De tweelingdrakenreeks: de drakenslaaf 2
Auteur
C. Swallow
Lezers
140K
Hoofdstukken
37
Madeline heeft het onmogelijke ontdekt: ze is niet de partner van één Drakenheer, maar van twee – Hael en zijn gevaarlijke tweelingbroer Lochness. Verscheurd tussen een draak die haar begeert en een die ze maar niet kan vertrouwen, moet ze zich staande houden in de duistere, zinnelijke spelletjes van de tweeling, terwijl er een vreemde nieuwe kracht in haar ontwaakt. Maar wanneer mysterieuze vijanden de Requiem Horde naderen, moet Madeline kiezen: zich onderwerpen aan haar partners... of zich als hun gelijke verheffen.
Leeftijdsadvies: 18+.
Hoofdstuk 1
Boek Twee
Madeline
Ik heb twee... mates...
Ik ben zo afgeleid door mijn nieuwe probleem. Ik luister niet naar Thea als ze zegt dat ik me om moet draaien. Ik staar gewoon vol afschuw naar het menselijke lichaam van Lochness.
„Ik heb veel smoesjes van mijn prooien gehoord om de dood te ontlopen. Maar ik heb nog nooit gehoord dat iemand beweert de mate van mij of mijn broer te zijn,“ zegt Lochness. Zijn ogen schitteren in het donker.
„Jullie tijd is om, kleine ratten, en ik heb honger!“ Lochness kraakt zijn nek en steekt zijn hand op.
Een zwart zwaard komt over de stapels schatten vliegen. Het landt precies in zijn handpalm. Hij laat zijn oogleden langzaam zakken. Hij kijkt naar ons om te bepalen hoe hij ons gaat doden.
„Wacht,“ flap ik eruit. De verschijning van zijn zwaard schudt me eindelijk wakker. „Kijk, ik heb echt jouw brandmerk. Thea loog niet.“
Ik draai me snel om en laat hem mijn rug zien. Ondertussen kijk ik hem over mijn schouder aan.
Ik vertrouw er niet op dat hij niet zal aanvallen. Zeker niet nu ik met mijn rug naar hem toe sta.
Ik wacht op zijn antwoord. Ik kijk hem hoopvol aan terwijl hij het groene en inmiddels deels zwarte brandmerk bekijkt. Het klopt hevig terwijl zijn ogen zich erin lijken te boren.
„En...?“ piept Thea hoopvol. Ze wacht tot hij iets zegt. Iets wat ons de geruststelling kan geven dat we hier vandaag niet zullen sterven.
Eindelijk verschijnt er langzaam een grijns op het gezicht van Lochness. Maar ik ben er nog steeds niet van overtuigd dat hij ons geen pijn wil doen.
„Jij,“ zegt hij. Hij wijst naar Thea, terwijl zijn ogen strak op mijn brandmerk gericht blijven. „Jij mag gaan.“
Thea aarzelt letterlijk geen seconde.
Ze klautert over het goud om naar de helling te rennen. Zo vlucht ze naar de uitgang van deze griezelig donkere grot.
Ik kijk haar met vernauwde ogen na. Ik heb het gevoel dat ze onze vriendschap nu al heeft verraden. Maar dan bedenk ik me dat ze in elk geval aan Hael kan vertellen waar ik ben. Hopelijk neemt ze hem dan mee terug hiernaartoe.
„Oh, hemel...“ zegt Lochness traag als ik me naar hem omdraai. Mijn handen rusten op mijn heupen en mijn kin is opgeheven. Ik moet op zijn minst doen alsof ik vol zelfvertrouwen ben.
„Wat heb ik in vredesnaam gedaan om een mate zoals jij te verdienen?“ Hij grinnikt. Toch ontgaan de arrogantie en de belediging mij niet. Hij vindt me niet veel waard, dat is wel duidelijk.
„Misschien is me opeten nog steeds een optie? Als het zo vreselijk is om naar me te kijken.“ Ik kan het niet laten om naar hem te snauwen.
Nu ik zie dat Thea uit het zicht is en veilig is ontsnapt, moet ik een manier vinden om bij hem weg te komen.
Hier beneden ben ik volledig aan zijn genade overgeleverd.
En dat weet hij zelf ook dondersgoed.
Lochness lacht niet. Hij vindt mijn opmerking totaal niet grappig.
„Je hebt een grote mond... Dat zou Hael niet leuk vinden.“ Hij doet een stap dichterbij en verwacht dat ik achteruit deins. Dat doe ik niet. Ik probeer me niet te laten intimideren.
Hij verlaagt zijn stem en voegt eraan toe: „Ik hou er niet van als je zo brutaal bent, rat. Ken je plek. Ik zou maar uitkijken, vooral bij mij in de buurt.“
„Dus je gaat me niet opeten dan?“ vraag ik. Ik kan het niet helpen om op zijn dreigement te reageren met nog meer van mijn grote mond. „Hael denkt dat je dood bent. Dat besef je toch wel, of niet?“
„Waar is hij nu? Je gaat me antwoord geven, klein meisje. Tenzij je wilt dat ik alle straffen die ik nu al voor je bedenk, echt ga uitvoeren.“ Lochness snauwt naar me en ik kijk hem vol ongeloof aan.
„Hij is de Drakenheer van de Requiem Horde. Hij is in deze berg en zoekt naar mij. Het verbaast me dat jullie Ragnol niet samen hebben afgezet. Jullie lijken als twee druppels water op elkaar. Jij bent alleen een grotere lastpak...“
Ik val stil als ik zie hoe de ogen van Lochness oplichten door deze nieuwe informatie.
Hij heeft mijn belediging niet gehoord. Hij is alleen maar geïnteresseerd in waar Hael is.
Plotseling grinnikt hij in zichzelf. Het is een luid, zwaar geluid, net als dat van Hael. Dan draait hij zich van me af.
Tot mijn verbazing gooit hij zijn zwaard in de schatten. Hij loopt vastberaden richting de uitgang, dezelfde kant op als Thea.
„Waar— Wat... wat ben je aan het doen?“ roep ik hem achterna. Ik ben helemaal in de war.
Lochness stopt op de helling en kijkt over zijn schouder naar me met een opgetrokken wenkbrauw. Zijn groene ogen lichten op in de duisternis. Ze zien er sluw en berekenend uit.
„Je hebt je doel gediend... in ieder geval voor vandaag.“
Ik kan het bijna niet geloven. Hij draait zich weer om en loopt doodnormaal de donkere, klamme grot uit.
Kan hij serieus nog onbeschofter zijn dan Hael? Ik begin het inmiddels wel te geloven.
Zodra er een veilige afstand tussen hem en mij is, en hij in de gang verdwijnt, loop ik achter hem aan.
Wanneer ik contact probeer te zoeken via de verbinding met Hael, merk ik dat deze plotseling weer open is. Lochness heeft de blokkade gelukkig opgeheven. Het is verdomd irritant dat hij zomaar een mentale muur kan optrekken wanneer hij wil.
Ik ben trots op je, broer. Zo trots, hoor ik Lochness zeggen via de telepathische verbinding. Ik ben er sterk mee verbonden, dus ik hoor alles. Ik had nooit gedacht dat je een staatsgreep zou plegen bij de machtigste Drakenhorde in het rijk.
Waar ben je in hemelsnaam geweest? De reactie van Hael is precies wat ik verwacht. Zijn snauwende antwoord klinkt niet alleen boos. Er zit ook onmiskenbare warmte en liefde in zijn woorden.
Typisch een tweeling.
Je weet hoeveel ik van schatten hou. Hael, waar ben je nu? Die kleine rat luistert mee. Toedeloe, Madeline. Ik wil niet dat je meeluistert met een gesprek dat jou niets aangaat, schatje.
De massieve muur wordt direct weer opgetrokken in mijn gedachten. Ik stop met mijn trage wandeling naar buiten.
Ik word moe van zijn duidelijk sarcastische koosnaampjes en zijn extreme arrogantie.
„Klootzak!“ schreeuw ik door de grot om stoom af te blazen. „Je ontmoet je mate en zo behandel je me? Je rent rechtstreeks naar je verdomd arrogante broer, noemt me een rat en gebruikt me voor informatie. Jullie kunnen net zo goed de mate van elkaar zijn!“
Mijn stem echoot in de grot. Ik merk dat ik grom, voor zover dat als mens lukt.
Razend loop ik de rest van de smalle gang uit.
Je hebt je doel gediend. Zijn woorden spelen zich opnieuw af in mijn hoofd. Mijn god, Lochness heeft wel lef!
Om zo tegen mij te praten!
Ik vraag me af of Adara hem wel mag. Misschien kijkt hij ook op haar neer, simpelweg omdat ze een vrouwelijke draak is.
Uiteindelijk kom ik weer in de gang van de grot terecht. Het rinkelende geluid uit de doorgang is gestopt. Ik neem aan dat de spreuken die Lochness erop heeft geplaatst, zijn opgeheven.
Elke poging die ik doe om contact met ze op te nemen, mislukt.
Ik blijf het proberen. Terwijl ik door de grotten loop, zoek ik wanhopig naar een opening in hun gedachten. Ik frons mijn wenkbrauwen van concentratie.
Uiteindelijk voel ik dat de muur een beetje meegeeft en—
Nee, Madeline.
De stem van Hael gromt door mijn hoofd. Hij klinkt boos en ongeduldig. Maak jezelf nuttig. Jouw aanwezigheid is niet nodig. Ik roep je hierheen als je nodig bent.
Prima, ik ga wel wat vloeren schrobben, antwoord ik met een snauw.
Oh, dus voor jou is ze wel gehoorzaam, Hael? Dat is een braaf meisje. Natuurlijk moest Lochness dit ook nog even zeggen.
Jij— De stevige muur in mijn hoofd trekt weer op voordat ik hem kan beledigen. —klootzak!
Ik voel het bloed naar mijn gezicht stijgen. Er is een vurig gevoel in me opgelaaid. Het is een woede die ik nog nooit eerder heb gevoeld.
Ze willen me niet? Wat mij betreft is dit het perfecte moment. Hael kan niet van me verwachten dat ik negeer dat ik een tweede mate heb.
Misschien moet ik ingaan op zijn eerdere aanbod en gewoon vertrekken.
Stik erin. Ik ga op zijn aanbod in. Net toen ik iets begon te voelen voor Hael, moest Lochness zo nodig binnenstormen en alles verpesten.
„Veel plezier met elkaars lullen aftrekken, ik ga even een frisse neus halen,“ mompel ik in mezelf. Tot mijn grote schaamte vangt een passerende slaaf dit op en krijg ik een rare blik toegeworpen.
Ik kijk alleen maar boos terug.
Ik bedenk welke ingang ik kan gebruiken om naar het bos te gaan. Maar als ik me herinner dat het inmiddels nacht is, ga ik toch twijfelen aan mijn plan.
Net als ik stop om mijn meest realistische opties te overwegen, word ik onverwacht teruggeroepen.
Naar mijn slaapkamer, Madeline. Nu, beveelt Hael. We willen je horen zingen.
