als jij zegt,“ antwoordde Karina schaapachtig.
„Geen zorgen. Je kunt altijd naar mij toe komen als hij je te veel irriteert.“
De meiden lachten terwijl ze richting hun kamers liepen, toen ze plotseling iemand achter zich hoorden roepen.
„Neem me niet kwalijk? Weten jullie waar de kamers voor de nieuwe studenten zijn?“
Ze draaiden zich om en keken haar aan. Ze had haar paarse jas open en haar tassen in haar handen, en ze hijgde alsof ze een marathon had gerend om bij het Royal College of Art aan te komen.
„Mijn naam is Darrell Kingsley. Kunnen jullie me alsjeblieft vertellen waar de kamers zijn?“
Karina liep terug naar het prikbord. „Darrell Kingsley,“ mompelde ze. „Ik heb je naam hier niet al te lang geleden gezien—daar ben je! Je deelt een appartement met mij.“
Darrell liep dichterbij en slaakte een zucht van verlichting. „Godzijdank ben jij daar. Ik dacht al dat ik helemaal alleen achterbleef op de kamer.“
„Niet echt,“ zei Karina langzaam, „je hebt nog steeds gezelschap van een jongen.“
„Wat?“
„Dat klopt, we delen ons appartement met de tweelingbroer van Fallon hier.“
Darrell keek van Karina naar Fallon. Ze probeerde te snappen wat ze net hoorde. „Nou, ik hoop dat het... goed komt?“ antwoordde ze twijfelend.
„Het komt helemaal goed,“ beloofde Fallon haar.
De vier meiden kletsten en lachten terwijl ze naar hun toegewezen kamers liepen. Ze bevonden zich ongeveer een mijl buiten de campus, maar dat was geen slechte regeling.
Terwijl ze liepen, kon Karina de gedachten over een jongen als huisgenoot niet loslaten. Zal hij zo netjes zijn als Fallon vertelde, of veel erger? Hoe zal hij doen tegen twee meiden?
„We zien jullie later wel, muchachas.“ De stem van Mariana haalde haar uit haar gedachten. „Ons appartement is aan deze kant. We kunnen afspreken zodra we zijn geïnstalleerd.“
De namiddaglucht was fris, met het zachte gezoem van de stad op de achtergrond. Karina en Darrell namen afscheid van Fallon en Mariana terwijl ze richting hun appartementen liepen.
Ze waren net weer wat gaan kletsen toen iets, of iemand, Karina's schouder hard aan de kant duwde. „Whoa! Rustig aan, gozer,“ riep ze uit, terwijl ze de band van haar rugzak, die door de klap was afgegleden, weer recht trok.
De persoon die haar had weggeduwd draaide zich om en keek van de ene naar de andere meid. Karina hield zich in om haar blik niet over zijn postuur te laten dwalen. Hij moest minstens anderhalf hoofd langer zijn dan zij, vooral met die dikke, warrige bos bruin haar op zijn kruin.
Zijn wenkbrauwen waren gefronst en zijn lippen zagen er weelderig vol uit, alsof hij net in de badkamer met een studente had staan zoenen. „Maak een foto, katje. Dat gaat langer mee.“
Ze keek op en zag hem smalend naar haar lachen. Ze ging onmiddellijk rechtop staan. „Nou.“ Ze schraapte haar keel. „Ik ben hier om te studeren. Niet om kleine eikeltjes zoals jij te zoenen.“
De jongen liep langzaam naar haar toe, geamuseerd door hoe ze voor hem haar kalmte probeerde te bewaren. „Nou dan, heel veel succes daarmee,“ fluisterde hij tegen haar. „Het lijkt erop dat we elkaar nog wel even zullen zien.“
„Laten we gaan, Karina,“ zei Darrell zachtjes, terwijl ze aan haar arm trok. „Hij is de moeite niet waard.“
De twee meiden liepen weer verder bij de jongen vandaan, maar Karina kon niet stoppen met denken aan de manier waarop hij nog maar enkele seconden geleden naar haar had gekeken. De namiddaglucht speelde zeker spelletjes met haar hoofd, dus schudde ze de gedachten snel van zich af en liet ze Darrell het voortouw nemen naar het appartement.
Toen ze aankwamen, waren ze verrast om te zien dat de voordeur van het slot was; misschien had James zich al gesetteld. De meiden stapten het appartement binnen en keken rond: het was een bescheiden studentenflat met een woonkamer, keuken, badkamer en een paar slaapkamers.
Hoewel het behoorlijk leeg aanvoelde, zorgden basisapparaten zoals de kookplaat, wasmachine en koelkast ervoor dat het er net doenlijk uitzag voor hen. „Dit ziet er gezellig uit,“ mompelde Darrell terwijl ze haar tassen op de stoelen bij de eettafel zette. „Laten we hopen dat James de boel niet verpest.“
Karina lachte zachtjes achter haar. „Ik denk dat hij al naar Fallon is gegaan om te vragen hoe hij met meiden moet leven.“
„Of misschien is hij wel naar de Tesco,“ voegde ze eraan toe. „Kijk eens in de koelkast.“
Karina trok de koelkast open. Er stonden alleen wat flessen Fanta, Irn-Bru en Diet Coke in. James had deze er vast in gezet.
„Oh wacht, heb jij je lesrooster al gekregen?“ vroeg Darrell. „De lessen beginnen pas volgende week.“
„Eh, nee. Ik dacht dat we dat na een bezoekje aan de supermarkt zouden doen.“
„Ik denk dat James op pad is om onze roosters op te halen. Ik ga wel even naar Fallons kamer om te kijken of hij daar is. Vind je dat goed?“
„Ja, ik denk het wel. Ik ga even kijken welke slaapkamer van ons is, en dan pakken we daarna samen onze spullen uit.“
„Oké,“ antwoordde Darrell vrolijk, en ze liep het appartement uit.
Karina zuchtte nog een keer. Nu ze alleen in het appartement was, besefte ze dat de flat delen met twee andere studenten helemaal zo slecht nog niet zou zijn. Ze was gewend om thuis de slaapkamer met haar zus te delen, dus eentje delen met Darrell zou een beetje hetzelfde voelen.
Ze liep een van de kamers in waar een paar kledingstukken op een van de bedden lagen uitgestald en een paar tassen open stonden. Deze zal wel van James zijn, dacht ze bij zichzelf. Ze deed stilletjes de deur dicht en liep naar de andere kamer.
Deze voelde leeg aan. Zodra Darrell terug was, zouden ze het een stuk knusser en levendiger maken. Glimlachend in zichzelf rolde ze haar koffers naar binnen en zette ze bij een van de twee eenpersoonsbedden. Darrell zou in de andere slapen.
De voordeur viel dicht, wat harder door de flat weergalmde dan verwacht. Was ze nu al terug? „Hallo? Is daar iemand?“ riep een zware, mannelijke stem.
Dit zal James wel zijn, dacht Karina zenuwachtig. Ze trok haar sneakers uit en liep heel rustig de kamer uit. „Hoi, ik ben je nieuwe—jij!“
De jongen die ze aanzag voor haar huisgenoot, draaide zich in haar richting met zijn handen in zijn zij. Zijn ogen werden even wijd, voordat de blik erin werd vervangen door een brutale schittering.
„Nou, hallo daar, katje. Wij komen elkaar ook weer tegen.“
