De vervloekte partner
Auteur
Kelsie Tate
Lezers
1,3M
Hoofdstukken
30
Na een oorlog tussen mensen en wolfshifters zijn de menselijke overlevenden gedwongen ondergedoken of als slaven genomen door de woeste wolvenroedels. Elena, opgegroeid in een verborgen kolonie in Idaho, droomt ervan te ontsnappen aan haar gevoelloze vader en naar de kust te vluchten. Ze wordt echter tot slaaf gemaakt door de White Dawn Pack. Een toevallige ontmoeting met de knappe alfa van de roedel, Colt, doet hem geloven dat Elena de partner is waar hij op heeft gewacht sinds zijn vorige partner werd gedood. Elena is sceptisch, dus Colt zweert tot de bodem te gaan van zijn schijnbaar onmogelijke verlangens en het paar begint een diepe band te vormen die de loyaliteit van zijn roedel op de proef zal stellen.
Leeftijdsclassificatie: 18+.
Hoofdstuk 1
Elena stond voor haar slaapkamerraam en keek rustig naar de sneeuw die buiten viel. Het maakte alles zo vredig. Ze trok haar trui wat strakker om zich heen om warm te blijven.
Ze zag mensen buiten in de kou lopen, boodschappen doen en hard werken voor hun gezinnen. Ze streek even door haar lange, krullende bruine haar en zuchtte.
Haar helderblauwe ogen weerspiegelden het licht van de sneeuw terwijl ze naar de wereld beneden bleef kijken, verlangend naar iets anders.
Elena en haar vader woonden in de laatste menselijke kolonie in Idaho. Ze zaten verstopt in de bergen waar niemand hen zocht. Het was bijna 30 jaar geleden dat de shifters tevoorschijn kwamen.
Vroeger waren shifters alleen maar verhalen rond kampvuren of in films. Ze leefden toen in de mensenwereld, maar nu probeerden mensen te overleven in de shifterwereld.
Shifters waren groter, sterker, sneller en agressiever. De oorlog tussen mensen en wolven had de wereld kapot gemaakt. Shifters hadden nu de macht, en mensen waren slaven of moesten zich verstoppen.
Elena had geluk dat ze zich kon verstoppen.
Hun kolonie lag hoog in de bergen waar de winters erg koud waren. Ze hadden een klein dorpje, verstopt in het dichte bos met een groot, veilig gebouw in de berg, met geheime vluchtroutes.
De meeste mensen woonden in kleine huisjes gemaakt van wat ze maar konden vinden. Haar vader was een van de adviseurs van de kolonie, dus zij hadden een echt huis van beton. Maar ze hadden het niet echt nodig. Haar vader was bijna nooit thuis.
Ze bracht de meeste dagen alleen door, kijkend hoe de wereld zonder haar doorging. Ze droomde ervan om naar de bioscoop te gaan of naar de universiteit. Ze wilde op zichzelf wonen, ergens bij het strand. Ze dacht altijd dat het strand geweldig zou zijn.
"Elena!"
Ze draaide haar hoofd toen ze haar naam hoorde en liep snel haar kamer uit naar de voordeur. "Hoi pap! Hoe was de vergadering?"
"Het ging wel," zei hij chagrijnig terwijl hij haar zijn jas gaf. Zijn dikke buik bewoog terwijl hij naar zijn werkkamer liep. "Laat me weten als het eten klaar is."
Ze zei zachtjes "ja hoor" voordat ze zijn jas ophing en naar de keuken ging. Ze stopte even toen ze de koelkast opende en keek naar de familiefoto op een magneet. Ze miste haar moeder.
Haar moeder was tien jaar geleden overleden, toen Elena elf was. Haar vader, John, was altijd al streng geweest, maar toen haar moeder stierf, sloot hij zich helemaal af. Hij werd hard en humeurig, altijd alleen in zijn werkkamer. Dus moest ze snel volwassen worden en voor zichzelf zorgen.
Terwijl ze in haar eentje het eten klaarmaakte, werd ze verrast door een klop op de deur.
Ze deed open en glimlachte toen ze Brandon zag. "Hé Brandon, wat kan ik voor je doen?"
"Is je vader thuis?" vroeg hij formeel, duidelijk hier als raadslid en niet als haar vriend.
"Ja, hij zit in zijn hol," ze haalde haar schouders op en bracht hem naar de werkkamer.
"Elena," riep John terwijl ze de deur sloot, "Dek de tafel voor Brandon."
Ze zuchtte voordat ze terug de gang in liep en de keuken in ging. Even later kwamen ze naar buiten, vrolijk pratend over nieuws uit de kolonie.
Elena glimlachte naar hen, wensend dat ze mee kon praten voordat ze aan tafel ging zitten.
"Oh, dit ziet er lekker uit Elena," glimlachte Brandon, terwijl hij een grote lepel soep nam.
"Weer soep, hmm?" mopperde haar vader voordat hij een grote hap nam.
"Het is winter, er valt niet veel anders te maken," antwoordde ze, met iets te veel brutaalheid in haar stem.
Haar vader keek haar boos aan, duidelijk niet blij met haar houding. Ze liet haar hoofd zakken en speelde nerveus met de armband die haar moeder haar had gegeven toen ze klein was.
Het was een dun, zilveren armbandje met kleine witte steentjes erin. Het was het enige dat ze had van haar moeder en het was haar dierbaarste bezit.
Ze zwaaide Brandon gedag toen het eten voorbij was en hij vertrok, waardoor het huis weer stil werd nu haar vader terug naar zijn hoekje was gegaan.
Ze liep naar de achterdeur en stapte naar buiten, haar trui strak vasthoudend terwijl ze in de kou stond.
"E?"
Elena draaide zich om met een glimlach. "Hé," fluisterde ze voordat ze Brandon omhelsde. Hij kuste zacht haar lippen voordat hij een stap terug deed, zijn armen om haar heen houdend om haar warm te houden.
"Hoe was je dag?"
"Hetzelfde als altijd," klaagde ze. "Gewoon hier gezeten wachtend tot mijn leven echt begint."
"Binnenkort word ik belangrijk hier en kunnen we trouwen," zei Brandon, haar stevig omhelzend.
Ze gaf een kleine glimlach voordat ze zich naar hem toe draaide. "Waarom gaan we er niet vandoor? Jij en ik... we zouden kunnen wegsluipen en naar Californië gaan. Ik hoorde dat er daar een nederzetting is... we zouden—"
"Ben je gek? Dit is ons thuis. Dit is de enige plek waar we veilig zijn voor die beesten." Hij deed een stap achteruit, overstuur. "Je vader zei dat ik binnenkort een vast raadslid zou kunnen worden. Ik heb zo hard gewerkt hiervoor, voor onze toekomst."
Elena keek naar beneden, haar voeten bewegend in de sneeuw. "Ik weet het... Ik... hij geeft zo weinig om me." Ze keek terug naar het huis terwijl ze aan haar vader dacht. "Hij zou niet eens merken dat ik weg was totdat hij zijn eten niet kreeg."
"Hij is je vader, Elena," zei Brandon zachtjes.
"Dat zou je niet zeggen..." zei ze zacht voordat ze zich weer naar hem toe draaide. "Ik wil hier niet over ruziën. Ik zie je morgen." Ze ging op haar tenen staan en kuste zijn lippen voordat ze naar binnen liep.
Ze liep de gang door en klopte zachtjes op de deur van de werkkamer, opende hem toen ze hem een geluid hoorde maken.
Ze opende hem langzaam, net een stap naar binnen zettend. "Welterusten, pap."
"Welterusten," mompelde hij, zijn ogen nog steeds gericht op zijn boek terwijl hij over zijn ruwe baard wreef.
Ze gaf een strakke glimlach voordat ze naar boven liep naar haar kamer, het gevoel van eenzaamheid vulde het huis opnieuw.
