De nacht dat we elkaar ontmoetten
Auteur
Talia Sommers
Lezers
194K
Hoofdstukken
56
Rory is van één ding overtuigd: liefde is niets voor haar. Niet de zachte, dromerige soort waarover mensen schrijven. Dus wanneer ze instemt met een blind date, is dat alleen om haar gelijk te bewijzen en haar beste vriendin tevreden te stellen.
Dan ontmoet ze Max, en plotseling voelt niets meer zo simpel. Er is een natuurlijke vonk, een aantrekkingskracht waar ze niet op had gerekend, en een spanning die ervoor zorgt dat ze steeds weer terugkomt.
Terwijl haar gevoelens veranderen op een manier die ze niet kan negeren, komen oude wonden naar de oppervlakte – vooral de stille pijn die haar afstandelijke moeder heeft achtergelaten. Tussen het lachen, de verwarring en de momenten die iets te echt aanvoelen door, begint Rory zich af te vragen of de liefde misschien niet het verhaal is dat ze altijd voor ogen had.
Hoofdstuk 1
„Ik ga niet“, zei ik stellig, terwijl mijn stem door de lege schoolgang galmde waar ik samen met mijn beste vriendin Beth stond.
Ze probeerde me haar nieuwste vriend, Joshua, al te laten ontmoeten sinds ze twee maanden geleden begonnen met daten, en nu probeerden ze me te koppelen aan Joshua's beste vriend, Max, voor een of andere ongemakkelijke dubbeldate. Ik deed niet aan daten, omdat ik er nooit het nut van had ingezien.
Als zeventienjarige dacht ik dat ik nog mijn hele leven voor me had om me druk te maken over die onzin. Mijn enige vriendje was alweer meer dan een jaar geleden, en dat was binnen een paar maanden grandioos mislukt toen duidelijk werd dat zijn gevoelens veel sterker waren dan de mijne. Sindsdien had ik geen vriendje meer gehad, of zelfs maar een date met iemand.
„Aurora“, antwoordde Beth op waarschuwende toon.
Ik kon altijd aan haar merken dat ze het meende wanneer ze me bij iets anders dan mijn bijnaam noemde.
„Rory“, verbeterde ik, met een opgetrokken wenkbrauw naar mijn beste vriendin, omdat ze dondersgoed wist dat ik een hekel had aan mijn naam.
Beth trok zich niets aan van mijn onderbreking en praatte gewoon door alsof er niets was gebeurd. „Waarom geef je het niet gewoon een kans? Als je hem niet leuk vindt, begin ik er nooit meer over, dat beloof ik.“
Terwijl ik de opties afwoog, bedacht ik me dat het niet als een heel slecht aanbod klonk. Ik hoefde alleen maar op die stomme date te gaan en een smoesje te bedenken om vroeg weg te gaan. Hallo, vrijheid!
„Vooruit, ik ga wel“, zei ik met een zucht, zonder zelfs maar te proberen de ergernis uit mijn stem te verbergen. „Maar verwacht niet dat ik het naar mijn zin zal hebben.“
„Dat is de juiste instelling“, antwoordde Beth sarcastisch, waarna ze in haar tas begon te rommelen op zoek naar haar telefoon, waarschijnlijk om Oliver te appen dat ik eindelijk was gezwicht.
Beth en ik hadden Oliver ontmoet op onze eerste dag van de basisschool en mochten hem meteen, dus hadden we hem opgenomen in ons kleine beste-vriendentrio. Wij tweeën, Beth en ik, kenden elkaar al van de kleuterschool toen we drie waren, en we waren letterlijk direct beste vriendinnen geworden.
Ze was zo zelfverzekerd als altijd naar me toe gelopen en had zoiets gezegd als: „Laten we vrienden zijn!“, waarop ik met zoiets had geantwoord als: „Beste vrienden!“ En de rest is, zoals ze zeggen, geschiedenis. We hadden met z'n drieën natuurlijk ook andere vrienden, maar we hingen eigenlijk alleen maar met elkaar rond.
„Had ik al vermeld dat Max in een band zit?“, voegde Beth er terloops aan toe, waardoor ze mijn aandacht terug naar Max bracht terwijl ze op het scherm van haar telefoon tikte.
„Nee, dat had je niet vermeld.“
Beth kende me echt net zo goed als ik mezelf kende, of mogelijk zelfs beter. Ik was een type meisje van de zwarte spijkerbroeken, bandshirts en Doc Martens of Chucks.
Mijn idee van een leuke avond uit was naar een rockconcert gaan, terwijl Beth aan de andere kant was wat mensen een typisch meisjesmeisje zouden noemen: het type dat van roze, make-up en mode houdt, en een hopeloze romanticus is.
Terwijl Beth een pony en balletlessen had gewild, was alles wat ik ooit had gewild een gitaar. Toen ik zeven was, werd mijn wens eindelijk ingewilligd en kreeg ik mijn allereerste gitaar, samen met twee keer per week les.
Het was zeker uitdagend geweest, maar ik had er niet gelukkiger mee kunnen zijn. Vanzelfsprekend was ik gek op gitaren en op mensen die mijn affiniteit ermee deelden.
„Dat verandert niets“, voegde ik er snel aan toe. „Ik weiger te eindigen zoals mijn ouders.“
Wat had daten voor zin als er geen enkele kans was dat het ooit ergens op uit zou lopen?
De realiteit was dat het voor mij zinloos was om een relatie te hebben, omdat ik niet in de hele mythe van romantische liefde geloofde. De enige functionele relatie waar ik mee was opgegroeid was die van mijn grootouders, en later die van mijn vader en meest recente stiefmoeder.
Beth keek me aan met een gemengde uitdrukking van medelijden en ergernis. Ze zag niet in hoe iemand kon leven zonder een speciaal persoon in hun leven, en het had haar altijd dwarsgezeten dat ik zo uitgesproken was over de mythe die liefde heet.
„Omdat niemand gelukkig kan zijn in zijn eentje; iedereen heeft iemand nodig in zijn leven“, vertelde Beth me, terwijl ze een plukje van haar lange, donkere, van nature golvende haar om haar wijsvinger begon te draaien.
„Ik heb jou en Oliver“, herinnerde ik haar er schouderophalend aan. „Vriendjes zijn stom, trouwen is stom, en liefde bestaat niet eens. Wat is het nut?“
„Het punt is dat je me enorm op de zenuwen werkt met al dat pessimistische liefde-bestaat-niet-gezeik! Je bent gewoon bang dat je Max misschien wel leuk zult vinden, dus verstop je je achter die façade omdat je een bindingsfobe bent.“
Beths moeder was psycholoog, en dat was te merken. Ik schudde slechts langzaam mijn hoofd en zei: „Ik weet vrij zeker dat bindingsfobe geen echt woord is, Beth.“
„Wat jij wil, Rors“, zei ze, terwijl ze haar haar van haar vinger wikkelde en het liet terugveren naar de natuurlijke plek net boven haar middel. „Je weet dat ik gelijk heb, dus probeer je van onderwerp te veranderen.“
Terwijl ik met mijn ogen rolde, greep ik de kans om de tijd op het scherm van mijn telefoon te controleren, en realiseerde me dat ik voor de derde keer die week te laat zou komen voor Frans. Het bespaarde me in elk geval de moeite om een of andere soepele manier te bedenken om van onderwerp te veranderen, en zo Beths overactieve drang om over mijn onbestaande liefdesleven te praten te ontwijken.
„Loop je met me mee naar mijn les?“, vroeg ik. „Ik ben alweer te laat.“
Normaal gesproken liep Oliver met me mee naar mijn Franse lessen omdat hij een tussenuur had, maar hij was voor de derde dag op een rij ziek thuis. Het was vreemd voor hem om niet op school te zijn, want tot dat moment was hij nog nooit in zijn leven een dag ziek geweest, en Beth en ik hadden zijn afwezigheid echt gemerkt.
„Dat kan niet, ik ben al te laat voor aardrijkskunde“, zuchtte ze meelevend voordat ze me een luchtkus op de wang gaf en door de gang naar haar les vertrok. „Zie je na school, babe!“
Ik zuchtte bij mezelf voordat ik de trap op begon te lopen naar mijn lokaal voor Frans, niet helemaal gelovend dat ik zojuist was gezwicht en ermee had ingestemd om op een date te gaan met een of andere willekeurige jongen die ik niet eens kende.
